My Native Town

Dating in Yinmabin, Myanmar
Saturday, November 14, 2009

ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ကေလးကေန ထြက္လာတဲ႔သူေတြအတြက္ ေတြ႕ဆံုႏိုင္မယ္႔ ေနရာေလးတစ္ခုပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ Free_internet_dating ေလးကုိ လုပ္ျဖစ္ထားတာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။ ျပန္လွည့္ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ႔တာေၾကာင့္ အခုမွ သတိရလို႔ ေျပာျပျဖစ္တာပါ။ အဲ.... ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္လည္း ဒီေနရာေလးရဲ႕ Services ေတြကို အကုန္ေတာ႔ မသိေသးပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ဗ်ာ...၊ စမ္းၾကည့္ၾကတာေပါ႔။ Facebook သံုးတဲ႔သူေတြဆိုရင္ ဒီေကာင္ေလးကုိ Facebook မွာ ေပါင္းထည့္လိုက္လို႔ရပါတယ္။
Visit Here : http://www.datepad.com/dating/mm/yinmabin
ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ကေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နယ္သူနယ္သားေတြ ေတြ႕ဆံုႏိုင္မယ္႔ ေနရာေလးေတြကို ဒါေလးအပါအဝင္ သံုးခုေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ထားျဖစ္သြားပါၿပီ။ (အရင္ႏွစ္ခုက www.friendfeed.com နဲ႔ Google Group ပါ၊ ဒီဘေလာ႔ရဲ႕ ညာဖက္ ဆိုဒ္ဘားထဲမွာ အဲဒီႏွစ္ခုကို ထည့္ထားပါတယ္။) အဲဒီသံုးခုထဲမွာ ဘယ္ဟာက ပုိသံုးလို႔ေကာင္းလဲ အႀကံေလးဘာေလး ေပးၾကပါဦး။

ဘာမွမလုပ္တာထက္စာရင္ လုပ္သေလာက္မျဖစ္တာက ေတာ္ေသးတယ္။
With deepest respects,
Ðaywalker( စိုးလိႈက္ဦး )

Ref : http://www.datepad.com/dating/mm/yinmabin

Labels: chalking, yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္, အေထြေထြ

Posted by Ðaywalker[Soul] at 10:01 PM | Permalink | Comments | links to this post

အေမေရရင္ နတ္သမိုင္း ဒုတိယမူကြဲ
Friday, November 6, 2009

ဒီမူကြဲကေတာ႔ အေမရရင္ နတ္သမိုင္းရဲ႕ လူသိနည္းလွတဲ႔ မူကြဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ရဲ႕ ကုိးကြယ္ယံုၾကည္ မႈမ်ားနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ႔ အေမေရရင္ ရဲ႕ အခ်က္အလက္မ်ားကိုလည္း ဒီမူကြဲဇတ္လမ္းေလးမွာ အမ်ားအျပား ေတြ႕ရပါတယ္။ ေနာက္... အေမေရရင္ နတ္ခ်င္း၊ နတ္ပို႔ မ်ားပါ အခ်က္အလက္မ်ားနဲ႔လည္း ကိုက္ညီပါတယ္။ (ဥပမာ- အေမေရရင္ဟာ ရွမ္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ။) ၿပီးေတာ႔.... ဒီမူကြဲဟာ ေမာင္းတံုရြာ အေမေရရင္နတ္နန္းမွာ ရွိတဲ႔ အေမေရရင္သမိုင္း လက္ေရးမူ (အဲဒီ လက္ေရးမူကို ေမာင္းတံုနန္းထိန္း မိသားစုမ်ားက ထိန္းသိမ္းထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္၊ ယခုအခ်ိန္တြင္ ရွိေသးလားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသခ်မသိပါ) ပါ ဇတ္လမ္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမူကြဲဇတ္လမ္းထဲမွာေတာ႔ အေမေရရင္မွာ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္သာရွိပါတယ္၊ ေမာင္ေတာ္နာမည္က ပထမမူကြဲမွာ ပါဝင္တဲ႔ ေမာင္ေတာ္ရဲ႕နာမည္နဲ႔ေတာ႔ တူေနပါတယ္ (ေတာင္ဦးစား လို႔ပဲ ေခၚပါတယ္)။ ဒီဇတ္လမ္းထဲမွာပါတဲ႔ ေမာင္ေတာ္ ေတာင္ဦးစားဟာ အေမေရရင္နဲ႔အတူ ေလွေမွာက္ေသဆံုးၿပီး ေတာင္ဦးစားရဲ႕အေလာင္းဟာ ျပန္လွည့္ေက်းရြာနားမွာ ျပန္ေပၚပါတယ္။ အခု ျပန္လွည့္ေက်းရြာမွ ႏွစ္စဥ္က်င္းပတဲ႔ ဘႀကီးပြဲကို ေတာင္ဦးဘုရင္ပြဲလို႔လည္း ေခၚၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔... အေတာ္မ်ားမ်ား က သတိမထားမိၾကပါ။ ဒီေအာက္က ဘႀကီးရဲ႕နတ္နန္းပံုကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္ “ေတာင္ဦးဘုရင္”လို႔ ဘႀကီးကုိလည္း ေခၚေၾကာင္း သိသြားမွာပါ။

ေတာင္ဦးဘုရင္ နတ္နန္း

ေတာင္ဦးဘုရင္ပြဲ (သို႔) ဘႀကီးပြဲကုိ ႏွစ္စဥ္က်င္းပၾကေပမယ္႔ “မုန္ဝင္တဲ႔ ႏွစ္” ဆိုတာ ရွိပါေသးတယ္။ ဘႀကီးဟာ မႈန္ဝင္တဲ႔ ႏွစ္မွာ ရွမ္းနတ္ေတြနဲ႔ တုိက္တာခိုက္တာေတြ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘႀကီးနတ္ဝင္သည္က ယပ္ေတာင္အရိုးရွည္ကုိကိုကိုင္ၿပီး ရွမ္းနတ္ေတြကို တားပါတယ္။ ရွမ္းနတ္မ်ားက ဓါးေတြကိုင္ထားလို႔ ထိန္းမႏိုင္တာက မ်ားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္းေတြ ျဖစ္တတ္ၿပီး အနည္းငယ္လန္႔စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာင္ဦးဘုရင္ ဘႀကီးနတ္ဟာ မုန္ဝင္တဲ႔ႏွစ္မွာ ရွမ္းနတ္ေတြ နဲ႔ ဘာေၾကာင့္တိုက္ခိုက္မွန္းကို ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမသိေပမယ္႔ ဘႀကီးဟာ ရွမ္းနတ္မ်ားနဲ႔ ဆက္စပ္မႈရွိေနတာကေတာ႔ ေသခ်ာလွ ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ အေမႀကီးဟာ ရွမ္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔ ဒီမူကြဲဇတ္လမ္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နယ္ရဲ႕ ကုိးကြယ္ယံုၾကည္မႈ မ်ားနဲ႔ အကိုက္ညီဆံုးလို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ေအာက္မွာ ဖတ္ရႈၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္ -

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ပုဂံျပည္၌ အေနာ္ရထာမင္း အုပ္စိုးသည့္ကာလ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ ရွမ္းေစာ္ပြားႀကီးသည္ မင္းတို႔၏က်င့္ဝတ္ႏွင့္ အညီ အုပ္စုိးခဲ႔၏။ ထိုေစာ္ဘြားတြင္ သားတစ္ေယာက္ႏွင့္ သမီးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ေလသည္။ သားေတာ္အား ေတာင္ဦးၿမိဳ႕ကို အပိုင္စားေပးထားသျဖင့္ သူ႕အား ေတာင္ဦးၿမိဳ႕စားဟုေခၚတြင္ၿပီး ႏွမေတာ္၏ အမည္မွာ နန္းမြန္ ျဖစ္သည္။ နန္းမြန္မွာ ရုပ္ရည္ ရူပကာ ေခ်ာေမာလွပသလို အမ်ားအေပၚတြင္လည္း ေစတနာ၊ ဂရုဏာထားကာ ကူညီတတ္သူျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နယ္သူ နယ္သားမ်ား၏ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို ခံယူရသူ ျဖစ္လာသည္။

တစ္ေန႔တြင္ တိုင္းတစ္ပါးမွ က်ဴးေက်ာ္နယ္ခ်ဲ႕လာခဲ႔သည္။ အင္အားခ်င္း မမွ်သျဖင့္ ရွမ္းေစာ္ပြားတို႔ဘက္မွ ရႈံးနိမ္႔ၿပီး သားတစ္ကြဲ၊ မိဘတစ္ကြဲျဖင့္ ထြက္ေျပးခဲ႔ၾကရသည္။ နန္းမြန္တို႔ ေမာင္ႏွမလည္း ထြက္ေျပးလာခဲ႔ရာ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းေဒသကို ေက်ာ္လြန္ ၿပီး ေယာနယ္တစ္လႊားသို႔ ေရာက္ရွိသြားၾကသည္။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ေနထုိင္ရန္ သင့္ေလ်ာ္မည့္ အရပ္ေဒသကို လိုက္လံရွာေဖြၾကရာ ယခုေမာင္းတံုရြာဟု အမည္တြင္ေသာ ဓားခံၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိခဲ႔ၾကသည္။ ထိုရြာမွပင္ အေျခခ်ၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္သည္ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကသည္။

တစ္ေန႕တြင္ နန္းမြန္တို႔ ေမာင္ႏွမသည္ သံေတာင္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ၿပီး ကုန္ပစၥည္းမ်ား ဝယ္ယူၾကသည္။ သူတို႔ မေရာက္မီေန႔က ငါးရွဥ့္ႀကီးတစ္ေကာင္သည္ ေကာလိယၿမိဳ႕မွ သံေတာင္သို႔ ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း စုန္ဆင္းလာသည္။ သံေတာင္ၿမိဳ႕ဦးေစတီသို႔ ေရာက္/မေရာက္ ေရေအာက္မွ ေခါင္းေဖာ္ၾကည့္လိုက္သည္တြင္ အင္းႀကီးတစ္အင္းႏွင့္ ကုန္းႀကီးတစ္ကုန္း ျဖစ္၍ ေနခဲ႔သည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေခါင္းေဖာ္ၾကည့္သည့္ ေနရာတြင္လည္း ကုန္းတစ္ကုန္းႏွင့္ အင္ႀကီးတစ္အင္း ျဖစ္ေပၚလာရာ ယခုအခါ ထိုကုန္းေပၚ တြင္ ျမင္စားကုန္းရြာရွိၿပီး ရြာနံေဘးတြင္ အင္းတစ္အင္း ျဖစ္ေပၚေနသည္။ တတိယအႀကိမ္ ေခါင္းေဖာ္ၾကည့္ေသာေနရာတြင္ ကုန္းရြာႏွင့္ အင္းတစ္အင္း ေပၚေပါက္လာခဲ႔သည္။

သံေတာင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ ႀကီးမားလွသည့္ ငါးရွဥ့္ႀကီးအား ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားအားလံုး ဝိုင္း၍ဖမ္းဆီးၿပီး အားလံုးေဝငွ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ၾကသည္။ နန္းမြန္တို႔ ေမာင္ႏွမလည္း မုဆိုးမတစ္ေယာက္အိမ္တြင္ တည္းခိုေနၾကသည္။ မုဆိုးမက ထမင္းေကၽြးေသာအခါ အသားကုိႏွေျမာမိသျဖင့္ ငါးရွဥ့္အရိုးခ်ည္းသာ နန္းမြန္တို႔အား ခပ္၍ေကၽြးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအရိုး မ်ားသည္ ပန္းကန္အတြင္းသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ အသားမ်ား ျဖစ္သြားၾကသည္။ မုဆိုးမလည္း ႏွေျမာသျဖင့္ ျပန္ယူသြားရာ နန္းမြန္တို႔ေမာင္ႏွမ ငါးရွဥ့္သားကို မစားလိုက္ရေပ။

ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေသာအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္ယံမွ ႀကီးမားလွေသာ ငွက္ႀကီးတစ္ေကာင္သည္ သံေတာင္ၿမိဳ႕ေပၚမွ ပ်ံသန္း ရစ္ဝဲကာ ငါးရွဥ့္သားမစားတဲ႔သူ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္ေပးဟု သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ဟစ္ေႂကြးေလသည္။ နန္းမြန္တို႔ ေမာင္ႏွမလည္း ထိုအသံကုိ ၾကားၿပီး အိပ္ရာမွ ႏိုးလာၾကသည္။ ကုန္ေရာင္းရန္ ေကာလိယၿမိဳ႕သို႔ သြားရမည္ျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ရွင္အားႏႈတ္ဆက္ကာ ျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း ေကာလိယၿမိဳ႕သို႔ ဆန္တက္ခဲ႔ၾကသည္။ အရုဏ္တက္ေသာအခ်ိန္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ သံေတာင္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာင္၍ ျပာအတိက်ခဲ႔ေလသည္။

နန္းမြန္တို႔ေမာင္ႏွမ စီးလာခဲ႔သည့္ ေလွလည္း ေခ်ာင္းသြယ္ႏွင့္ ျမစ္ေၾကာင္း ေပါင္းဆံုသည့္ေနရာတြင္ ေရဒဏ္လိႈင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ထိန္းသိမ္းမရဘဲ ေလွေမွာက္၍ အသက္ဆံုးၾကရသည္။ ေမာင္ျဖစ္သူ ေတာင္ဦးစားမွာ ယခုတိုင္ သံေတာင္ဟု ေခၚေသာေနရာတြင္ အသက္ေပ်ာက္ၿပီး နတ္ဘဝသို႔ ေရာက္ခဲ႔ေလသည္။ ဘဝေျပာင္းၿပီးေသာ္လည္း သူ၏ရုပ္ကလာပ္မွာ ေအာက္သို႔ ေမ်ာပါသြားၿပီးမွ ျပန္လွည့္ရြာ အနီးတြင္ တင္၍ေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပန္လွည့္ရြာတြင္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ပြဲေတာ္က်င္းပၾကသည္။

နန္းမြန္တို႔ ဘဝေျပာင္းသြားရသည္ကုိ သိၾကားမင္းသိရွိသြားသျဖင့္ လူ႕ျပည္သုိ႔ ဆင္းသက္လာကာ နန္းမြန္အား ဤသို႔ ေျပာဆို၏။ အသင္သည္ ယခင္ဘဝမ်ားကလည္း ထူးျမတ္ေသာ ပါရမီဒါနမ်ားကို ျပဳခဲ႔သည္၊ ယခုအခါ နတ္ဘဝသို႔ ေရာက္လာၿပီျဖစ္ရာ လူအမ်ားအား ေစာင္မကယ္တင္ပါ၊ ထိုလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေတာင္ရန္အတြက္ ကၽြႏု္ပ္က သင့္အား အစြမ္းထက္ေသာ ေဒဝသိဒိၶမ်ား ေပးခဲ႔မည္။ ကၽြႏ္ုပ္ညႊန္ၾကားသည့္အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ပါေတာ႔ ဟု ေျပာဆိုခဲ႔၏။

