My Native Town: January 2009

Yinmarbin Maps
Friday, January 30, 2009

ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ရဲ႕ ေျမပံုစာရြက္ေလးႏွစ္ရြက္ ရလာလို႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္၊ Scan ဖတ္ၿပီးတင္တာ မဟုတ္လို႔ သိပ္ေတာ႔ မေကာင္းလွဘူးဗ်။ ကင္မရာနဲ႔ရိုက္ၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ႔ ျပင္ထားတာပဲ။ PDF ဖုိင္ လုပ္ထားလိုက္တယ္။ စာအုပ္ကပံုေတြကုိ ကင္မရာနဲ႔ ျပန္ဆြဲတဲ႔အခါ... ဘယ္လို mode နဲ႔ ထားၿပီး ရိုက္ယူရင္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ ဆိုတာလည္း ရမ္းသမ္းလုပ္ထားလို႔ ပံုထြက္ကေတာ႔ ခပ္ညံ့ည့ံပဲ။ ေျမပံုစာရြက္ကလည္း ၂၀၀၄ - ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က စာရြက္ဆိုေတာ႔ ဒိတ္ေတာ႔ေအာက္ေနပါၿပီ၊ ဒါေပမယ္႔ ဒီၾကားထဲမွာလည္း ဘာမွထူးၿပီး ေျပာင္းလဲလာတာမရွိတာေၾကာင့္ ဒီေျမပံုေလးကုိပဲ ရိုက္ၿပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အလိုရွိသူမ်ား ဒီေအာက္မွာ ေဒါင္းလုဒ္ရယူႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီဘေလာ႔ရဲ႕ ညာဖက္ sidebar ထဲက "Download ebook" ထဲမွာလည္း ထည့္ေပးထား ပါတယ္။

Download: Yinmarbin Map(PDF) | Yinmarbin Map(zip)

Labels: download, yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္, လမ္းမ်ား

Posted by Ðaywalker[Soul] at 7:29 PM | Permalink | Comments | links to this post

"ယင္းမာပင္လမ္းခြဲ" ရိုက္ခဲ႔စဥ္က
Thursday, January 29, 2009

"ယင္းမာပင္"လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ လူအမ်ားစုက "ယင္းမာပင္လမ္းခြဲ" ဆိုတဲ႔ ရုပ္ရွင္ကားနာမည္ကုိ သြားသတိရေလ႔ ရွိၾကပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ လူႀကီးပိုင္းေတြပါ။ လူငယ္အမ်ားစုကေတာ႔ အဲဒီရုပ္ရွင္ကုိ သိပ္မသိၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ လူႀကီးေတြ ကုိယ္တိုင္လည္း အဲဒီရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းကုိ ေသခ်ာမမွတ္မိတဲ႔အျပင္ အဲဒီရုပ္ရွင္မွာ ရထားလမ္းပါတဲ႔အတြက္ ပုိၿပီးလြဲေခ်ာ္ သြားေလ႔ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရထားလမ္းရွိတဲ႔ ကေလာဘက္က "ယင္းမာပင္" လို႔ပဲ ျမင္သြားပါတယ္၊ ေနာက္... အဲဒီရုပ္ရွင္ကားကုိလည္း အဲဒီမွာပဲ ရိုက္တယ္လို႔ ေဝေဝဝါးဝါးျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီကိစၥေလးကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္သြားရေအာင္ အဲဒီဇာတ္ကားရိုက္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္အခ်ိဳ႕ကုိ ဆရာျမသန္းတင့္ ေရးသားထားတဲ႔ "ေျမာက္ဘက္ေတာင္ကုန္းေဒသမွ အျပန္" စာအုပ္မွ ျပန္လည္ကူးယူၿပီး ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။ ယင္းမာပင္၊ ဖိုးဝန္းေတာင္၊ မံုရြာ၊ အညာဓေလ႔မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ကူးယူ ထားျခင္း ျဖစ္ၿပီး အကုန္တိုက္ရိုက္ကူးယူထားျခင္း မဟုတ္ပါ။

ဆရာျမသန္းတင့္ဟာ "ယင္းမာပင္လမ္းခြဲ" ရုပ္ရွင္ကားရိုက္စဥ္က ရုပ္ရွင္အဖြဲ႕သားမ်ားနဲ႔အတူ ပါဝင္ခဲ႔ပါတယ္၊ မင္းသားကေတာ႔ "ေဇာ္ဝမ္း" ျဖစ္ၿပီး၊ မင္းသမီးမ်ားကေတာ႔ "ေအးေအးသင္း" ႏွင့္ "ေဒစီေက်ာ္ဝင္း"တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒါရိုက္တာကေတာ႔ နာမည္ႀကီးဒါရိုက္တာ ဦးခ်စ္ခင္ရဲ႕ သားျဖစ္သူ ဒါရိုက္တာ ေမာင္လွေဝလို႔ ေခၚတဲ႔ အေဝက ရိုက္ကူးခ႔ဲတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ရိုက္ကူးစဥ္က အေတြ႕အႀကံဳအခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပရင္း ယခင္က အေျခအေနအခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ေအာက္ေမ႔ သတိရ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္မွာ ဖတ္ရႈ႕ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္ -

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မံုရြာသို႔ ကူးၾကသည္။ မူလက "ယင္းမာပင္လမ္းခြဲ" ဇာတ္ကားကုိ ကေလာလမ္းက ယင္းမာပင္ တစ္ဝိုက္တြင္ ရိုက္ရန္ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ဇာတ္ကြက္ႏွင့္ မကိုက္။ ဇာတ္ခင္းထားသည္က ခရီးရွည္သြားသည့္ မီးရထားႀကီးေပၚမွာ ျဖစ္သည္။ ဇာတ္သေဘာအရ ထိုမီးရထားသည္ မႏၲေလးတြင္ ဆိုက္ရမည္။ မႏၲေလးသုိ႔ ရထားဆိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဇာတ္သည္ အထြတ္အထိပ္သုိ႔ ေရာက္ရမည္။