နန္းမြန္ သို႔မဟုတ္ အေမေရရင္သည္ နတ္ဘဝသို႔ေျပာင္းၿပီး ေတာ္အုပ္တစ္ခုတြင္ စံေနေတာ္မူသည္။ ေတာရဲတိရစာၦန္တို႔သည္ သူတို႔ေနထုိင္ရာ ေတာအုပ္အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေသာ အေမေရရင္အား ၿပိဳင္ဆိုင္ရန္ ေရာက္လာၾကသည္။ ထိုအခါ အေမေရရင္ က သူ၏စြမ္းပကားကုိ ျပလိုက္သည့္အခါ ဆင္၊ က်ား၊ ေႁမြသတၱဝါ အေပါင္းတို႔သည္ သူ႕အား ေၾကာက္ရြံကာ ေလးစားၿပီး အရိုအေသေပးၾကရေလသည္။ အေမေရရင္က သတၱဝါမ်ားအေပၚ ကရုဏာထားၿပီး ေနထိုင္ခဲ႔သျဖင့္ သူတုိ႔ကလည္း အေမ၏ ေစခိုင္းခ်က္ကို တစ္သေဝမတိမ္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၾကသည္။

တစ္ေန႔တြင္ မဏိစည္သူမင္းသည္ ေဖာင္စၾကာျဖင့္ ခရီးထြက္လာရာ အေမရရင္ရွိသည့္ ေတာအုပ္အနီးသို႔ ေရာက္ရွိလာ၏။ ထိုအခါ ေဖာင္စၾကာသည္ အလိုအေလ်ာက္ ရပ္တန္႔သြားေတာ႔သည္။ မည္သူ၏ လက္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရရန္ ႀကိမ္စၾကာျဖင့္ ရိုက္လိုက္ ၏။ သူ၏ ႀကိမ္စၾကာသည္ အစြမ္းထက္လွရာ သာမန္ပုဂိၢဳလ္မ်ားဆိုပါက ဦးခိုက္ၿပီး ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ ေရာက္ရွိလာရသည္။ အေမေရရင္မူ ဤသို႔မဟုတ္၊ ထဘီကို စြန္ေတာင္ဆြဲလ်က္ ေရေပၚ ဖိနပ္စီးၿပီး ေဖာင္စၾကာရွိရာသို႔ လမ္းေလွ်ာက္လ်က္ ေရာက္ရွိ လာသည္။

အေၾကာင္းစံုကို မဏိစည္သူမင္း သိရွိသြားသည့္အခါ အလြန္ပင္ေလးစားသြားသည္။ ထုိေနရာတြင္ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားေစတီ တစ္ဆူ တည္ထားေပးၿပီး သင္းကနက္ျဖင့္ ထုလုပ္ထားေသာ ရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူကိုလည္း ေပးထားခဲ႔၏။

အေမေရရင္၏ ပြဲေတာ္ရက္မ်ားတြင္ သာမန္လူအမ်ားသာမက ေယာနယ္တစ္လႊားရွိ ပညာသည္မ်ား လာေရာက္ၿပီး ပညာပူေဇာ္ ၾကရသည္။ ေရွးအခါက တစ္ႏွစ္တစ္ခါ လာေရာက္ ပူေဇာ္ၾကရေသာ္လည္း ယခုအခါ သံုးႏွစ္တစ္ႀကိမ္သာ လာရေတာ႔သည္။ ပညာသည္မ်ား ပူေဇာ္၍ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ပညာစမ္းၾကသည့္ေနရာမွာ ျမက္ပင္သစ္ပင္မ်ား မေပါက္ဘဲ ေျပာင္၍ေနသည္။ ထုိေနရာကို စုန္းတလင္းဟု အမ်ားက ေခၚၾကသည္။
အေမေရရင္ နတ္နန္း

အေမရရင္ပြဲသို႔ လာေရာက္ပူေဇာ္ပသ စားေတာ္ခ ေရစင္ေသာက္ၾကရေသာ သူမ်ားသည္ ႏြားလွည္းျဖင့္ လာေရာက္ၾကေသာ သူမ်ား ျဖစ္ပါက ပြဲေတာ္သို႔ေရာက္လ်င္ အေမေရရင္ ေရာက္ပါၿပီ ဆိုကာ လွည္းဦးကို လႊတ္ခ်ရ၏။ ထိုသို႔ လႊတ္ခ်ေသာ္လည္း အေမေရရင္အတြက္ စားေဆာ္ခ,ရန္ ပါလာေသာ စားေတာ္စာမ်ားမွာ ဖိတ္စင္ျခင္း လံုးဝမရွိဟု ဆိုၾကသည္။

ဝါဆိုလဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ အေမေရရင္သည္ ႏွစ္စဥ္ ဥပုသ္ေဆာင္ဝင္သည္။ ထုိေန႔တြင္ ဝါဆိုကနားက်င္းပၾကသည္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔တြင္မူ အေမ ဥပုသ္ေဆာင္မွ ထြက္သည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အေမေရရင္ဘုရားအား ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္းၾကသည္။

စကားခ်ပ္ ။ “အေမေရယဥ္ နန္းရင္း ေရႊနန္းေတာ္” ဆိုတဲ႔ ပံုေလးကို ကုိမင္းစိုး ရဲ႕ ေရႊနံသာ စာမ်က္ႏွာ မွ ရယူထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီပံုမွာလည္း “အေမေရယဥ္” လို႔ စာလံုးေပါင္းထားတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔နယ္ဘက္က ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း အဲလို စာလံုးေပါင္းၾကတာ မ်ားတယ္။

အင္းး... အခ်ိန္နည္းနည္းေလာက္ ရမယ္ဆိုရင္ “ေရႊနံသာ စာမ်က္ႏွာ” ကုိ သြားလည္ၾကည့္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္၊ အေလာင္းေတာ္ကႆပဘုရားသုိ႔သြားရာ လည္ေငါက္-ခ်င္ျပစ္လမ္းမႀကီး ျပဳျပင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ သတင္းမွန္သမွ်ကို ေရႊနံသာဆိုဒ္မွာ စံုစံုလင္လင္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္၊ လူဦးေရ(၅၀၀၀)ေက်ာ္ခန္႔ရဲ႕ ဆံပင္ပိႆာခ်ိန္(၁၆၀)ေက်ာ္ခန္႔နဲ႔ တည္ေဆာက္ မယ္႔ “ ေရႊဆံပင္တံတား” စတာေတြေပါ႔....။ ကၽြန္ေတာ္ လက္လွမ္းမမီတဲ႔ သတင္းေတြအားလံုးကို ေရႊနံသာဆိုဒ္မွာ ဖတ္ရႈႏိုင္ ပါတယ္။ တစ္ခုပဲ... အဆင္မေျပတာက ျပည္တြင္းက လူေတြဖတ္မယ္ဆိုရင္ ဓါတ္ပံုေတြကို ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ဓါတ္ပံုေတြအားလံုးကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘမ္းထားတဲ႔ www.blogger.com မွာပဲ တင္ထားတဲ႔အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခား Proxy ဆိုဒ္တစ္ခုနဲ႔ ေက်ာ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဓါတ္ပံုေတြကုိပါ ျမင္ရပါလိမ္႔မယ္။

Ref : “ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ) - ရိုးရာယံုၾကည္မႈႏွင့္ ဓေလ႔ထံုးစံမ်ား”

Labels: AmayYaeYin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ပြဲလမ္းသဘင္, အေမေရရင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 6:42 AM | Permalink | Comments | links to this post

ခမ္းေျခာက္ခဲ႔ေသာ ေရႊမလိုတဲ႔အိပ္မက္ ၉၉
Saturday, October 31, 2009

အေသးစိတ္အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ၾကည့္ရန္ ပံုေပၚတြင္ ကလစ္လုပ္ပါ။ စတုရန္းမိုင္ေပါင္း ၃၆၂ မိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္သာရွိတဲ႔ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ေလးအတြင္းမွာ ကန္ေပါင္း (၉၉)ကန္ေတာင္ ရွိပါတယ္၊ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ေတာ႔ ယခုအခါ ၉၉ ကန္မွာ ေရထြက္တဲ႔ကန္ဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္လို႔ ရပါတယ္။ ေရမထြက္ေတာ႔လို႔ အဲဒီကန္ေတြထဲမွာ လယ္ဝင္စိုက္တဲ႔သူက စိုက္ပါတယ္။ ဒီ “ရြာသာရြာႏွင့္ ၉၉ ကန္” Project ဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ႔တဲ႔ စီမံကိန္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ မေအာင္ျမင္ရံုမက ဆံုးရံႈးမႈေတြပါ မ်ားစြာရွိခဲ႔တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။

ဒီ ၉၉ ကန္စီမံကိန္း စလုပ္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြကို ျပန္စဥ္စားၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ကေတာ႔ နာက်ည္းစရာ၊ ခံျပင္းစရာေတြနဲ႔ အျမဲျပည့္ေနတာ႔တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အရမ္း “အ” ခဲ႔တာပဲ၊ အဲဒီလို ရိုးအတဲ႔ သူေတြအေပၚမွာ သူတို႔တေတြကလည္း လုပ္ရက္ၾကတာပဲ။ Forced Labour (အတင္းအဓမၼ လုပ္အားေပးေစခိုင္းမႈ) ဆိုတာ အပုိမဟုတ္ဘူး၊ တကယ္ရွိခဲ႔တယ္၊ တကယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ မံုရြာ ခမရ(၁၆) က ဗိုလ္ႀကီးေမာင္ထူးဆိုတဲ႔ စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ကိုလည္း ခုထက္ထိ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေန တုန္းပဲ။ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးေျပာတဲ႔ “ခပ္ညံ့ညံ့လူေတြကို ကၽြန္မေၾကာက္လာတယ္” ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံခဲ႔ရတယ္။ လယ္ေတြအသိမ္းခံရတယ္၊ လုပ္အားေပးေတြ မလိုက္မေနရလိုက္ရတယ္၊ ေနာက္... ရြာေတြမွာ ေစာ္ကားေမာ္ကား ဆက္ဆံမႈ ေတြ.... (ဗိုလ္ႀကီးေမာင္ထူးဆိုတဲ႔သူက သူ႕အတြက္ အသားဟင္းမပါလို႔ ေသနတ္နဲ႔ ေခါင္းေပၚကေန ေက်ာ္ပစ္ျပတယ္)... အားလံုး ကုိ လက္ခံခဲ႔ရတယ္။

ျမန္မာ႔အသံတို႔၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားတို႔မွာေတာ႔ “ေရႊကုိမလို၊ ေရကိုသာလိုတဲ႔ အညာေဒသမ်ားအတြက္ ဝမ္းေျမာက္ႏိုင္ၿပီ....” ဆိုလား၊ သတင္းေတြ အျမဲလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔အျမင္ကို ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕နယ္ဟာ “ေရႊကုိမလုိ” ေလာက္ေအာင္ထိေတာ႔ ေရကုိမလိုပါဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ ေရေတာ႔ ရွားတယ္လို႔ ေျပာမယ္ဆိုေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလို စီမံကိန္းတစ္ခုလည္း လိုအပ္ပါတယ္၊ အခုဟာက ကန္ေပါင္း တစ္ရာျပည့္ဖို႔ တစ္ကန္ပဲ လိုေတာ႔တဲ႔အထိ လုပ္ပစ္လိုက္တာက အဓိကျပႆနာပါ....။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီစီမံကိန္းကို ယၾတာေခ်တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ေနာက္..... “ျမန္မာ႔ေရ အရင္းအျမစ္ အသံုးခ်ေရးဌာန”က ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈလည္း ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ေျမေအာက္ေရကုိ ထုတ္ယူအသံုးျပဳဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္ဆိုရင္ ရတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ဆိုရင္ ေျမေအာက္ေရ ကုန္ၿပီ... စတာေတြကို သူတို႔က အေသးစိတ္တြက္ခ်က္ရတာပါ။

ဒီေအာက္က ပံုမွာျမင္ရတဲ႔အတိုင္း ေရကန္ တစ္ကန္၊ ႏွစ္ကန္ တူးကာစကေတာ႔ ေရထြက္ေတာ္ေတာ္သန္ပါတယ္။ အဲ....ဒီလိုနဲ႔ (၉၉)ကန္လည္း ျပည့္သြားေရာ.... ေရမထြက္ဘဲ ရပ္သြားတဲ႔ကန္က ရပ္သြားတယ္၊ ေရထြက္နည္းတဲ႔ ကန္က နည္းသြားတယ္။ ေရႊကိုမလို ေရကိုလိုတဲ႔ (၉၉) ကန္ စီမံကိန္းႀကီးလည္း ဒီလိုနဲ႔ပဲ အီးေရာေဖာေရာနဲ႔ ၿပီးသြားပါေတာ႔တယ္။ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆံုး ေၾကာင္း ဖြင့္ပြဲေတြလည္း မလုပ္ႏိုင္ခဲ႔သလို မေအာင္ျမင္ခဲ႔ေၾကာင္း ဖြင့္ဟဝန္ခံျခင္းလည္း မျပဳလုပ္ခဲ႔ပါဘူး။ 99 Pounds of Yinmarbin

အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ (၉၉)ကန္ထဲက ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နဲ႔အနီဆံုး R.1 ကန္၊ R.2 ကန္ ေလာက္သာ ေရထြက္ႏႈန္း အနည္းငယ္နဲ႔ ဆက္လက္တည္ရွိေနပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ.... ေရကန္အေရအတြက္ အစိတ္/သံုးဆယ္ေလာက္နဲ႔သာ အဲဒီစီမံကိန္းကုိ ေရးဆြဲ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္...... ေပးဆပ္ခဲ႔ရတာေတြ အားလံုးကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္ပုန္းေခ်လို႔ ရေကာင္းရႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ခုေတာ႔ "ေႁမြပါလည္းဆံုး၊ သားလည္းဆံုး...."၊ ေအာ္.... ခမ္းေျခာက္တဲ႔ေသာ ေရႊကိုမလိုတဲ႔ အိပ္မက္ ၉၉ ပါ.....

စကားခ်ပ္ ။ “ဒီပုိစ္အတြက္ လိုအပ္ေသာအခ်က္အလက္၊ ဓါတ္ပံုမ်ားကုိ ျမန္မာ႔ေရ အရင္းအျမစ္ အသံုးျပဳေရးဌာန၊ လက္ေထာက္ဒါရိုက္တာ ဦးဝင္းစံ ၏ "Development of Eco Efficient Water Infrasturcture in Myanmar" Powerpoint Slideshow မွ ရယူတင္ျပပါသည္။ ဦးဝင္းစံရဲ႕ အဲဒီ Slideshow ကို PDF eBook အျဖစ္နဲ႔ ဒီေနရာေလးမွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။”

Labels: yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 8:48 PM | Permalink | Comments | links to this post

အေမေရရင္ နတ္သမိုင္း ပထမမူကြဲ(၂)
Saturday, October 24, 2009

အေဖာ္ကြဲလာေသာ ရွင္ျဗဴးမွာ ညီအစ္မမ်ားႏွင့္ ျပန္ေတြ႔မည္ဆိုပါက ယခုစီးေနေသာ ျမစ္သည္ ေတာင္အရပ္မွ ေျမာက္အရပ္သို႔ ျပန္စီးဆင္းပါေစဟု အဓိ႒ာန္ျပဳသည္။ ျမစ္သည္ ေတာင္အရပ္မွ ေျမာက္ဘက္သို႔ ျပန္စီးသြား၏။ ထုိျမစ္ကား ျမစ္သာျမစ္ ျဖစ္၏။

ရွင္ျဗဴးမွာ ညီအစ္မမ်ားႏွင့္ မေတြ႕ရ၊ လက္ေဝွ႕ေက်ာ္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ေက်ာ္စြာႏွင့္ ေတြ႕သည္။ သူသည္ ပုဂံမွ ထီးလင္းသို႔ ျမင္းျဖင့္ ျပန္လာခဲ႔ျခင္း ျဖစ္၏။ လယ္ေတာတြင္ ရွင္ျဗဴးကုိ ေတြ႕ကာ ျမင္းေပၚသို႔ အတင္းေခၚေဆာင္ျခင္း ခံရသည္။

ရွင္ျဗဴးမွာ ထီးလင္းၿမိဳ႕စား၏ ေခၽြးမျဖစ္လာေသာ္လည္း အထင္ေသးခံရသည္။ မ်ိဳးရိုးမသိ၊ မုရင္းလယ္ေတာမွရေသာ မိန္းမျဖစ္ သည္ဟုဆိုကာ ေယာကၡမ၏ျငဴစူမႈကို ခံရသည္။ ရွင္ျဗဴးတြင္ ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာရွိေနခ်ိန္တြင္ ေက်ာ္စြာမွာ အေဝးသို႔ ခရီးထြက္ သြား၏။ ေက်ာ္စြာ မရွိေတာ႔လွ်င္ ေယာကၡမမ်ားက ရွင္ျဗဴးကို ႏွင္ခ်ေတာ႔၏။ မ်က္ႏွာျမင္ၿပီးမွ သြားပါရေစဟု အသနားခံေသာ္လည္း မရ။ ေတာနက္အတြင္း ကေလး မ်က္ႏွာျမင္သည္။

ဤသုိ႔ ရွင္ျဗဴးဒုကၡေရာက္ေနေၾကာင္း ကေဝသာရဘုိးဘိုး သိသည့္အခါ ေမာင္းျဖစ္သူ ေတာင္ဦးနယ္စားအား ရွင္ျဗဴးထံ ပို႔ေပး သည္။ ေမာင္ျဖစ္သူ၏ လက္ထဲတြင္ ရွင္ျဗဴးကြယ္လြန္ရွာသည္။ မီးဖြားစဥ္ ကြယ္လြန္သည့္အတြက္ သူ႕အား သားပုိက္မယ္ေတာ္ဟု ေခၚၾကသည္။ သူ႕အား ေစာနန္းမြန္ နတ္စင္ေဘးတြင္ ေနခြင့္ေပးၿပီး မီးယပ္သည္မ်ားအား ေစာင့္ေရွာက္ေစသည္။ ဤသုိ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေသာေၾကာင့္ ေႏွာကေတာ္ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။

ရွင္ဦး၊ ရွင္ျဗဴး၊ ရွင္ၾကဴးႏွင့္ ရွင္ထူးတုိ႔ ညီအစ္မေလးေယာက္ ျပည္လည္ဆံုမိၾကၿပီျဖစ္၏။ သူတုိ႔အား ဒုကၡေပးေသာ မိဘုရား နာဂသိန္ကို လက္စားေခ်ရန္ တိုင္ပင္ၾကသည္။ ရွင္ထူးေခၚ အေမေရရင္မွာ လူတစ္ပိုင္း နတ္တစ္ပုိင္း ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ မသင့္ေလ်ာ္ေတာ႔ေသာေၾကာင့္ အစ္မႀကီး ရွင္ဦးအား တာဝန္ေပးၾကသည္။

ထိုအခိုက္ ကေဝသာဘိုးဘိုး ေရာက္လာကာ ရွင္ဦးအား ဇီးေတာျမင္းမွဴး ငတိုက္ဦး၏ဇနီး မယ္အိ ဝမ္းတြင္ ဝင္စားရန္ႏွင့္ ေရရင္မယ္က ေစာင့္ေရွာက္ရန္ တာဝန္ေပးထားလိုက္သည္။ ဇီးေတာျမင္းမွဴး၏ ဇနီးမွ သမီးကေလးကို သစ္ဥႏွင့္ သစ္ဖုမ်ားကို ကိုင္လ်က္ ဖြားျမင္သည္။ သူ႕အမည္မွာ မယ္ေရႊျဖစ္၏။ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္အထိ မၿပံဳး၊ မရယ္၊ မငိုဘဲ ငိုင္ေတြေနသူ မိန္းကေလးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။

ပုဂံျပည္ရွင္မင္းႀကီး၏ ေတာင္ေဆာင္မိဖုရား စႏၵာေဒဝီနတ္ရြာစံသည္တြင္ သားေတာ္ မင္းရွင္ေစာအား ထီးနန္းလႊဲေပးရန္ စီစဥ္၏။ ထိုအခါ ေျမာက္ေဆာင္ေတာ္မိဖုရား နာဂသိန္က သူ႕သားေတာ္ နရသူကိုသာ ထီးနန္းေပးရန္ ေလွ်ာက္ထားသည္။ ဘုရင္က မေပးလုိေပ။

ထုိအခါ မိဖုရား နာဂသိန္က ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ဆုေတာင္းသည္။ တစ္ခါက မင္းတရားႀကီး၏လက္တြင္ ခူနာေပါက္ခဲ႔ရာ နာဂသိန္ က ပါးစပ္ျဖင့္ ငံုထားခဲ႔သည္။ ပါးစပ္ထဲမွ လက္ကိုထုတ္ၿပီး ျပည္ကိုေထြးပစ္လိုပါက မင္းႀကီးႏိုးမည္စိုး၍ နာဂသိန္က မ်ိဳခ်ပစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို မင္းႀကီးသိေသာ္ လိုရာဆုေတာင္းေစဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ နာဂသိန္က ေနာင္မွ ေတာင္းပါမည္ဟု ဆိုးထားခဲ႔သည္။

ထိုအေၾကာင္းကို နာဂသိန္က ျပန္ေဖာ္ၿပီး သူ႕သားအား ထီးနန္းလႊဲေပးရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ဘုရင္ႀကီးမွာ ျငင္းမရေတာ႔သျဖင့္ နရသူကို ထီးနန္းလႊဲအပ္ၿပီး မင္းရွင္ေစာကို ပံုေတာင္ပံုညာသို႔ ႏွင္ထုတ္လိုက္ေတာ႔သည္။ ေနာက္လုိက္ဗိုလ္ပါမ်ားႏွင့္ ႂကြလာေသာ မင္းရွင္ေစာကို ဇီးေတာျမင္းမွဴး ေတြ႕ရသည္တြင္ အိမ္သို႔ ပင့္ေဆာင္လာ၏။ မင္းရွင္ေစာလည္း မယ္ေရႊကို ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ေမတၱာသက္ဝင္လာေတာ႔သည္။ ထုိ႔အတြက္ ဇီးေတာျမင္းမွဴးက မယ္ေရႊအား မင္းရွင္ေစာႏွင့္ ေပးစားလိုက္ရသည္။

ရက္အနည္းငယ္ နားၿပီးေသာအခါ မင္းရွင္ေစာ ခရီးဆက္ခဲ႔သည္။ ေတာလမ္းခရီးတြင္ သမန္းက်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုးၾကသည္တြင္ ေနာက္ပါမ်ား ဖရိုဖရဲျဖစ္ၾက၏။ မယ္ေရႊကို က်ားက အႏၲရာယ္ျပဳမည္ အလုပ္တြင္ ေရရင္မယ္ေတာ္ေရာက္လာၿပီး သမန္းက်ားကို ေမာင္းႏွင္ပစ္လိုက္သည္။ မယ္ေရႊကိုလည္း သူႏွင့္အတူ ေခၚသြားေတာ႔သည္။ မင္းရွင္ေစာႏွင့္ ေနာက္ပါမ်ားလည္း ကံ႔ေကာ္ေတာ တြင္ တပ္တည္ကာ မယ္ေရႊကိုလိုက္လံ ရွာေဖြသည္၊ မေတြ႕ေတာ႔ေခ်။

ရွင္ဦးအျဖစ္မွ စုေတၿပီး မယ္ေရႊဘဝသို႔ ဝင္စားျခင္းမွာ နာဂသိန္အား လက္စားေခ်ရန္ျဖစ္ေၾကာင္း ေရရင္မယ္ေတာ္က အသိေပးမွ ဘဝေဟာင္းကုိ မယ္ေရႊသတိရလာသည္။ သူလုပ္ရမည့္ အလုပ္ကို လုပ္ႏိုင္ရန္ရန္အတြက္ ထမံသီမဟူခ်ိဳင့္ဝွမ္းသို႔ သြားရမည္။ မသြားမီ ကိုးထံုဝင္ရန္အတြက္ ပံုေတာင္ ေတာင္ၾကားသို႔ ခုန္ခ်ၿပီး ေျမေအာင္းသည္။ တစ္ထံုလွ်င္ ႏွစ္ရက္ၾကာသည္။ ကိုးထံု ျပည့္ကာနီးတြင္ နာဂသိန္သိသြားၿပီး ပံုေတာင္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ေတာင္ကို ၿဖိဳခ်ၿပီး မယ္ေရႊကို သတ္သည္။

မယ္ေရႊမွာ ေျမေအာက္မွ ျပန္မထြက္ႏိုင္ေတာ႔ဘဲ ေသဆံုးသြားၿပီး ေႁမြၿပိတၱာျဖစ္သြားသည္။ ထိုေႁမြျဖဴႀကီးသည္ ကံ့ေကာ္ေတာရြာ တြင္ ရွိေနေသာ ဘဝေဟာင္းမွ ခင္ပြန္းျဖစ္သူထံသို႔ သြားသည္။ ထိုရြာတြင္ လင္သားျဖစ္သူ မင္းရွင္ေစာ၏ျမားျဖင့္ ပစ္သတ္ခံရကာ ငန္းေတာင္ရွင္မအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းသြား၏။ ထိုမွတဖန္ နတ္စိမ္းေျမာက္ဘက္ရွင္မဘဝသို႔ ေရာက္သြားသည္။ ေနာင္အခါတြင္ ဇီးေတာေဖာင္ေတာ္ဦး မုေ႒ာနယ္ကို အပိုင္စားရသည္။ အေနာက္ဇီးေတာ၊ အေရွ႕ဇီးေတာႏွင့္ ကံ့ေကာ္ရြာတို႕မွာ ယခုအခါ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ ျဖစ္လာသည္။

စကားခ်ပ္ ။ “အေမေရရင္ နတ္သမိုင္း ဒုတိယမူကြဲ” ဆက္လက္တင္ျပသြားပါမယ္။

Ref : “ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ) - ရိုးရာယံုၾကည္မႈႏွင့္ ဓေလ႔ထံုးစံမ်ား”

Labels: AmayYaeYin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ပြဲလမ္းသဘင္, အေမေရရင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 1:36 PM | Permalink | Comments | links to this post

အေမေရရင္ နတ္သမိုင္း ပထမမူကြဲ(၁)
Tuesday, October 20, 2009

အေမေရရင္ နတ္သမိုင္းမွာ ဒီမူကြဲဟာ လူသိမ်ားလွတဲ႔ မူကြဲျဖစ္သလို စိတ္ဝင္စားစရာအခ်ိဳးအေကြ႕မ်ားနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ဇတ္လမ္း တစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီမူကြဲကုိ ဗြီဒီယုိသမားမ်ားက ယူၿပီး ရိုက္ျဖစ္ခဲ႔ဟန္ တူပါသည္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယင္းမာပင္သူ/သား မ်ား ယံုၾကည္ကုိးကြယ္ေနတဲ႔ အေမႀကီးရဲ႕အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားျခားနားမႈ မ်ားစြာရွိေနပါ တယ္။ ပထမဆံုး “ကုိ K-thar” ရဲ႕ ဘေလာ႔မွ ေဖာ္ျပထားတဲ႔ အေမေရရင္ အေၾကာင္းေလး [နတ္သမိုင္း ဒ႑ာရီ ( အေမေရရင္ )] ကို ကူးယူေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းပိုစ္႔ေလးကို ၂၀၀၈ စက္တင္ဘာတြင္ ျပန္လည္စုစည္းထုတ္ေဝေသာ ျမန္မာဝတၳဳတို (၂၀၀၁ - ၂၀၀၅) စာအုပ္ စာ-၁၁ ၊စတိုင္သစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၀၄ ေရးသားသူ-ကိုေဆြ “အေမ ေပ်ာ္တယ္ သားတို႔ေရ” မွ ထုတ္ႏုတ္ ထားျခင္း ျဖစ္သည္ ဟု “ကုိ K-thar” က ဝန္ခံထားပါတယ္။

ပခုကၠဴဘက္က ပံုညာေတာင္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ အေမေရရင္ ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပမယ္။

အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီး လက္ထက္မွာ ၿမိဳ ႔စား၊ရြာစားေတြဟာ ကိုယ့္ေဒသကထြက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ႏွစ္တိုင္းဘုရင့္ဆီ ဆက္သ ရတယ္။ ေတာင္ဦးစား ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးမွာ ညီမေလးေယာက္ရွိတယ္။ ရွင္ဦး ၊ ရွင္ျဗဴး ၊ ရွင္ၾကဴး နဲ႔ ရွင္တူး။ ရွင္တူး ဆိုတဲ့ ညီမ အငယ္ဆံုးကို ေစာနန္းမြန္ လို႔လည္း ေခၚတယ္။

ေတာင္ဦးစားနဲ႔ ညီမေလး ေလးေယာက္ဟာ သူတို႔ေဒသထြက္ကုန္ ဆီကို အိုးနဲ႔ ထည့္ၿပီး အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီးဆီကိုဆက္ဖို႔ နန္းေတာ္ထဲကို ဝင္ခဲ့ၾကတယ္။ ေစာနန္းမြန္ က ဆီအိုးႀကီး ေခါင္းေပၚရြက္လို႔ေပါ့။ နန္းထဲအဝင္မွာ တံခါးမွူးေတြက ရစ္ၿပီ။ ဆီအိုးမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ရိသဲ့သဲ့လုပ္၊ အထဲမွာ ဘာေတြပါလဲလို႔ ၿမိဳ ႔ဝန္က ရစ္ေတာ့တာပဲ။ ေစာနန္းမြန္ က စိတ္လည္း အလြန္ထက္တယ္။ သူေျပာသမွ်လည္း အကုန္ျဖစ္တယ္ ဆိုပဲ။ ခႏိုးခနဲ႔ လုပ္ပါမ်ားေတာ့ “ဆီ မဟုတ္ဘူးေဟ့၊ ေႁမြ ေႁမြေတြ မွတ္ထား” ဆိုၿပီး ေဒါနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါဆို စစ္ေဆးမယ္၊ ဖြင့္ျပဆိုၿပီး ၿမိဳ ႔ဝန္တို႔လူစုက ဆီအိုးႀကီးကို ဖြင့္ေတာ့တာေပါ့။ အထဲမွာ ဆီေတြက တကယ္ပဲ ေႁမြေတြ ထြက္လာၿပီး ၿမိဳ႕ဝန္ကို ကိုက္ ၿမိဳ ႔ဝန္ ေသေရာ။