ဤတြင္ ကေလာလမ္းက ယင္းမာပင္တြင္ ရိုက္၍ မျဖစ္ေတာ႔။ ကေလာလမ္းက ယင္းမာပင္တြင္ လမ္းခြဲလည္း မရွိ။ ထိုရထားသည္ မႏၲေလးသို႔လည္း တိုက္ရိုက္ေရာက္ႏိုင္သည့္ ရထားမဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ မံုရြာဘက္က ယင္းမာပင္ကုိ ေရြးရသည္။ ေရြးမည့္သာ ေရြးရေသာ္လည္း မံုရြာဘက္က ယင္းမာပင္တြင္လည္း မီးရထားလမ္း မရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ ဒါရိုက္တာသည္ ရိုက္၍ျဖစ္ေအာင္ေတာ႔ လုပ္ရလိမ္႔မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းမာပင္အလြန္ ဖိုးဝန္းေတာင္လမ္းခြဲမွာ ဇာတ္လမ္းစ,ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ဇာတ္ကြက္ကို မံုရြာသို႔ ကူးရသည္။ မံုရြာမွ မႏၲေလးေတာက္ေလွ်ာက္ ရထားႀကီး ရွိသည္။ ဤဘက္ေရာက္လွ်င္မူ ကိစၥမရွိေတာ႔။ ဇာတ္ညႊန္းအတိုင္း ရိုက္ႏိုင္ၿပီ။ "ယင္းမာပင္လမ္းခြဲ" ဟု အမည္မတပ္ဘဲ လမ္းခြဲရွိသည့္ ဘူတာတစ္ခုကုိ ေျပာင္းကာ ထိုအမည္ျဖင့္ ရိုက္၍မရေလာဟု ေမးဖြယ္ ရွိသည္။ မရပါ။ ဇာတ္လမ္းစီစစ္ေရးကုိ ဇာတ္တင္စဥ္က "ယင္းမာပင္လမ္းခြဲ" အမည္ျဖင့္ တင္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဇာတ္ကားအမည္ကုိ ကိုယ္ႀကိဳက္သလို ေျပာင္း၍ရမည္ မဟုတ္။ ခ်ေပးထားသည့္ အမည္အတိုင္းသာ ရိုက္ရလိမ္႔မည္။ မျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ရေတာ႔မည္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ႔။ နာမည္ေျပာင္းခြင့္က ရခ်င္မွ ရမည္။ ရလွ်င္လည္း မည္မွ်ၾကာေအာင္ ေစာင့္ရမည္ မသိ။ ကိုယ္က ယခု ရိုက္ခ်င္သည္။ ယခုမွမရိုက္ျဖစ္လွ်င္ ေနာင္ကို မည္သည့္အခ်ိန္မွ ရိုက္ရမည္ကို မည္သူမွ် မေျပာ ႏိုင္။ မင္းသားက ေပးသည့္ရက္၊ မင္းသမီးႏွစ္ေယာက္ ေပးသည့္ရက္၊ ဖလင္ေကာ္ျပားရသည့္ ရက္၊ ဒါရိုက္တာ အားသည့္ရက္၊ ကင္မရာမင္း အားသည့္ရက္ စသည္ျဖင့္ အားလံုးတုိက္ဆိုင္မွ အားလံုးေခ်ာေမာမွ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ျဖစ္မည္။ ရုပ္ရွင္ကား တစ္ကား ရိုက္ေရးသည္ ဒုလႅဘတရားႀကီး တစ္ပါး ျဖစ္ေနသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ရသည့္အခြင့္အေရးကို လက္မလြတ္ႏိုင္။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ရေတာ႔မည္။ ဤသုိ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းည့ံသည္ထက္ ည့ံလာၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ ကားငါးစီးျဖင့္ မႏၲေလးမွ ထြက္ၾကသည္။ ေရွ႕ေျပးအျဖစ္ ရွဴတင္မန္ေနဂ်ာႏွင့္ အဖြဲ႕က တစ္စီး၊ မင္းသားႏွင့္ သူ႔အဖြဲ႕က တစ္စီး၊ မင္းသမီးတစ္ေယာက္စီက တစ္စီး၊ ကင္မရာမင္းႏွင့္ သူ႔အဖြဲ႕သားမ်ားက တစ္စီး။

ရွဴတင္မန္ေနဂ်ာမွာ မံုရြာညိဳႀကီးေခၚ မံုရြာသား ကုိညိဳႀကီး ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဇာတ္ကားတစ္ကားကုိ ဒါရိုက္တာလုပ္၍ ရိုက္ခဲ႔ဖူး သည္။ မံုရြာညိဳႀကီးသည္ ေဒါ႔ဂ်စ္တစ္စီးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕မွ ထြက္သြားပါသည္။ သူ႔ႏွင့္အတူ သူ႕အဖြဲ႔သားအခ်ိဳ႕လည္း ပါသြား သည္။ လူ(၅၀)ေလာက္ စားဖို႔ခ်က္ဖို႔ ထမင္းဟင္းအိုးမ်ား၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ားလည္း ပါသြားသည္။ ေနာက္တစ္စီးမွာ ကင္မရာမင္းႏွင့္ အဖြဲ႕သားမ်ား ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကားေပၚတြင္ စက္ပစၥည္းေတြ ပါသည္။ သူတို႔ကားေနာက္တြင္ ေဒစီေက်ာ္ဝင္း၏ ကား ျဖစ္သည္။ သူ႕ကားတြင္ ဒါရိုက္တာႏွင့္ တြဲဖက္ဒါရိုက္တာတို႔ လိုက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုသန္းတင္က ေအးေအးသင္း ကားတြင္ လိုက္ၾကသည္။ အတူတူထြက္ၾကသည္ ဆိုေသာ္လည္း ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ထြက္ၾကျခင္း မဟုတ္။ တစ္စီးႏွင့္ တစ္စီး နာရီဝက္၊ တစ္နာရီေလာက္ေတာ႔ ကြာၾကသည္။ မံုရြာေရာက္မွ စုၿပီး ဖိုးဝန္းေတာင္ဘက္သို႔ ကူးၾကရန္ ျဖစ္သည္။