ဒါနဲ႔ အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီးဟာ ေစာနန္းမြန္ကို ဖမ္း၊ သတ္ေစလို႔ အမိန္႔ထုတ္လိုက္တယ္။ ေစာနန္းမြန္ ဧရာဝတီျမစ္ကို ကူးၿပီး ေျမာက္အရပ္ကို ထြက္ေျပးတယ္။ မင္းႀကီးရဲ႕တပ္ေတြ၊ ဆင္ေတြနဲ႔ လုိက္ၿပီးနင္းတယ္။ ေစာနန္းမြန္ရဲ ႔ ပညာစြမ္းနဲ႔ ဆင္ေတြကို ေသေစတယ္။ ဆင္နဲ႔ နင္းခိုင္းတာမရလုိ႔ က်ားကို လႊတ္ေပးတယ္။ က်ားက မကိုက္ပဲ ေစာနန္းမြန္ကို ေက်ာေပၚတင္ၿပီး ပို႔ေပးတယ္။ ဘုရင္က ေစာနန္းမြန္ရဲ႕ အစ္ကိုႀကီးေတာင္ဦးစားကို ကိုယ္တိုင္ဖမ္းေပး၊ ေစာနန္းမြန္ကို အပ္ရမယ္လို႔ ခိုင္းျပန္ေရာ။ ေတာင္ဦးစား လည္း ဖမ္းမေပးဘဲ ထြက္ေျပးေတာ့ ရွင္ဦး၊ ရွင္ျဗဴး၊ ရွင္ၾကဴး သံုးေယာက္ကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းဖို႔ အမိန္႔ထုတ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယင္းမာပင္နယ္သားေတြ လာကယ္ၿပီး အဲ့ဒီအစ္မသံုးေယာက္လည္း နတ္ျဖစ္သြားတယ္။

ေစာနန္းမြန္က ပံုေတာင္ပံုညာေဒသ အထိတက္သြားၿပီး ပုဂံေနျပည္ေတာ္ႀကီးကို ငါကိုယ္တိုင္ ဖ်က္စီးမယ္ေဟ့ လို႔ ႀကိမ္းဝါးရင္း ေျမႀကီးကို ဖေနာင့္နဲ႔ေပါက္လိုက္တာ ေရေတြထြက္လာတယ္။ အေမရင္ လမ္းသြားတုန္း ဖေနာင့္နဲ႔ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေပါက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြမွာ ေရေတြပန္းထြက္ေနတာ ခုထိပဲ...။ ဒါေၾကာင့္ ေစာနန္းမြန္ကို ေရရဲ႕အရွင္ အေမေရရင္လို႔ ေခၚတာေပါ့။ ထူးျခားတာ တစ္ခုက တျခားနတ္ေတြက ဥပေစၧဒကံနဲ႔ အေသဆိုးနဲ႔ေသၿပီးမွ နတ္ျဖစ္ၾကတာ...။ အေမေရရင္က မေသဘဲ ျဖစ္တဲ့နတ္၊ အေမေရရင္ဟာ ပံုေတာင္ ပံုညာေတာင္ႀကီးႏွစ္လံုးေပၚတက္သြား ဟိုဘက္ကူး ဒီဘက္ကူးလုပ္ၿပီး တိမ္ၫြန္႔ကို စားေနတယ္ လို႔ ေျပာၾကတာပဲ။

ပုဂံႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို စိတ္နာၿပီး ငါ့ေတာင္ေျခက ေရေတြဟာ ပုဂံႏိုင္ငံဆီ မစီးရဘူးလို႔ ႀကိမ္းဝါးလိုက္တာနဲ႔ ေရေတြ ေျပာင္းျပန္စီး လို႔ အခုေတြ႔ၾကရတဲ့ အတိုင္းပဲ တဲ့...။ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္တဲ့ ေတာင္က ေျမာက္ကို ျမစ္သာျမစ္ေရေတြ စီးသြားတယ္။ သိၾကားမင္း ၾကားဝင္ၿပီး ေစာနန္းမြန္ရဲ႕ ပညာရပ္ေတြကိုအလွဴခံ၊ အေလာင္းစည္သူလို သာသနာျပဳမင္းနဲ႔ ရင္ၾကားေစ့ေပးလို႔ ေစာနန္းမြန္ မေသဘဲ နတ္ျဖစ္သြားတယ္။

ခ်င္းတြင္းျမစ္အတိုင္း ေဖာင္စၾကာနဲ႔ အေလာင္းစည္သူတိုင္းခန္းလွည့္လည္လာေတာ့ ကိုယ္ေယာင္ျပၿပီး တားတာနဲ႔ မင္းႀကီးက ပုလဲနယ္ နဲ႔ ပံုေတာင္ပံုညာေဒသကို အပိုင္စားေပးလုိက္တာ ခုထိနတ္ယံုၾကည္သူေတြ ကိုးကြယ္ေနရတာေပ့ါ။

ဒီမူကြဲဇတ္လမ္းကုိပဲ “ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ)” ေရးတဲ႔ “ရိုးရာနတ္ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ဓေလ႔ထံုးစံမ်ား” စာအုပ္ထဲမွာေတာ႔ ေအာက္ပါ အတိုင္း ေရးသားထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ တူေတာ႔ အတူတူပါပဲ၊ ဒါေပမယ္႔ “ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ)” ရဲ႕ စာအုပ္မွာပါတဲ႔ ဇတ္လမ္းက ပိုအေသးစိတ္ၿပီး အခ်က္အလက္အနည္းငယ္ကြဲျပားပါတယ္။

ပုဂံျပည့္ရွင္ မဏိစည္သူမင္းႀကီး၏ ေျမာက္နန္းမိဘုရားမွာ စုန္းမ နာဂသိန္ ျဖစ္သည္။ တစ္ညတြင္ နာဂသိန္ စုန္းေတာက္စား ေနခိုက္ ေယာကေတာ္ ရွင္ဦး၊ ေမာက္ဘက္ရွင္မ ရွင္ၿဗဴး၊ ဆည္ကေတာ္ ရွင္ၾကဴး၊ အငယ္ဆံုးညီမ ရွင္ထူးတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသည္။ နာဂသိန္ႏွင့္ စကားေျပာဆိုၾကရာ အေျပာအဆို ေမာက္မာသည့္အတြက္ စိတ္ျမန္ေသာ ရွင္ထူးက စက္(စုန္းႀကိဳး)ကုိ ျဖတ္ခ်လိုက္ သည္။

ပညာခ်င္း မၿပိဳင္ဆိုင္ႏိုင္ေသာေၾကင့္ နာဂသိန္ အေကာက္ႀကံသည္။ ကထူးကနန္းေဒသမွ ပဗၺရာဇာႏွင့္ႏွမမ်ား မိမိေဒသထြက္ကုန္ ပစၥည္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ရြက္လ်က္ ကန္ေတာ႔လက္ေဆာင္ လာေရာက္ဆက္သၾကရမည္ဟု အမိန္ေတာ္ထုတ္ျပန္သည္။

ဘုရင့္အမိန္႔ေတာ္အတိုင္း ေမာင္ႏွမငါးေယာက္ ပုဂံျပည္သို႔ လာေရာက္ၾကရသည္။ အငယ္ဆံုး ညီမ ရွင္းထူးေခၚ ေစာနန္းမြန္မွာ ဆီအိုးမ်ား မႏိုင္မနင္း ေခါင္းျဖင့္ရြက္လ်က္ ေနာက္ဆံုးမွ လိုက္ပါလာသည္။ ၿမိဳ႕အဝင္တြင္ လွန္ေလွာစစ္ေဆးရာ ဆီအိုးအတြင္းမွ ေႁမြထြက္လာၿပီး ၿမိဳ႕ဝန္ကို ကိုက္ေတာ႔သည္။ ၿမိဳ႕ဝန္ေသမႈအတြက္ ေစာနန္းမြန္အား ေမာင္အရင္းျဖစ္သူ ေတာင္ဦးနယ္စား ကိုယ္တိုင္ သတ္ရမည္ဟု ဘုရင္က စီရင္ခ်က္ခ်မွတ္သည္။

ေတာင္ဦးနယ္စားက ေစာနန္းမြန္ကို မသတ္ႏိုင္ဟု ျငင္းဆိုသည္။ အမိန္႔ကိုမနာခံ႔ပါက ကလန္ႀကီးက ထိုေမာင္ႏွမအား ကြပ္မ်က္ေစ ဟု အမိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္သည္။

ေတာင္ဦးနယ္စားႏွင့္ ေစာနန္းမြန္အား ဆင္ျဖင့္ နင္းသတ္သည္။ ေစာနန္းမြန္ စုန္းစိတ္ဝင္လာကာ ဆင္ကို အစြယ္ခ်ိဳးသတ္ပစ္ လုိက္သည္။ ထိုအခါ အာဏာသားတို႔က က်ားဆိုးကိုလႊတ္ၿပီး က်ားစာေကၽြးသည္။ ေစာနန္းမြန္ပါ က်ားစိတ္ဝင္သြားၿပီး က်ားကို ကိုက္စားပစ္၏။ အေစာင့္ႏွင့္ အာဏာသားတို႔ကိုပါ လိုက္လံကိုက္သတ္ၿပီး က်ားအျဖစ္ႏွင့္ ေစာနန္းမြန္ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ သြားသည္။

လူအျဖစ္မွ က်ားဘဝသို႔ ေျပာင္းလဲသြားေသာ ေစာနန္းမြန္အား ဖမ္းဆီးရန္ ေမာင္ႀကီးျဖစ္သူ ေတာင္ဦးနယ္စားအား ဘုရင္ႀကီးက တာဝန္ေပးသည္။ ဓားႏွင့္ ႀကိမ္ကို ေပးၿပီး ခုႏွစ္ရက္အတြင္း ေစာနန္းမြန္၏ အေလာင္းကို ယူခဲ႔ရန္ႏွင့္ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါက က်န္ညီအစ္မသံုးဦးအား မီးေလာင္တိုက္သြင္းမည့္အေၾကာင္း ဘုရင္ႀကီးက အမိန္႔ထုတ္ျပန္၏။

ေစာနန္းမြန္မွာ ပံုေတာင္ပံုညာေဒသသို႔ ေရာက္သြားသည္။ ေမာင္ႀကီးျဖစ္သူ ေတာင္ဦးနယ္စားႏွင့္ ေတြ႕ၿပီး အေၾကာင္းစံုသိရသည္။ ေဒါသအလြန္ထြက္ၿပီး ပုဂံျပည္အား ဖ်က္ဆီးပစ္ရန္ ထြက္ခြာသြား၏။ ေမာင္ႀကီးက လိုက္လံတားဆီးရာတြင္ ေတာင္ေအာက္က် သြားသည္။ သာသနာထြန္းကားသည့္ ပုဂံျပည္ႀကီးအား ဖ်က္ဆီးမပစ္ရန္ သိၾကားမင္းက ဝင္၍တားဆီးသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေစာနန္းမြန္မွာ ပုဂံကုိ မဖ်က္ဆီးျဖစ္ေပ။ သိၾကားက တားျမစ္ရံုမကဘဲ စုန္းပညာမ်ားကိုအလွဴခံကာ ေစာနန္းမြန္အား ဝိဇၨမယသိဒိၶရွင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးလိုက္သည္။

ေစာနန္းမြန္သည္ သိၾကားမင္းအား မလြန္ဆန္ရဲ၍ စုန္းကေဝပညာကုိ လွဴလိုက္ရေသာ္လည္း အလြန္ပင္ႏွေျမာရွာသည္။ ႏွေျမာ လည္း ႏွေျမာ၊ ယူက်ံဳးမရလည္း ျဖစ္ကာ၊ ေျမကို ဖေနာင့္ျဖင့္ ေပါက္လိုက္သည္။ ထိုဖေနာင့္ရာမွ ေရမ်ားထြက္လာသည္။ ဤေရျဖင့္ လူမ်ားကို တိုက္ေကၽြးပါ၊ ဤေတာဤေတာင္က ထြက္ေသာ သစ္ရြက္၊ သစ္ျမစ္၊ သစ္ဥ၊ သစ္ဖုတို႔ျဖင့္ ေဝဒနာမ်ားကို ကုသပါက ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းလိမ္႔မည္ဟု ေျပာဆိုသြား၏။

မ်ားမၾကာမီ ထုိအရပ္သို႔ မဏိစည္သူမင္းႀကီးသည္ ေဖာင္စၾကာျဖင့္ လိုက္လာသည္။ ေစာနန္းမြန္က ကိုယ္ထင္ျပသျဖင့္ ဇီးေတာ ေမာင္းတံုတစ္ဝိုက္ကုိ အပိုင္စားေပးသနားသည္။ သူ႕ဖေနာင့္ႏွင့္ ေပါက္ေသာေနရာမွ ေရအလြန္ထြက္သျဖင့္ ေရရင္ကေတာ္ဘြဲ႕ကို လည္း ေပးသနားသည္။

ႏွမျဖစ္သူ ေဒါသမႀကီးရန္ လိုက္လံတားျမစ္စဥ္ ေခ်ာက္ထဲက်သြားေသာ ေတာင္းဦးနယ္စားမွာ မေသရွာပါ။ ကေဝသာရဘိုးဘိုးက ကယ္သျဖင့္ ခ်မ္းသာရာရသြား၏။ ကေဝသာရဘိုးဘိုးသည္ တေကာင္းဘုရင္ ေဗဟိႏၵျဖစ္ကာ ကာမေဒဝီမယ္ေတာ္၏ သားျဖစ္၏။ ကေဝသာရဘိုးဘိုးက ေတာင္းဦးနယ္စားကို ေစာနန္းမြန္ထံ သြားေရာက္အပ္ႏွံသည္။ ေစာနန္းမြန္က စုန္းကေဝပညာမ်ား သိၾကားမင္းကို လွဴလိုက္ရေၾကာင္း ငိုယိုေျပာျပ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေဝသာရဘိုးဘိုးက အာသံနယ္ အာသနတိုင္းရွိ ကာမေဒဝီမယ္ေတာ္ထံ ကေဝသာရဘူတဝါဟနပညာ ထပ္မံသင္ယူရန္ ေခၚသြား၏။ မယ္ေတာ္ထံအေရာက္တြင္ လူစင္စစ္မွ နတ္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းေပးကာ သူေတာ္စင္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ တာဝန္ေပးျခင္း ခံရသည္။

ေတာင္ဦးနယ္စားမွာ ညီအစ္မသံုးေယာက္အေၾကာင္း စံုစမ္းရန္ ဘိုးလွမင္း၊ ဘိုးျမတ္ညိဳ တို႔၏ ရြာထဲသို႔ ဝင္သြားရာ ရာဇဝတ္သား ဟုဆိုကာ ခဲႏွင့္ ဝိုင္းေပါက္ျခင္းခံရသည္။ ညီအစ္မသံုးေယာက္မွာ ပုဂံတြင္ အက်ဥ္းက်ေနဆဲျဖစ္၏။ သူတို႔အားလံုး ေသေစရန္ မိဘုရား နာဂသိန္က အက်ဥ္းေထာင္ကို မိႈင္းတိုက္ရာ အသက္ရႈက်ပ္ၿပီး ေမ႔ေမ်ာသြားၾကသည္။ ထိုအခါ ယင္းမာပင္နယ္သားမ်ား လာေရာက္ၿပီး ကယ္တင္သြားၾကသည္။

ညီအစ္မသံုးေယာက္သည္ ေန႔တြင္ ပုန္းေအာင္းကာ ညတြင္ ခရီးဆက္ခဲ႔ၾကသည္။ ေန႔ရက္ၾကာေသာအခါ ေယာနယ္၊ ေဆာနယ္ ဘက္သို႔ သြားရန္ အႀကံႏွင့္ ကုန္းေပၚတက္ၾကစဥ္ အစ္မလတ္ ရွင္းျဗဴးမွာ က်န္ညီအစ္မမ်ားႏွင့္ ကြဲသြားသည္။

နာဂသိန္သည္ ကထူးနယ္စား ေစာနန္းမြန္ေခၚ ရွင္ထူး၏အစ္မမ်ား လြတ္ေျမာက္သြားသျဖင့္ အခဲမေက်ေပ။ ထုိေၾကာင့္ ဇီးေတာ ေမာင္းတံုသို႔ လိုက္သည္။ ေစာနန္းမြန္ တည္ထားေသာ ဘုရားႏွင့္နတ္ကြန္းကို ဖ်က္ဆီးပစ္၏။ ထုိအခိုက္ ေစာနန္းမြန္ေရာက္လာ ၿပီး ဇီးေတာ္ရြာ ယမားေခ်ာင္းအနီး စုန္းတလင္းတြင္ ပညာခ်င္းၿပိဳင္ၾကရာ နာဂသိန္ ရႈံးၿပီး ထြက္ေျပးရသည္။

စကားခ်ပ္ ။ ဇတ္လမ္းကေတာ႔ နည္းနည္းပိုေကာင္းလာသလိုပဲဗ်.....ေနာ္...၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ဒီမွာတင္ ခဏရပ္ထားလိုက္ ဦးမယ္။ ေနာက္မွ “အေမေရရင္ နတ္သမိုင္း ပထမမူကြဲ(၂)” ကို ဆက္ၿပီးေရးေတာ႔မယ္။ အဲဒါၿပီးသြားရင္ “အေမေရရင္ နတ္သမိုင္း ဒုတိယမူကြဲ” ကို ဆက္တင္ေပးသြားပါမယ္။ အေမေရရင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ပံုကလည္း ရွားလိုက္တာဗ်ာ...၊ (၃၇) မင္းမွာ မပါတာ ေၾကာင့္ နတ္သမိုင္းစာအုပ္ေတြမွာလည္း ရွာလို႔မေတြ႕ဘူး။ ေနာက္မွ ရရင္ ျပန္ထည့္ေပးပါ႔မယ္။

Ref : “ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ) - ရိုးရာယံုၾကည္မႈႏွင့္ ဓေလ႔ထံုးစံမ်ား”

Labels: AmayYaeYin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ပြဲလမ္းသဘင္, အေမေရရင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 11:34 PM | Permalink | Comments | links to this post

အေမေရရင္
Sunday, October 18, 2009

အျပင္(၃၇)မင္း နတ္စာရင္းတြင္ မပါဝင္ေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းမွ ထင္ရွားသည့္ နတ္တစ္ပါးမွာ အေမေရရင္ ျဖစ္၏။ အေမေရရင္ကုိ အေနာက္အေမႀကီးဟု ေခၚၾကရာ သူ႕အတြက္ ျပဳလုပ္သည့္ပြဲကုိ အေနာက္အေမႀကီးပြဲဟု ေခၚၾကသည္။

အေမေရရင္ နန္းတည္ရာ ေမာင္းတံုရြာသည္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္း မိုးပါးသည့္ေဒသတြင္ ရွိေသာ္လည္း ေရမရွားေပ။ စိမ္႔စမ္း အလြန္ေပါမ်ားသည့္ ေဒသျဖစ္၏။ တစ္မိုင္ပတ္လည္ နီးပါးရွိသည့္ ရြံ႕ႏြံအိုင္မ်ားပင္ ေမာင္းတံုႏွင့္ ဇီးေတာရြာအၾကားတြင္ တည္ရွိ သည္။ ရြံ႕ႏြံအိုင္ႀကီး တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ရွိေနသျဖင့္ ေမွ်ာ႔သတၱဝါမ်ားလည္း ေပါက္ဖြားရွင္သန္ၾကသည္။ ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ အေမေရရင္အား “ဆပ္သြားဖူးနဲ႔ ေရဦးသူ၊ ဆပ္သဘင္နဲ႔ ေရရင္သူ၊ ႀကိမ္ပိုက္ေတာနဲ႔ ေမွ်ာ႔ေတာသူ” ဟု တင္စားေခၚေဝၚၾကသည္။ အေမေရရင္သည္ ေရွးအခါက ထိုေဒသတြင္ ေနထိုင္ခဲ႔သည့္ ရွမ္းကတူးတို႔ ကုိးကြယ္သည့္ နတ္တစ္ပါးျဖစ္ဟန္ တူသည္။ ထိုအေၾကာင္းကုိ အေမေရရင္နတ္ခ်င္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ရသည္။

အေမေရရင္၏ အျပင္နန္းအနီးတြင္ စိမ္႔စမ္းမ်ား ေပါမ်ားလွသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ စိမ္႔စမ္းတို႔မွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေရထြက္ေနၾကသည္။ ပြဲေတာ္လာပရိတ္သတ္ ေသာက္သံုးရံုမွ်မက အနီးအနားရွိ ရြာမ်ားမွ လယ္သမားမ်ား စပါးစိုက္ပ်ိဳးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ေပါမ်ား သည္။ မည္သည့္အခါမွ် ခန္းေျခာက္သြားသည္ဟူ၍ မရွိေပ။

စိမ္႔စမ္းမ်ားမွ ထြက္ေသာေရကို အသံုးျပဳၿပီး ရြာသူရြာသာမ်ားသည္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးမႈ ျပဳလုပ္ၾကသည္။ သီးႏွံမ်ား ရိတ္သိမ္း ၿပီးစီးသည့္အခါ စမ္းေရထြက္မ်ား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သူကုိ ပသၾကသည္၊ ေရ၏ အရွင္သခင္သည္ ရြာသူရြာသားမ်ားအား သားသမီးသဖြယ္ ေကၽြးေမြးသည္။ ေရ၏ အရွင္သခင္၊ သို႔မဟုတ္ ေရရင္အေမကို ထိုေဒသသူ ေဒသသားမ်ားက အေမေရရင္ဟု ေခၚၾကသည္။ အမွန္အားျဖင့္ အေမေရရင္သည္ စိမ္႔စမ္းေရထြက္မ်ားကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ နတ္ျဖစ္သည္။

အေမေရရင္အား ေက်းဇူးဆပ္သည့္အေနႏွင့္ နတ္စုေကာက္ကာ နတ္အား တင္ေျမွာက္ပသၾကသည့္ ဓေလ႔ လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္က ရွိခဲ႔ေသးသည္။ ထိုဓေလ႔သည္ ယခုအခါ မရွိေတာ႔ေသာ္လည္း အေမေရရင္အတြက္ ျပဳလုပ္သည့္ နတ္ပြဲမွာ စည္ကား သိုက္ၿမိဳက္သည္။

အေမေရရင္သည္ ေမာင္းတံုႏွင့္ ဇီးေတာရြာတစ္ဝိုက္မွ ရြာသူရြာသားတို႔အား ေစာင့္ေရွာက္သူအျဖစ္မွ ယခုအခါ အနီးအနားရွိ ေက်းရြာမ်ားအတြက္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးတြင္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္သူ ျဖစ္လာသည္။ ေရထြက္မ်ားမွ ထြက္ေသာေရကို စုေဆာင္းၿပီး ဆည္သဖြယ္ျပဳလုပ္ကာ ဇီးေတာ၊ အုန္းေတာ၊ ရြာေအာင္၊ စားေတာ္ျပင္၊ လက္လႈပ္၊ ေျပာင္းျပာ၊ ၿမိဳ႕ေပၚ၊ ရံုးေလးပင္၊ အစရွိသည့္ ရြာမ်ားအတြက္ စိုက္ေရလႊတ္ေပးႏိုင္ခဲ႔သည္။ မိုးလည္းမမ်ား၊ တူးေျမာင္း၊ ဆည္ေျမာင္းလည္း မရွိေသာ ထိုေဒသသူ ေဒသူသားတို႔အတြက္ ဝမ္းစာစပါး မပူပင္ရေအာင္ အေမေရရင္သည္ အက်ိဳးျပဳလွ်က္ရွိေပသည္။

အေမေရရင္နတ္ပြဲ လာသူမ်ားသည္ ညအခါ ရြာအျပင္၌ မီးလံုးႀကီးမ်း ေကာင္းကာင္သို႔ တက္သြားသည္ကို ရံဖန္ရံခါ ျမင္ေတြ႕ၾက ရသည္။ ထိုမီးလံုးႀကီးမ်ားသည္ စုန္းကေဝမ်ား ပညာၿပိဳင္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ အမွန္မွာ ရြံ႕ညႊန္အိုင္မ်ားမွ ဓာတ္ေငြ႕မ်ား ထြက္ကာ မီးေလာင္ၿပီး ေျမျပင္မွအေပၚသို႔ တက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။

ေမာင္းတံုရြာအျပင္တြင္ ပညာသည္မ်ား ပညာၿပိဳင္သည့္ ေနရာတစ္ခု ရွိသည္။ ထိုေနရာတြင္ မည္သည့္သစ္ပင္မွ် မေပါက္ေပ။ ျမက္ပင္ မေပါက္။ ရြာသူရြာသားမ်ားက ထိုေနရာကို စုန္းတလင္းဟု ေခၚၾကသည္။ အမွန္မွာ ေျမေအာက္မွ ဓာတ္ဆားမ်ားသည္ အရည္ေပ်ာ္ကာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ ေရခန္းေျခာက္သြားသည့္အခါ ဓာတ္ဆားမ်ား ေျမျပင္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ႔ ေသာေၾကာင့္ မည္သည့္သစ္ပင္မွ် မေပါက္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္၏။ ဆပ္ျပာၾကမ္းေျမတြင္ ျမက္ႏွင့္ သစ္ပင္မေပါက္သည့္ သေဘာျဖစ္သည္။

လမ္းခရီး

အေမေရရင္နန္းသို႔ သြားလိုပါက မံုရြာၿမိဳ႕တစ္ဖက္ကမ္း ေညာင္ပင္ႀကီးရြာသို႔ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကို ျဖတ္ကာကူးရသည္။ ေညာင္ပင္ႀကီး မွ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ကို ျဖတ္ကာ ပုလဲ-ဂန္႔ေဂါ လမ္းအတုိင္း သြားရသည္။ ယင္းမာပင္မွ ငါးမိုင္ခြဲအကြာ လယ္ေငါက္လမ္းခြဲမွ ပုလဲသို႔ မသြားဘဲ ေမာင္းတံုသို႔ သြားေသာလမ္းအတိုင္း လိုက္သြားပါက ကိုးမိုင္ခြဲအကြာတြင္ အေမေရရင္၏ ေမာင္းတံုနန္းသို႔ ေရာက္ႏိုင္ သည္။ ေမာင္းတံုးသို႔မလာဘဲ အျပင္နန္းရွိရာ ဇီးေတာရြာသို႔လည္း ကားျဖင့္ သြားႏိုင္သည္။

ပြဲေတာ္ရက္

အေမေရရင္ပြဲကို တေပါင္းလ၌ ျပဳလုပ္သည္။ တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၄ ရက္ေန႔တြင္ အတြင္းနန္းတည္ရွိရာ ေမာင္းတံုရြာတြင္ လူအမ်ား၏ ပူေဇာ္မႈကို ခံယူၿပီး ခ်ိဳးေရေတာ္သံုးပြဲ က်င္းပသည္။

တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၅ ရက္ေန႔တြင္ ဇီးေတာရြာအနီးရွိ သက္ေပ်ာက္နန္းိသု႔ နံနက္ ေနတက္ခ်ိန္တြင္ အပူေဇာ္ခံထြက္ခဲ႔သည္။ ေရွ႕ဆံုးမွ သင္းကနက္သားျဖင့္ ထုလုပ္ထားသည့္ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ႀကီးကို ရြာသူရြာသားမ်ားက ပင့္ေဆာင္ၿပီး ေနာက္မွ အေမေရရင္ ပံုေတာ္ကို လွည္းျဖင့္တင္ေဆာင္ကာ အပူေဇာ္ခံထြက္သည္။ အေမေရရင္၏ လွည္းေနာက္တြင္ က်ားထမ္း၊ ဓားထမ္း၊ လိႈင္းထမ္း၊ သိုင္းထမ္းမ်ား လိုက္ပါၿပီးေနာက္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ပန္းအိုးကိုယ္စီႏွင့္ တန္းစီထြက္ခဲ႔ၾကသည္။ ထိုေန႔မွစ၍ တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၈ ရက္ေန႔အထိ အေမေရရင္သည္ အျပင္နန္းတြင္ အပူေဇာ္ခံသည္။ နတ္ကေတာ္မ်ားက အေမေရရင္အား ေခ်ာ႔ၾကသည္။

တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရား ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲ က်င္းပသည္။ လျပည့္ေက်ာ္ ၈ ရက္ေန႔တြင္ အေမေရရင္သည္ အျပင္နန္းမွ ေမာင္းတံုရြာရွိ အတြင္းနန္းသို႔ ျပန္လည္ႂကြခ်ီေတာ္မူသည္။ ထိုေန႔တြင္ ကနားသိမ္း က်ားသိမ္းကို ရိုးရာမပ်က္ ေဆာင္ရြက္ၾကရသည္။ ညတြင္ ေမာင္းတံုရြာႏွင့္ အနီးတစ္ဝိုက္ရွိ ေက်းရြာမ်ားမွ ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ အစစအရာရာ ေအာင္ျမင္မႈရရန္အတြက္ ဓားေသြးၾကရသည္။ ကနားသိမ္း က်ားသိမ္းၿပီးသည့္အခါ ထိုႏွစ္အတြက္ မိုးေလဝသ ေကာင္းမြန္ေစရန္ ေရႊမိုးေငြမိုး ရြာေပးၾကသည္။

အေမေရရင္အား အဓိ႒ာန္ျပဳရန္ အသံုးျပဳသည့္ ေမာင္းေတာ္

ေမာင္းတံုရြာရွိ အေမေရရင္၏စံနန္းတြင္ ေရွးအစဥ္အလာ ေမာင္းတစ္လံုးကို ခ်ိတ္ဆြဲထားရွိခဲ႔သည္။ အေမေရရင္အား ပူေဇာ္ပသၿပီး မိမိလိုအပ္သည္မ်ားကို ဓိ႒ာန္ကာ ေမာင္းတီးၿပီး ဆုေတာင္းၾကသည္။ အေမေရရင္အား စားေတာ္ဆက္ၿပီးသည့္အခါတြင္လည္း ထိုေမာင္းႀကီးအား တီးေလ႔ရွိၾကသည္။

ယခုအခါ အေမေရရင္နန္းသို႔ ေရာက္လာၾကေသာသူမ်ားသည္ ေမာင္းတီးၿပီး ေရာက္ရွိေၾကာင္းေျပာၾကသည္။ ျပန္ေတာ႔မည္ ဆိုလွ်င္လည္း ေမာင္းတီးၿပီး အေမေရရင္အား ေျပာၾကသည္။

လက္သံုးေတာ္ဓါး

အေမေရရင္တြင္ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက လက္သံုးေတာ္ဓားမ်ား ရွိခဲ႔သည္။ ထိုဓားသည္ အစြမ္းထက္သည္ဟု ယံုၾကည္ ၾကသည္။ အတိုက္အခိုက္၊ အၿပိဳင္အဆိုင္မ်ားရွိလွ်င္ ထိုသူ၏ ဦးေခါင္းေပၚမွ ဓားမိုးၿပီး ဖယ္ရွားရံုႏွင့္ အႏၲရယ္ကင္းရွင္းႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။