အညာတြင္ ခရီးသြား၍ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္မွာ မိုးတြင္းျဖစ္သည္။ ေနလည္းမပူ၊ ဖံုလည္းမရွိ။ ေကာင္းကင္သည္ အျမဲတမ္း အံု႔မိႈင္း ေနသည္။ သို႔ရာတြင္ ေအာက္အရပ္မွာလို သဲသဲမဲမဲလည္း မရြာ။ သစ္ပင္တို႔က စိမ္းေနၾကသည္။ လယ္ကြင္းေတြကလည္း စိမ္းေန ၾကသည္။ ေတာင္ေတြကလည္း စိမ္းေနၾကသည္။ ေညာင္ပင္ဝန္းတံတားကုိ ေက်ာ္လာေတာ႔ တစ္ဖက္ထိပ္တြင္ စားေသာက္ဆိုင္ အစုကေလး ရွိသည္။ ဆိုင္မ်ားမ်ားစားစား မရွိ။ ဆယ္ဆိုင္ခန္႔ေလာက္သာ ရွိလိမ္႔မည္။ ႏြားႏို႔၊ ႏို႔ခဲေၾကာ္၊ ခ်ိဳးေၾကာ္၊ ခါသားေၾကာ္၊ အမဲေျခာက္ေၾကာ္၊ လက္ဖက္ရည္၊ ထမင္း စသည့္ စားေသာက္ဖြယ္မ်ား ရႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေညာင္ပင္ဝန္းတံတားႏွင့္ ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္း တစ္ေနရာသို႔ ေရာက္သည့္အခါတြင္ ကားကုိ ရပ္လိုက္ၾကျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားေတြအားလံုး စံု သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ က်န္သည့္ကားမ်ားမွာ ယခုအခ်ိန္ေလာက္ဆိုလွ်င္ မံုရြာသို႔ေရာက္သည့္ကား ေရာက္ေလာက္ၿပီ။ သို႔ရာတြင္ မင္းသားေဇာ္ဝမ္း၏ ကားက ယခုထက္တိုင္ မေပၚလာေသး။ သူ႔ကားကုိေစာင့္ရင္း ရွားပင္အုပ္အုပ္ကေလး ေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားၾကသည္။