အေမေရရင္အား နတ္ဝင္သည္မ်ား ပင့္၍ ေခ်ာ႔ျမဴၾကသည့္အခါ ေရွးကတည္းကပင္ ဓားကုိ သံုးႀကိမ္သံုးခါ ေသြးၾကရသည္။ ပထမအႀကိမ္ေသြးျခင္းမွာ အႏၲရယ္ကင္း၍ သူမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္လွ်င္ ႏိုင္ေစရန္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ဓားေသြးျခင္းမွာ ေရႊေငြရတနာ ေပါမ်ားေစရန္ျဖစ္ၿပီး တတိယအႀကိမ္ ဓားေသြးျခင္းမွာ စိတ္တၱသုခႏွင့္ ကာယသုခ ျပည့္စံုရန္အတြက္ျဖစ္၏။

စီးေတာ္က်ားႏွင့္ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ

အေမေရရင္တြင္ ေရွးအခါကတည္းက သူ၏ခိုင္းေစခ်က္မ်ားကို အျမဲတေစေဆာင္ရြက္ေပးေသာ က်ားေျပာက္ေရႊဝါမ်ား ရွိခဲ႔သည္။ အေမေရရင္ မႏွစ္သက္သည္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ပါက မခိုင္းေစရဘဲ အလိုက္သိစြာ သတိေပးဆံုးမေလ႔ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။

အေမေရရင္နန္းသို႔ ေရာက္လာၾကသူမ်ားသည္ က်ားစာေကၽြးၾကသည္။ က်ားေရစင္ဖိုး ေငြမ်ားကို က်ားေရစင္ပံုးတြင္ ထည့္ဝင္ၾက သည္။ ထိုသို႔ ေကၽြးေမြးေသာ ခုႏွစ္ရက္သားသမီးတို႔ အႏၲရာယ္ရွိလာလွ်င္ က်ားေျပာက္ေရႊဝါက တားဆီးကာကြယ္ေပးသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။

အေမေရရင္တြင္ အစြမ္းထက္ေသာ ေႁမြမ်ားႏွင့္ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ား ရွိသည္ဟုလည္း ယံုၾကည္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရိုးရာမပ်က္ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းကပင္ ဝါဆိုကနားၿပီးလွ်င္ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားအား အစားအစာေကၽြးၾကသည္။ ထိုသို႔ ေကၽြးေမြးေရာတြင္ ရြာျပင္ထြက္၍ ေကၽြးရသည္။

Via : “ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ) - ရိုးရာယံုၾကည္မႈႏွင့္ ဓေလ႔ထံုးစံမ်ား”

Labels: AmayYaeYin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ပြဲလမ္းသဘင္, အေမေရရင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 2:38 AM | Permalink | Comments | links to this post

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမႀကီး (အေမေရရင္)
Wednesday, October 14, 2009

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္အပါအဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ “အေမႀကီးပြဲ” ဟု ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ အေမေရရင္နတ္ပြဲကုိ ဆိုလိုေၾကာင္း အသိမ်ားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ အေမေရရင္နတ္ကုိ “အေမႀကီး”ဟု ေခၚၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္သည္ အေမႀကီးပိုင္သည့္နယ္ျဖစ္သည္ဟုလည္း လက္ခံယံုၾကည္ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝကေတာ႔ အေမႀကီးပြဲနီးလာလွ်င္ ေပ်ာ္သည္၊ ဘာရယ္ညာရယ္ မသိေပမယ္႔ အေမႀကီးကို ခ်စ္သည္။ အေမႀကီးသည္ တန္ခိုးႀကီးသည္...၊ အေမႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ေပးသည္။ (ဒီလို အေတြးအျမင္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားသည္ အစြဲအလန္း အလြန္ႀကီးေသာ အညာသူ စစ္စစ္ ျဖစ္သကဲ႕သို႔ နတ္မ်ားကုိလည္း ကိုးကြယ္ယံုၾကည္သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။)

ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ အေမႀကီးပြဲကုိ နတ္ပြဲတစ္ခုပံုစံထက္ ၿမိဳ႕ႏွင့္နယ္ ကူသန္းေရာင္းဝယ္ၾကေသာ ကုန္စည္ပြဲေတာ္တစ္ခုအျဖစ္သာ ျမင္ေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားႏွင့္လည္း အျမင္ ေတာ္ေတာ္ကြဲျပား သြားေတာ႔သည္။ ဒါေပမယ္႔ အဖြား၏ ၾသဇာကိုေတာ႔ မလြန္ဆန္ႏိုင္ခဲ႔ၾကပါ...၊ အဖြား လုပ္ေစခ်င္လွ်င္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အကုန္လုပ္ၾကရပါသည္။ ဒီေတာ႔ နတ္ကေတာ္၊ နတ္ ဆိုသည္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ၿပီး စိမ္းလွသည္ေတာ႔မဟုတ္ပါ၊ မၾကာခဏ ႀကံဳရဆံုရပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားက “ေလွ” ကို “ေလွ” လို႔ ေျပာလွ်င္ အျမဲေငါက္တတ္သည္၊ “ေခါင္း” ဟု ေျပာရမည္ဟု သင္ေပးသည္။ အေမႀကီးက မႀကိဳက္ဟုလည္း ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ အဖြားေရွ႕မွ လြဲ၍ က်န္ေသာအခ်ိန္တြင္မ်ားမူ “ေလွ” ဟုသာ ေျပာျမဲေျပာျဖစ္သည္။ တစ္ခါေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ “ေလွ” ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားသည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ႀကံဳလိုက္ ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕တြင္ ေရခ်ိဳးသည့္ ေက်ာက္ခြက္ အဝိုင္းႀကီးတစ္ခုရွိသည္။ အျမင့္က သိပ္မျမင့္ပါ၊ ထိုစဥ္အခ်ိန္ကပင္ ကၽြန္ေတာ္႔ ေပါင္လယ္ေလာက္သာျမင့္သည္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ ထိုေက်ာက္ခြက္ထဲတြင္ ငွက္ေပ်ာဖူးမွရေသာ ငွက္ေပ်ာဖူးခြံအနီေရာင္ မ်ားကို ေလွလုပ္၍ လြတ္တမ္း ေဆာ႔ျဖစ္သည္။ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိပါ၊ ေက်ာက္ခြက္ထဲသို႔ လိမ္႔က်သြားပါ ေတာ႔သည္၊ မတ္တပ္ရပ္လိုက္လွ်င္ ရေသာ္လည္း ပက္လက္က်သြားၿပီး ထရပ္မရဘဲ သတိလစ္သြားခဲ႔ပါသည္။ ေနာက္မွ လူႀကီး မ်ား ေတြ႕၍ ျပန္ဆယ္ယူလုိက္ရသည္။ အျခား ဘာမွေတာ႔ မျဖစ္ခဲ႔ပါ၊ သတိလစ္ၿပီး ေမ႔ေမ်ာသြားခဲ႔ရံုသာျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္႔ အဖြားကေတာ႔ အေမႀကီး စိတ္ဆိုးသည္ဟုသာ ယူဆပါသည္၊ နတ္ကေတာ္မ်ား ပင့္၍ အေမႀကီးကုိ ေတာင္းပန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမႀကီးကလည္း စိတ္ႀကီးသေလာက္ ခြင့္လႊတ္တတ္သူ ျဖစ္ဟန္တူပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အမိုက္အမဲေလးမ်ားကို ခြင့္လႊတ္ပါသည္။ အေမႀကီးက ခြင့္လႊတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ခုထက္ထိ ေရကို ေၾကာက္ေနဆဲျဖစ္ၿပီး “ေလွ” လို႔ ေျပာမိတိုင္း လိပ္မျပာမလံုသလို အျမဲခံစားရပါသည္။ (သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ စိတ္ဒါဏ္ရာ ရသြားေသာ လကၡဏာမ်ိဳး ျဖစ္သည္ဟု ေျပာပါသည္။) အဲဒါေလးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝက အေမႀကီးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အမွတ္တရ အျဖစ္ အပ်က္ေလး ျဖစ္ပါတယ္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ အေမႀကီး၏အေၾကာင္းကုိ စိတ္ဝင္စား၍လိုက္လံဖတ္ရႈမိေသာအခါ ယခင္ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံထားသည္မ်ား၌ အက်ိဳးအေၾကာင္း မညီညြတ္မႈမ်ား ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္သူနယ္သားမ်ား အပါအဝင္ အေမႀကီးကို ကိုးကြယ္သူမ်ား သတိမထားမိၾကေသာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္မွာ အေမႀကီးသည္ (၃၇)မင္း နတ္မ်ားတြင္ မပါဝင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ္႔ အေမႀကီးပြဲသည္ ေတာင္ျပံဳးပြဲၿပီးလွ်င္ ဒုတိယေနရာမွလိုက္ေသာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသည့္ နတ္ပြဲတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

အေမႀကီးသည္ (၃၇)မင္းတြင္ ပါဝင္ျခင္း/ မပါဝင္ျခင္းသည္ သိပ္ေတာ႔ ျပႆနာ မဟုတ္လွပါ။ အဘယ္႔ေၾကာင့္ဆိုေသာ (၃၇)မင္း တြင္ပါဝင္ေသာ နတ္စာရင္းမွာလည္း မူကြဲ(၃)မ်ိဳးခန္႔ ကြဲျပားေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခု... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမ်ားစု လက္ခံထားေသာ (၃၇) မင္း နတ္စာရင္းမွာ ျမဝတီမင္းႀကီး ဦးစျပဳစုခဲ႔ေသာ စာရင္းျဖစ္သည္ဟု သိရပါသည္။ ဒါေပမယ္႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားတြင္ (၃၇)မင္း နတ္စာရင္း၌ မပါဝင္ေသာ နတ္မ်ား, မ်ားစြာရွိေနသည္ကုိ ေလ႔လာၾကည့္လွ်င္ သိႏိုင္ပါသည္။ (ဥပမာ- ေရႊဘိုၿမိဳ႕နယ္ရွိ ဇီးေတာနတ္၊ ပဲခူးမယ္ေတာ္ေခၚ နံကရိုင္းနတ္၊ အေမဂ်မ္းနတ္၊ မေငြေတာင္နတ္) ျဖစ္ႏိုင္သည္မွာ (၃၇)မင္း နတ္စာရင္းကို ျပဳစုၾကသူမ်ားမွာ မင္း၊ မူးမတ္မ်ားသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တကယ္႔လက္ေတြ႕ ေက်းလက္ျပည္သူတို႔ ကုိးကြယ္ေနသာ နတ္တို႔ကို မသိႏိုင္သည္လည္းပါမည္ ထင္ပါသည္။ ထားပါေတာ႔ဗ်ာ....

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမႀကီး(အေမေရရင္)ရဲ႕ နတ္သမိုင္းကို ရွာဖတ္ၾကည့္မိျပန္ေတာ႔လည္း မူကြဲ(၂)မ်ိဳး ေတြ႕ရပါသည္။ တစ္မ်ိဳးက ေလွနဲ႔ ပတ္သက္တာ လံုးဝမပါဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီတစ္မ်ိဳးကို မင္းသား ထြန္းလံုရွိန္တို႔ သမိုင္းကားေတြ ေခတ္ေကာင္းတုန္းက ဗြီဒီယိုရိုက္ဖူးတယ္၊ ဇာတ္ကားနာမည္က “စိတ္တန္ခိုးရွင္ အေမေရရင္” လို႔ ထင္တာပဲ...။ အဲဒီတစ္မ်ိဳးကုိပဲ ဖတ္ရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိေတာင္ လည္သြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိထားတဲ႔ အေမႀကီးရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ သိပ္မကိုက္လို႔...။ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိထားတဲ႔ “ေလွ” ကို မုန္းတဲ႔အေၾကာင္း ပါတယ္။ အေမႀကီးနဲ႔ သူ႔ေမာင္က ေလွေမွာက္ၿပီး ေသခဲ႔ရတာကိုး...၊ အေမႀကီးရဲ႕ ေမာင္ အေလာင္းဟာ ျပန္လွည့္ရြာနားမွာ သြားေပၚပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ျပန္လွည့္ဘႀကီးပြဲက ဘႀကီးနတ္ဟာ အေမႀကီးရဲ႕ ေမာင္အရင္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္... အေမႀကီး နတ္ခ်င္းေတြမွာပါတဲ႔ “ေရႊလိုခ်င္လွ်င္ ဓါးကိုေသြးပါ၊ ေငြလိုခ်င္လွ်င္ ဓါးကုိ ေသြးပါ” ဆိုတာေတြနဲ႔ သြားကိုက္ေနတယ္။

အဲဒီ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မွ ဆက္တိုက္ တင္ေပးသြားပါမယ္။ တစ္ခုရွိတာက.... နတ္ခ်င္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ရေသာ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ အေမႀကီး၏ပံုစံသည္ တူညီပါသည္ဟု ဆိုရမွာျဖစ္ေပမယ္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ေနသာ အေမႀကီး၏ ပံုစံထက္ အနည္းငယ္ ခက္ထန္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အေမႀကီးရဲ႕ နတ္ခ်င္းေတြကို မၾကားဖူးပါဘူးဟု ျငင္းခ်င္ ျငင္းႏိုင္ေသာ္လည္း “ေရႊလိုခ်င္လွ်င္ ဓါးကိုေသြးပါ၊ ေငြလိုခ်င္လွ်င္ ဓါးကိုေသြးပါ” ဆိုတဲ႔ စာသားေလးကိုေတာ႔ အားလံုးသိၾက လိမ္႔မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစာသားကလည္း ႏွစ္မ်ိဳးကြဲေနေသးတယ္ဗ်၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက “ေရႊလိုခ်င္လွ်င္ ဓါးကိုေသြးပါ၊ ေငြလိုခ်င္လွ်င္ အေမ႔က်ားကိုေကၽြးပါ” တဲ႔။ ဘယ္ဟာ အမွန္လဲေတာ႔ မသိဘူး...၊ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားကေတာ႔ အေမႀကီးရဲ႕ နန္းကို ေရာက္တိုင္း ဓါးကုိလည္း ေသြးပါတယ္၊ အေမ႔က်ားကိုလည္း ေကၽြးပါတယ္၊ အဲ.... အေမဓါးကိုလည္း ေခါင္းေပၚမွာ မိုးပါေသး တယ္၊ ေမာင္းကိုလည္း တီးလိုက္ပါေသးတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ရြတ္လိုက္ေသးရဲ႕ “အေမ႔သမီးတို႔ ေရာက္ပါၿပီ အေမ.....” တဲ႔...။

ယင္းမာပင္နယ္သူ/သားမွန္ရင္ အေမႀကီးဆီကုိ အနည္းဆံုး သံုးႏွစ္တစ္ႀကိမ္ အေရာက္ျပန္လာၿပီး မ်က္ႏွာျပ၊ ေရစင္ဆက္သရပါ တယ္။ အင္းးးး... ကၽြန္ေတာ္လည္း ယင္းမာပင္သား ျဖစ္ၿပီး အေမႀကီးဆီမေရာက္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ႔၊ အေမႀကီးကေတာ႔ သူ႔သားလူဆိုးႀကီးကို သနားခႊင့္လႊတ္ထားဟန္ တူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမႀကီးဟာ အျခားနတ္ေတြထက္ သေဘာေကာင္းပါ တယ္၊ ဘာမစားရ/ ညာမစားရ တားျမစ္တာမ်ိဳး မရွိပါဘူး၊ အေမႀကီးရဲ႕ ျပန္ႂကြခါနီးတိုင္း မွာေလ႔ရွိတဲ႔စကားက “အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးကို အျမဲဦးထိပ္ထားပါ” တဲ႔....။

အေမႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခ်က္အလက္အေတာ္မ်ားမ်ားကုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စုထားမိပါၿပီ၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အေမႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ နတ္ခ်င္း/နတ္ပင့္မ်ား ႏွင့္ ရတု၊ ေတးထပ္မ်ားကို စုစည္း၍ “အေမေရရင္ နတ္ခ်င္း/နတ္ပင့္ ႏွင့္ ရတု၊ ေတးထပ္ မ်ား” ဆိုၿပီး ebook တစ္ခု လုပ္ထားပါတယ္။ ဖတ္ရႈခ်င္သူမ်ား ဒီေအာက္မွာ ေဒါင္းလုဒ္ရယူႏိုင္သလို ေဒါင္းလုဒ္ခ်ဖို႔ အဆင္မေျပသူမ်ား ဒီမွာပဲ ဖတ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

Download: »» GooglePages ။ »» 4shared.com ။ »» scribd.com

Amay Yay Yin

မွတ္ခ်က္ ။ အေမေရရင္ကုိ “အေမေရယဥ္” ဟုလည္း စာလံုးေပါင္းၾကပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ နတ္ခ်င္းမ်ား၊ ရတု/ေတးထပ္မ်ား တြင္ “အေမေရရင္” ဟု သံုးေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေနႏွင့္လည္း အေမေရရင္ဟုသာ စာလံုးေပါင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္... “အေမေရယဥ္” ဟု စာလံုးေပါင္းၾကသည္လည္း မ်ားစြာရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရပါတယ္။

Labels: AmayYaeYin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ပြဲလမ္းသဘင္, အေမေရရင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 4:51 AM | Permalink | Comments | links to this post

ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ မွတ္စုတို

တည္ေနရာ

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ မံုရြာခရိုင္ အတြင္း ခ်င္းတြင္းျမစ္၏ အေနာက္ ဘက္ ေျမာက္လတီၱက်ဳ ၂၁ံ ၅၉' ႏွင့္ ၂၂ ံ ၁၉' အၾကား၊ အေရွ႕ ေလာင္ဂ်ီက်ဳ ၉၃ ံ၃၆' ႏွင့္ ၉၅ ံ ၁၅' အၾကားတြင္ တည္ရွိ၍၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၏ ေျမာက္ဘက္ အေနာက္ယြန္းယြန္း မိုင္ (၄၀၀) အကြာတြင္ တည္ရွိ ပါသည္။ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ ၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ မံုရြာျမိဳ႕နယ္ ႏွင့္ ဆားလင္းၾကီးျမိဳ႕နယ္၊ ေတာင္ဘက္ တြင္ ပုလဲျမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ကနီျမိဳ႕နယ္၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ ကနီျမိဳ႕နယ္တို႔ ရွိၾကပါသည္။

အက်ယ္အ၀န္း

ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္သည္ ပင္လယ္ေရမ်က္ ႏွာျပင္ အထက္ ေပ (၄၀၀) တြင္ ရွိျပီး ေယဘူယ် အားျဖင့္ ေျမျပင္ ညီညာျပန္႔ျပဴး ပါသည္။ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္မွာ ရာခိုင္ႏႈန္း (၄၈.၂၃%) ရွိျပီး စတုရန္းမိုင္ အားျဖင့္ (၁၇၄.၅၉) ရွိ၍ စတုရန္းမိုင္ အားျဖင့္ (၇၅.၈၂)၊ ဆင္ေျခေလွ်ာ ေျမမွာ (၃၄၀.၀၂%) ဧရိယာအားျဖင့္ (၁၁၂.၂၉) စတုရန္းမို္င္ ရွိရာ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ မွာ စုစုေပါင္း အက်ယ္အ၀န္း အားျဖင့္ (၃၆၂.၇၀) ဧရိယာစတုရန္းမိုင္ က်ယ္၀န္း ပါသည္။

ျမိဳ႕နယ္သမိုင္း

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္အား ျမိဳ႕နယ္အျဖစ္ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ျဗိတိသွ်အစိုးရမွ စတင္သတ္မွတ္ျပီး နယ္ပိုင္၀န္ေထာက္ တစ္ဦး ရံုးထိုင္ေစလ်က္ ပုလဲျမိဳ႕နယ္၊ ဆားလင္းၾကီးျမိဳ႕နယ္ တို႕ကုိပါ အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ ခရိုင္ခြဲ (ဆဗၺဒီ၀ီဇံ)ျမိဳ႕အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ႔ ပါသည္။ ျမန္မာဘုရင္မ်ား လက္ထက္ကမူ ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္ အပါအ၀င္ ပုလဲျမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ဆားလင္းၾကီးျမိဳ႕နယ္တို႔ ပါ၀င္ေသာ ေဒသမ်ားအား ဖန္႔ခ်ီနယ္ (တခ်ိဳ႕က `ဗန္႔ဂ်ီနယ္´ ဟုလည္း ေျပာၾက ပါသည္။) ဟု ေခၚေ၀ၚ သတ္မွတ္ ခဲ႔ပါသည္။ အဆိုပါ (၃)ျမိဳ႕နယ္၏ အေနာက္ဘက္တြင္ ပင္ေတာင္၊ ငျပံဳးေတာင္၊ ဖန္႔ဂ်ီေတာင္ ဟူ၍ ရွိရာ ဖန္႔ဂ်ီေတာင္သည္ ေတာင္ယမား ေခ်ာင္းႏွင့္ ေျမာက္ယမားေခ်ာင္း အၾကားတြင္ တည္ရွိေသာ ေၾကာင့္ အဆိုပါ ေဒသအတြင္း တည္ရွိေသာ နယ္ေျမမ်ားကို ဖန္႔ဂ်ီနယ္ဟု ေခၚေ၀ၚေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ ျမိဳ႕နယ္အျဖစ္ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္ကပင္ ျဗိတိသွ်အစိုးရက သတ္မွတ္ ခဲ႔ေသာ္လည္း ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ကုိမူ ျမိဳ႕အျဖစ္ စနစ္သစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စတင္သည့္ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္တြင္မွ တရား၀င္ သတ္မွတ္ ခဲ႔ပါသည္။ ယခင္ကမူ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ နယ္ပိုင္ရံုးစိုက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမိဳ႕အျဖစ္ တရား၀င္ သတ္မွတ္ခ်က္ မဟုတ္ဘဲ ျမိဳ႕မအုပ္စု အျဖစ္သာ တည္ရွိ ခဲ႔ပါသည္။

ေျမအေနအထား

ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္ အတြင္း၌ ေတာင္တန္း ႏွင့္္ ဆင္ေျခေလွ်ာ ေဒသမွာ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္ ဧရိယာ ထက္ ပိုမိုက်ယ္၀န္းသည္ မွန္ေသာ္ လည္း ဤျမိဳ႕နယ္တြင္ အလြန္ ျမင့္္မားေသာ ေတာင္ကုန္း ေတာင္ တန္းၾကီးမ်ား မရွိပါ။ ျမိဳ႕နယ္ အတြင္း ျဖတ္သန္း စီးဆင္းသည့္ ေတာင္က် ေခ်ာင္း(ယမားေခ်ာင္း)မွာ အေနာက္မွ အေရွ႕သို႔ စီးဆင္း၍ စုန္းက်င္းအုပ္စု၊ ဘိန္းႏြယ္ေခ်ာင္ ေက်းရြာအနီးတြင္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ အတြင္းသို႔ စီး၀င္ပါသည္။ တင္ဆံုေခ်ာင္းမွာ အေနာက္ေျမာက္မွ အေရွ႕ေတာင္သို႔ စီးဆင္းျပီး နေတၳာင့္ ေက်းရြာ အနီးတြင္ ေပါင္းဆံုပါသည္။ ၎ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ေရစီး အလြန္ လွ်င္ျမန္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ၎ေခ်ာင္းမ်ား ျဖတ္သန္းစီးဆင္းသည့္ ေရႊလွန္၊ ပန္းမထံုး၊ ေရေအာင့္ စသည့္ေက်းရြာမ်ားသည္ ရံဖန္ရံခါ ေရတိုက္စားျခင္းမ်ား ၾကံဳရပါသည္။

လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး

မံုရြာ - ပုလဲ - ဂန္႔ေဂါလမ္း ၊ ၁၂-ေပ အက်ယ္ ကတၱရာခင္း ကားလမ္းသည္ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ကုိ ျဖတ္သန္းလ်က္ ရွိပါသည္။ မိုင္တိုင္ အမွတ္ ၉/၀ မိုင္မွ ၂၃/၄ မိုင္သည္ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ အပိုင္း ျဖစ္၍ (၁၄) မိုင္ (၄) ဖာလံု ရွည္လ်ား ပါသည္။ ဤ မံုရြာ-ပုလဲ-ဂန္႔ေဂါ လမ္းမွာ ရာသီမေရြး ဆက္သြယ္ သြားလာႏိုင္ျပီး ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္စည္ မ်ားကုိ သယ္ယူပုိ႕ေဆာင္ေပးလ်က္ ရွိပါသည္။ ထိုျပင္ ပြင့္လင္းရာသီ၌ ျမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ ကပိုင္၊ ဆင္စြယ္၊ ရင္ေပါင္တိုင္ စသည့္ ေက်းရြာမ်ားမွ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕ကုိ ျဖတ္သန္း၍ မံုရြာျမိဳ႕သို႔ ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္စည္မ်ား ပို႔ေဆာင္ ေပးျခင္း၊ ကနီ-ယင္းမာပင္-မံုရြာ ကားလမ္းျဖင့္ သြားလာႏိုင္ျခင္း တို႔ျဖင့္ လမ္းပန္းဆက္ သြယ္ေရး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔လ်က္ ရွိပါသည္။ ယင္းမာပင္ျမိဳဳ႕မွ မံုရြာျမိဳ႕သို႔လည္း ကားၾကီးကားငယ္ မ်ားျဖင့္ အခ်ိန္မေရြး သြား လာႏိုင္ သကဲ႔သို႕ ယခုေနာက္ပိုင္းမွ ဖြင့္လွစ္ခဲ႔ေသာ ကေလး၀-ယာၾကီး-မင္းေဒါင့္-မံုရြာ ကားလမ္းျဖင့္ ခ်င္းတြင္းတံတား(မံုရြာ) ကုိ အသံုးျပဳလ်က္ ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္မွ ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္စည္ မ်ားကုိ အခ်ိန္အခါမေရြး သယ္ယူပို႕ေဆာင္ ေပးေနျပီ ျဖစ္ပါသည္။

ရာသီဥတု

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္း ပူျပင္းေျခာက္ ေသြ႔သည့္အပုိင္းတြင္ ပါရွိပါသည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ပ်မ္းမွ် မိုးေရခ်ိန္ (၃၀)လက္မ ႏွင့္ (၄၀)လက္မ အၾကားသာ ရြားသြန္း ေလ႔ ရွိပါသည္။ မိုးေရခ်ိန္ အနည္းဆံုး လမွာ ဧျပီလျဖစ္၍ အမ်ားဆံုးလမွာ ေအာက္တိုဘာလ ျဖစ္ပါ သည္။ ပူျပင္း ေျခာက္ေသြ႔သည့္ ေဒသျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ မိုးရာသီတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ မိုးသက္ ေလျပင္းမ်ား က်ေရာက္ေလ႔ ရွိပါသည္။ အပူခ်ိန္ အေနျဖင့္ အနိမ္႔ဆံုး (၄၀)ဒီဂရီ ဖာရင္ဟုိက္ ျဖစ္၍ အျမင့္ဆံုး အပူခ်ိန္မွာ (၁၁၀)ဒီဂရီ ဖာရင္ဟုိက္ ျဖစ္ပါသည္။ အေအးဆံုးလ မွာ ဇန္န၀ါရီလ ျဖစ္၍ အပူဆံုးလမွာ ဧျပီလ ျဖစ္ပါသည္။

ေပါက္ေရာက္ေသာ အပင္မ်ား

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ ေျမျပန္႔ အပူပိုင္း ေဒသတြင္သာ ေပါက္ ေရာက္ ႏိုင္သည့္ သန္း၊ ဒဟတ္၊ ထေနာင္း၊ ရွား၊ ဇီးျဖဴ၊ တယ္၊ တမာ၊ သမုန္း၊ သနပ္ခါး စသည့္ အပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ ပါသည္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္ ေဘးတေလွ်ာက္ႏွင့္ ေခ်ာင္းေဘး တို႔တြင္လည္း သေျပ၊ ဘိုင္၊ ကတြတ္၊ သဖန္းပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္လ်က္ ေတာင္ေစာင္း မ်ားတြင္ အင္၊ အင္ၾကင္း၊ ေထာက္ၾကံ႕၊ တမလန္း၊ ပိေတာက္၊ ပ်ဥ္းကတိုးပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ကာ ေတာင္ေပၚ ေျမျပင္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္း၊ သတီ၊ ေမ်ာက္ေခ်ာႏွင့္ မွ်င္၀ါး၊ တင္း၀ါး၊ သနပ္ခါး စသည္တို႔ ေပါက္ေရာက္ၾက ပါသည္။ ေဆးဘက္၀င္ အပင္မ်ားအေနျဖင့္ ေတာင္ေပၚ၊ ေတာင္ေစာင္းမ်ားတြင္ လက္ထုပ္၊ ဘုမၼရာဇာ၊ သက္ရင္းၾကီး၊ သက္ရင္းကေလး၊ နီပေဆး၊ မွန္နီ၊ ဆင္တံုးမႏြယ္၊ မွန္နီ၊ ဆင္တုန္းမႏြယ္၊ နာငါးပါး၊ နႏြင္းခါး၊ ေတာေရွာက္၊ မင္းကိုးခါ(မင္းကိုးဒါး) စေသာ ေဆးဘက္၀င္ အပင္မ်ား ေပါက္ ေရာက္ ပါသည္။

စိုက္ပ်ိဳးေရး

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္တြင္ စီမံကိန္း သီးႏွံမ်ား စိုက္ပ်ိဳးထုန္လုပ္လ်က္ ရွိရာ မိုးရာသီ၌ မိုးၾကိဳစပါး စိုက္ပ်ိဳးျခင္း၊ မိုးႏွမ္း၊ မိုးေျပာင္ဖူး၊ ေျမပဲ၊ ၀ါကေလး၊ ပဲစိမ္းငံု သီးႏွံမ်ား အဓိကထား၍ စိုက္ပ်ိဳး ျပီး မိုးလယ္ရာသီတြင္ စပါး၊ ပဲတီစိမ္း ႏွင့္ ႏွံစားေျပာင္း သီးႏွံမ်ား၊ မိုးေႏွာင္းရာသီတြင္ ေထာပန္ပဲ၊ စြန္တာနီ၊ ငရုတ္သီးႏွံမ်ား၊ ေဆာင္းရာသီတြင္ ႏွမ္းၾကီး၊ ေဆာင္းေျမပဲ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ အာလူး၊ ကုလားပဲ၊ ဂ်ံဳ သီးႏွံမ်ား အဓိကထား၍ စိုက္ပ်ိဳး ထုတ္လုပ္ပါသည္။
ယင္းမာပင္ျမိဳဳ႕နယ္၏ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ႏုိ္င္သည္႔ ေျမဧကမွာ (၁၂၁၇၆၄) ဧက ျဖစ္ျပီး၊ သစ္ေတာေျမမွာ (၃၄၂၉၈) ဧက ျဖစ္ပါသည္။ ပလပ္ေျမ စုစုေပါင္းမွာ (၁၅၇၃၆) ဧက ရွိ၍ စိုးပ်ိဳး မရသည့္ ေျမ စုစုေပါင္းမွာ (၄၀၉၈၂) ဧက ရွိပါသည္။