ရွားပင္ကေလးေတြက သိပ္မႀကီးၾကေသး။ ဆယ္ေပခန္႔ေလာက္သာ ျမင့္သည့္ ရွားပင္ပ်ိဳေလးေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘးတြင္ ဖရဲခင္း ႀကီးေတြက ေမွ်ာ္မဆံုးႏိုင္။ ဤေနရာ တစ္ဝိုက္သည္ မူးေရ ဆို႔ေသာသက္ရသျဖင့္ အျမဲစိမ္းစိုေနတတ္သည္။ ေဆာင္းဆိုလွ်င္ ေဆာင္းသီးႏွံ၊ ေႏြဆိုလွ်င္ ေႏြပင္၊ မိုးတြင္းဆိုလွ်င္လည္း သူ႔ရာသီႏွင့္သူ။ ရွားပင္ကေလးေတြကုိ ျမင့္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေျပာင္းမႈတ္၍ ခ်ိဳးေထာင္သည္ကုိ အမွတ္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အညာတြင္ ခ်ိဳးအုပ္မ်ားသည္ ရွားပင္ကေလးေတြေပၚမွာ အိပ္တန္း တက္ေလ႔ ရွိၾကသည္။ ညေနေစာင္း ခ်ိဳးေတြ အိပ္တန္းတက္ၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္သိုက္ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကုိယ္စီျဖင့္ ခ်ိဳးဖမ္း ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အပင္ေပၚ တက္ဖမ္းသည္။ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေရာင္ကို ျမင္လွ်င္ ခ်ိဳးေတြ မပ်ံတတ္ေတာ႔။ အသာကေလး တက္ဖမ္းရံုႏွင့္ သံုးေလးေကာင္ေလာက္ေတာ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ရသည္။ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီး မပါလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ။ ထီးရိုးဝါး ရွည္ရွည္ထဲတြင္ ၾကက္ေတာင္တပ္ထားသည့္ ဖဲထီးရိုးခၽြန္ခၽြန္ကုိ ထည့္၍ ပါးစပ္ျဖင့္ မႈတ္ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိသန္းတင္တို႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာေနၾကတုန္း ေအးေအးသင္းသည္ ဖရဲသီးႏွစ္လံုးပိုက္၍ ျပန္လာ သည္။ ဖရဲသီးကို ကားေပၚတင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးဆက္မည္အျပဳ ေဇာ္ဝမ္းကားလည္း ေရာက္လာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား ႏွစ္စီး မံုရြာဘက္သို႔ ထြက္ခဲ႔ၾကသည္။

မံုရြာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ႔္ဇာတိ ပခုကၠဴသည္ နယ္ခ်င္းစပ္ေနသည့္ ေဒသမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုေဒသႏွစ္ခု၏ နယ္နိမိတ္အျဖစ္ ယမားေခ်ာင္းႀကီး ကန္႔လန္႔ျဖတ္စီးေနသည္။ ယမား၏ေျမာက္ဘက္ မံုရြာတစ္ဝိုက္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဗဂ်ီ(ဗန္႔ဂ်ီ) ဟုေခၚၿပီး ယမားေတာင္ဘက္ ပခုကၠဴဘက္ကို မံုရြာသားတို႔က ပခန္းဟု ေခၚၾကသည္။ ျမန္မာမင္းမ်ားလက္ထက္က ဗန္႔ဂ်ီတုိက္နယ္ႏွင့္ ပခန္းတိုက္နယ္တို႔သည္ ၿမိဳ႕စား၊ ရြာစားတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ နယ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ကလူမ်ားက မံုရြာ၊ ပခုကၠဴဟု ေခၚၾကေသာ္လည္း ေက်းလက္ကမူ ဗန္႔ဂ်ီ၊ ပခန္းဟု ယေန႔တိုင္ ေခၚေနၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ လူစည္ကားသည့္ ေရဦး - မံုရြာလမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ ေမာင္းလာၿပီးေနာက္ ကမ္းနားဘက္ ခ်ိဳးဆင္းခဲ႔ၾက သည္။ မံုရြာၿမိဳ႕ကို ၾကည့္ခ်ိန္မရ။ ယေန႔ည တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးကား ဖိုးဝန္းေတာင္သို႔ အေရာက္သြားရမည္။ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ႔။ ေနာက္က်လွ်င္ ေညာင္ပင္ႀကီးဆိပ္သို႔ ကူးသည့္ ေမာ္ေတာ္ပိတ္သြားေတာ႔မည္။

ကမ္းနားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားေတြ ဆံုမိသည့္အခါ လူေတြျပည့္ၾကပ္ေနသည္။ ေဇာ္ဝမ္း၊ ေဒစီေက်ာ္ဝင္းႏွင့္ ေအးေအးသင္းတို႔ကို လာၾကည့္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ မိုးေတြ သဲသဲမဲမဲ ရြာခ်သည့္တိုင္ ပရိတ္သတ္သည္ ဇြဲေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ၾကည့္ၾကသည္။ မိုးရြာႀကီးထဲတြင္ ကားေတြကို ေဖာင္ေပၚသို႔ တင္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး စိုရႊဲလ်က္။

လူစံုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးခဲ႔ၾကသည္။ မိုးထဲေလထဲတြင္ ကူးရျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ႂကြက္စုတ္ ကေလးေတြလို ျဖစ္ေနသည္။ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေရာက္၍ လူစစ္ၾကည့္ေတာ႔ မစံုေသး။ အေရးႀကီးသည့္ ဇာတ္လိုက္မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးေတြေတာ႔ ပါလာၿပီ။ သို႔ရာတြင္ ကင္မရာအဖြဲ႕တို႔၊ ဒါရိုက္တာအဖြဲ႕တို႔ က်န္ေသးသည္။ မံုရြာၿမိဳ႕ထဲသို႔ ဝင္ၾကည့္ေနၾကဟန္ တူသည္။ သူတို႔ကုိ ေစာင့္မေနႏိုင္ပါ။ ေရာက္သမွ်လူႏွင့္ပင္ ဖိုးဝန္းေတာင္သို႔ ခရီးဆက္ၾကရသည္။ အားလံုးေပါင္း ကားငါးစီး။ လူကေတာ႔ အျပည့္ပါမလာေတာ႔။ သို႔ရာတြင္ မတတ္ႏိုင္။ သူတို႔အစီအစဥ္ျဖင့္ ႀကံဖန္လိုက္လာၾကလိမ္႔မည္။ ေညာင္ပင္ႀကီးဆိပ္တြင္ အငွားလိုက္သည့္ ဂ်စ္ကားေတြ၊ ေဒါ႔ဂ်စ္ေတြ ရွိသည္။ ေစ်းကမူ ေခါင္ခိုက္ေနသည္။ ဓါတ္ဆီရွားပါးသည့္အတြက္ဟု ဆိုသည္။