ေနာက္ဆံုးအေျပာင္းအလဲေလးေတြ

ပညာေရး

         အရင္တုန္းက ... မူႀကိဳေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း၊ အ.မ.က(၁) မူလ တန္းေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း နဲ႔ အ.ထ.က(ယင္းမာပင္) အထက္တန္း ေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း ... ဒါပဲ ရွိတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေလာက္ကစျပီး အ.မ.က(၂) ဆိုတာ ထပ္ဖြင့္တယ္၊ ေနရာက ေတာ႔ (ခ)ရပ္ကြက္ ထဲမွာပဲ (အရင္ စာတိုက္ေဟာင္း ေနရာေပါ႕)။ ဒီေတာ႔ (က)ရပ္ကြက္ (ကုလားတန္း လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္) ဖက္က ကေလးေတြ အမ်ားဆံုး တက္ၾကတယ္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ေလာက္မွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး စာသင္ေက်ာင္း (ဘ.က) ကုိ "ေဇာတိက ေက်ာင္းတိုက္" ထဲမွာ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ဒီေက်ာင္းက ေလးတန္း အထိရွိျပီး ေငြေၾကးႏြမ္းပါးတဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ စာသင္သံဃာေတာ္ ေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ ပါတယ္။
         ဒါေၾကာင့္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာတင္ မူႀကိဳေက်ာင္း (၁) ေက်ာင္း၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္း (၁) ေက်ာင္း၊ မူလတန္း ေက်ာင္း (၂)ေက်ာင္း [အ.မ.က(၁) ႏွင့္ အ.မ.က(၂)] နဲ႔ အထက္တန္း ေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း ရွိလာတယ္ ဆိုပါေတာ႔ ...။
         အဲဒီေနာက္ပိုင္း ... တျခားေက်ာင္းေတြအေနနဲ႔ ဘာမွ အေျပာင္း အလဲ မရွိေပမယ္႔ မူလတန္းေက်ာင္း (၂) ေက်ာင္း ျဖစ္တဲ႔ အ.မ.က(၁) နဲ႔ အ.မ.က(၂) ကေတာ႔ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္း ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ လာခဲ႔ပါတယ္။ ( "မူလြန္ေက်ာင္း" ဆိုတဲ႔ အေခၚအေ၀ၚ က နည္းနည္းေတာ႔ စိမ္းပါတယ္၊ ေျပာရရင္ တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္တန္းစီ တိုးသြားတာမ်ိဳးပါ။) အ.မ.က(၁)အေနနဲ႔ ခုဆိုရင္ ( ) တန္းထိ တိုးတက္လာျပီး ၊ အ.မ.က(၂) ကေတာ႔ (၇)တန္း ထိ ေရာက္ေနပါျပီ။
         ေနာက္ၿပီး ... ရြာသာရြာမွာ အလယ္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းလည္း ရွိပါေသး တယ္ (မူလတန္းကေန ရွစ္တန္း အထိေပါ႕)။ ဘယ္တုန္းက စဖြင့္ ခဲ႔လဲ ဆိုတာေတာ႔ မမွတ္မိဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။
         စာသင္ေက်ာင္း မဟုတ္ေပမယ္႔ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ က ဖြင့္လွစ္ ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး အိမ္တြင္းမႈ ေက်ာင္းကုိ လည္း ထည့္တြက္မယ္ ဆိုရင္ ထည့္တြက္လို႔ ရပါတယ္၊ ဒီေက်ာင္းကို ၂၀၀၅ ေလာက္က ဖြင့္လွစ္ လိုက္တာပါ။ ေနရာကေတာ႔ အရင္ စက္မႈလယ္ယာ ရံုး၀င္းရဲ႕ ေျမာက္ဖက္ ဆန္ဂိုေဒါင္ ေဟာင္းႀကီး ေတြ ေနရာမွာပါ။
         အခုလက္ရွိ ေက်ာင္းေတြနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြရဲ႕ အမည္စာရင္းေတြ ကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္ -

လက္ရွိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္
ေက်ာင္းအမည္	ေက်ာင္းအုပ္အမည္
အ.ထ.က(ယင္းမာပင္)	ဦးေဇာ္၀င္း (ယာယီ)
အ.မ.က(၁)	ေဒၚေအးေအးမာ
အ.မ.က(၂)	ေဒၚဥမၼာေရႊ
အ.လ.က(ရြာသာယာ)	9.9
ဘ.က	9.9
မူႀကိဳေက်ာင္း	မရွိ (ဆရာမ ႏွစ္ဦးသာရွိ)
အမ်ိဳးသမီး အိမ္တြင္းမႈေက်ာင္း	ေဒၚျမျမသင္း

၂၀၀၃ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားတာ တစ္ခု ကေတာ႔ (၉)တန္း၊ (၁၀)တန္း ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပါလာတာ ပါပဲ။ (ခ-ရပ္ကြက္ နဲ႔ တိုးခ်ဲ႕ဖက္ေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရ ပါတယ္။) မူလတန္း ကေနစၿပီး က်ဴရွင္ေတြ၊ Guideေတြ ရွိလာၿပီး ကေလးတိုင္းလိုလိုကလည္း ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္ မနားတမ္း ေျပးေန ၾကရတယ္။ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ နာမည္ရွိတဲ႔ ေဘာ္ဒါေဆာင္ အခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္-

ေဘာ္ဒါအမည္	အုပ္ခ်ဳပ္သူ	ေနရာ
ျမင္႔မိုရ္	ဦးျမင့္သန္းဦး	ခ-ရပ္ကြက္(ပါတီရံုးေဟာင္း)
EverGrade	ဦးေမာင္ေမာင္ေထြး	ခ-ရပ္ကြက္
ေအာင္ထက္ေအာင္	ဦးသိန္းထီ	ခ-ရပ္ကြက္
ပညာမြန္	ဦးစိုးတင့္	ဂ-ရပ္ကြက္
ဂုဏ္ထူးေ၀	ဦးသန္းထြန္း၀င္း	ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
Excellent	ဦးျမလိႈင္	ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
ေယာမင္းႀကီး	ဦး၀င္းလိႈင္	ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
ၿငိမ္းခ်မ္း	ဦးစန္းေမာင္	ခ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
ေငြစႏၵာ	ေဒၚခင္ႏွင္းျဖဴ	ခ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
သရဖူ	ဦးသိန္းမင္းလိႈင္	ခ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
Golden	ဦး -	က-ရပ္ကြက္

လူမႈ႔ေရး

         ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားဆံုး ေနထိုင္တဲ႔ ေတာမက် ၿမိဳ႕မက် ၿမိဳ႕ေလးမို႕ ေခတ္ေနာက္က် မက်န္ခဲ႔သလို ေခတ္ေရွ႕လည္း ေျပး မေနပါဘူး။ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သား အခ်င္းခ်င္း လည္း သိေနၾကတာမို႕ တစ္ခါ တစ္ခါ ရြာေလးနဲ႔ ေတာင္ တူေနပါတယ္။
         အရင္က လူမႈေရး ကိစၥေတြ ေပၚလာတိုင္း ၀ိုင္း၀န္း အႀကံေပး ကူညီတတ္ ၾကေပမယ္႔ ခုေနာက္ပုိင္းမွာ နည္းနည္း စိမ္းသြား တယ္လို႕ ခံစား ရပါတယ္။ ခင္ရာခင္ေၾကာင္း ေတြေလာက္ပဲ ေရာက္ လာ ၾကေတာ႔တယ္။ ဒါကလည္း ေနာက္တက္လာတဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။
         အဲဒီ ေနာက္တက္ လူငယ္ေတြဟာ ေရွးအစြဲ အခ်ိဳ႕ကုိ ေလ်ာ႔ခ်ခဲ ပါတယ္။ ဥပမာ- ဒီၿမိဳ႕ ေပၚမွာ တိုက္မေဆာက္ ရဘူး၊ ေဆာက္ရင္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ . . . တို႕ ၊ အေမေရယာဥ္ ရဲ႕ နယ္မို႔ ေလွကို "ေလွ" လို႔ မေျပာရဘူး... "ေခါင္း" လို႔ ေျပာရမယ္ တို႔ ၊ ဒီၿမိဳ႕နယ္ သား ျဖစ္ရင္ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါ အေမေရယာဥ္ နတ္နန္း ဆီလာၿပီး ေရစင္ ဆက္ရမယ္ တို႔ ..... ။
         ဒါေပမယ္႔ ... ရန္ကုန္မွာ ေနတယ္၊ ႏိုင္ငံျခား သြားတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ရမ္းစမ္းၿပီး အထင္ႀကီး ပစ္တတ္ၾကတဲ႔ အစြဲေလးေတြ ေတာ႔ ရွိဆဲ ပါပဲ။

စီးပြားေရး

         ၀န္ထမ္းၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ႔ စီးပြားေရးကုိ ဒီေလာက္ႀကီး အားစိုက္ ခြန္စိုက္ လုပ္ၾကတဲ႔သူေတြ မရွိလွပါဘူး။ ယင္းမာပင္ကေန ေညာင္ပင္ႀကီးအထိ ေျပးဆြဲေပးေနတဲ႔ "ေရႊယင္းမာ ကားေလး အသင္း"ဟာ အခုေနာက္ပိုင္း လံုး၀ပ်က္သေလာက္ ျဖစ္သြား တယ္။ ပုလဲၿမိဳ႕နယ္ကားအသင္းေတြက ပုလဲကေန မႏၲေလးအထိ မွန္လံု ကားေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ေျပးဆြဲ လိုက္တာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကားပိုင္ရွင္ေတြလည္း ကုန္တင္ ကားေတြဖက္ ဦးလွည့္တဲ႔သူ လွည့္၊ မွန္လံုကားေတြ ထပ္၀ယ္တဲ႔သူ ၀ယ္ ျဖစ္ကုန္တယ္။
         ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ေလာက္ကစၿပီး ဓာတ္ဆီဆိုင္ေတြကုိ အေရွ႕ဖက္ ျမိဳ႕အ၀င္ မွာ စနစ္တက် ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ( ဆိုိင္ကယ္ေတြကုိ အိမ္တိုင္းနီးပါး ၀ယ္ႏိုင္ လာၾကတာရဲ႕ အက်ိဳးဆက္တစ္ခုေပါ႔။ အဲဒါရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ တစ္ခုက ဆိုင္ကယ္၀ပ္ေရွာ႕ေတြပါ ေပၚလာ တာပါပဲ။) အရင္က မႏၲေလးနဲ႔ မံုရြာကုတ္ လိုင္းဖုန္းေတြကို သံုးေနရာ ကေန GSMဖုန္းဆိုင္ေတြ ေပၚလာတယ္။ (အခုဆို ျပည္ပေခၚဆို မႈ႕ေတြ အထိ လြယ္သြားျပီ။)
         ႏွစ္ေပ၊ ရွစ္ေပစေလာင္းေတြကိုလည္း အိမ္ေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ား မွာ ၀ယ္တပ္လာၾကတယ္။ ေနာက္... ေရခဲေသတၱာ၊ မီးအား ျမင့္စက္၊ မီးစက္၊ အင္ဗာတာ ေတြကုိလည္း သံုးစြဲလာၾကတယ္။ လူေနမႈ႕ အဆင့္အတန္း အနည္းငယ္ ျမင့္တက္လာတဲ႔ ပံုစံမ်ိဳးပါ။
         ႏွင္းဆီပန္းကုိ အဓိကထား စိုက္ပ်ိဳးၾကတဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံ ေတြကုိ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ လုပ္ကုိင္ လာၾကတယ္။ ေနာက္ - - - ေရထြက္ သိပ္မေကာင္းတဲ႔ ေရကန္ေတြမွာ ငါးေမြးတာကိုလည္း လုပ္ကိုင္ လာၾကတယ္။ အျခား ၾကက္ေမြးျမဴေရးတို႕ ၊ ကြမ္းစိုက္ တာတို႔ လည္း လုပ္ေနၾကဆဲ ပါပဲ။
         ေနာက္ ... သိသိသာသာ တိုးလာတာကေတာ႔ လက္ဖက္ ရည္ဆိုင္ ေတြ နဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးေဆးပစၥည္းဆိုင္ ေတြပါပဲ။ ဒီဂ်စ္တယ္ ဓါတ္ပံုဆိုင္၊ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီနဲ႔ မိတၱဴဆိုင္ေတြပါ ေတြ႕လာ ရပါျပီ။

ဘာသာေရး

         ယခင္က ေဇာတိကေက်ာင္း၊ ေရ၀န္းေက်ာင္း၊ မာန္ဘရာ ေက်ာင္း၊ သီးပင္ေက်ာင္း ဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၄) ေက်ာင္းပဲ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ရွိခဲ႔တယ္။ ဦးစံေပါေက်ာင္း နဲ႔ မိုးကုတ္၀ိပါႆနာေက်ာင္း ေတြကုိ ထည့္မတြက္ဘူး ဆိုရင္ေပါ႕ ---။
         ေနာက္ပိုင္းမွာ ဦးစံေပါေက်ာင္းကို "ေတာရေက်ာင္း"လို႔ အမည္ ေျပာင္းၿပီး မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတစ္ခုကုိပါ အဲဒီနားမွာ ထပ္ၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ႔ ပါတယ္။ မိုးကုတ္ ၀ိပႆနာ ေက်ာင္းတိုက္ ကေတာ႔ သံတံတားႀကီး အေနာက္ဖက္ကေန အေရွ႕တိုးခ်ဲ႕ဖက္ ကုိ ေရြ႕သြားခဲ႔ပါတယ္။
         ထပ္ၿပီးေပၚလာတဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ႔ "ေရႊေပါက္ပင္ ေတာရ ေက်ာင္းတိုက္" ပါပဲ။ (ေနရာက ၿမိဳ႕အ၀င္ ေပါက္ပင္ကူး တံတား အေရွ႕ဖက္နားေလး မွာပါ။) ဒီေက်ာင္းတိုက္ကို ယခင္ "ေဇာတိက ေက်ာင္းတိုက္" ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးေဌးယ် ကပဲ တည္ေထာင္ သြားခဲ႔တာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လမ္းတစ္ဖက္ မွာေတာ႔ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္ခု ထပ္ရွိပါေသးတယ္(ေနရာ အတိအက် ဆိုရင္ေတာ႔ ေပါက္ပင္ကူး ၿမိဳ႕ဦးေစတီနဲ႔ ကပ္ရက္ေပါ႕)။
         ဒါေၾကာင့္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာတင္ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ (၂)ခု ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚေက်းရြာ နဲ႔ ေျပာင္းျပာေက်းရြာ ၾကားမွာေတာ႔ ေနာက္ထပ္ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္တြင္းမွာလုိ႔ ေျပာရင္ေတာ႔ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ (၃)တိုက္ ရွိသြားၿပီ လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
         အျခားဘာသာ၀င္မ်ား အေနနဲ႔ က-ရပ္ကြက္(ကုလားတန္း) ဘက္မွာ ေတာ႔ အစၥလမ္ဘာသာ ဘုရား၀တ္ျပဳေက်ာင္း (ဗလီ) တစ္ခု ရွိပါတယ္။ ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕) ဖက္မွာလည္း သာသနာ ၿပဳေနတဲ႔ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳအဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ ရွိပါတယ္။