ေညာင္ပင္ႀကီးဆိပ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရာက္ေတာ႔ ည ၇ နာရီေလာက္ ရွိေနၿပီ။ မိုးကလည္း ခပ္သဲသဲ ရြာေနသည္။ မိုးရြာထဲတြင္ ကားမ်ားကုိ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေမာင္းေနၾကရသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဤလမ္းကုိ ေမာင္းဖူးသည့္ ကားဆို၍လည္း တစ္စီးမွ်မပါ။ အားလံုး ရန္ကုန္က လိုက္လာသည့္ကားမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ လမ္းေကာင္းေကာင္းလည္း မသိ။ လမ္းတြင္ ယင္းမာပင္ဘက္မွ ဆင္းလာသည့္ လွည္းမ်ားကုိ ေတြ႕သျဖင့္ ဖိုး၀င္းေတာင္လမ္းခြဲကို ေမးၾကရသည္။ အေတာ္ေမာင္းမိေတာ႔ လက္ဝဲဘက္သို႔ ခ်ိဳးသြားသည့္ လမ္းခြဲတစ္ခုကုိ ေတြ႕သည္။ လမ္းထိပ္တြင္ ဇရပ္အိုေလးတစ္ေဆာင္ ရွိသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ လမ္းခြဲေလးအတိုင္း လိုက္လာခဲ႔၏။ လမ္းက ေျမနီလမ္း ေရတုိက္စားထားသျဖင့္ ေျမာင္းေတြ၊ က်င္းေတြ ျဖစ္ ေနၿပီ။ တခ်ိဳ႕တစ္ေနရာတြင္ လွည္းလမ္းေၾကာင္းႀကီးမ်ားက ေမာ္ေတာ္ကားဝန္ရိုးထိေအာင္ နက္သည္။ ကားမ်ားကုိ လွည္းလမ္း ေၾကာင္းရာထဲသို႔ ခ်ေမာင္း၍မရ။ လွည္းလမ္းေၾကာင္းေပၚမွ ေက်ာ္ေမာင္းရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေမွာင္ႀကီးမည္းႀကီးထဲတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားကို ေတာင္ေပၚက ဇရပ္မ်ားအေရာက္ ေမာင္းခဲ႔ၾကသည္။ ေတာင္ေပၚတြင္ မီးရွိသျဖင့္ ေတာ္ေသးသည္။ ဘုရားမီးပူေဇာ္သည့္ မီးစက္က ေတာင္ေပၚက ဇရပ္မ်ားႏွင့္ ဖုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား၊ သီလရွင္ေက်ာင္းမ်ားကို မီးသြယ္ေပးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕အတြက္လည္း စုစုေပါင္း ဇရပ္သံုးလံုးရသည္။ ဇရပ္ေတြက ေခတ္မီဇရပ္ေတြ။ အိပ္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း၊ ေရခ်ိဳးခန္း အျပည့္အစံုႏွင့္။
* * * * *
မေန႔ညက အိပ္ေရးဝဝ အိပ္လိုက္ရသျဖင့္ နံနက္တြင္ ၾကည္လင္စြာ အိပ္ရာမွ ႏိုးလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာကႏိုးေတာ႔ ကုိသန္းတင့္တို႔၊ ေမာင္လွေဝတို႔တေတါ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ၿပီး၍ ကားရိုက္ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။ ဖုိးဝင္းေတာင္လမ္းခြဲသို႔ ဆင္း၍ ရိုက္ရမည္။ ရိုက္မည့္အခန္းက ေအးေအးသင္း အဖိုးတန္ရတနာတစ္ခုကုိ တိတ္တဆိတ္ သယ္လာစဥ္ ေဌးဝင္းတို႔ လူသိုက္က လမ္းမွ ျဖတ္၍ လုမည့္အခန္း။ သူ႕ကားကုိ ေဌးဝင္းတို႔ကားက ေနာက္မွ လိုက္။ အနားေရာက္ေတာ႔ ေရွ႕မွ ဆီးပိတ္၍ ရပ္။ ပစၥည္းလု။ ထိုစဥ္ ယင္းမာပင္မွ ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ျပန္လာသည့္ ပိသုကာပညာရွင္ ေဇာ္ဝမ္း ေရာက္လာ။ ေအးေအးသင္းကိုကယ္၊ လူဆိုမ်ားႏွင့္ သတ္ၾကသည့္အခန္း။

ကၽြန္ေတာ္ကား ရုပ္ရွင္ရိုက္သည္ကို လိုက္ၾကည့္သည့္အခါ ၾကည့္သည္။ ရုပ္ရွင္လိုက္ရာသို႔ မလိုက္သည့္အခါတြင္ အနီးတစ္ဝိုက္က ေတာမ်ားသို႔ ေလွ်ာက္လည္သည္။ ဖိုးဝင္းေတာင္မႀကီးကုိ တက္သည္။ ေရႊဘေတာင္၊ ဖန္ခါးေတာင္ စသည္တုိ႔ကို တက္သည္။

ဖိုးဝင္းေတာင္တစ္ဝိုက္ ေတာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပခုကၠဴဘက္မွ ေတာမ်ားႏွင့္ ေတာ္ေတာ္တူသည္။ မိုးေခါင္ေရရွားရပ္ဝန္းက ေတာမ်ားထံုးစံ ခံစပ္ခ်ံဳ၊ ဇီးခေလာက္ခ်ံဳ၊ ပုတ္စမခ်ံဳစသည့္ ဆူးပင္ငယ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနသည္။ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမားမားဟူ၍ မရွိလွ။ တစ္ေနရာတြင္ သနပ္ခါးပင္က်ိဳးတိုးက်ဲတဲကုိ ေတြ႕ရတတ္သည္။ သန္းေတာ၊ ဒဟတ္ေတာထဲတြင္ ဝင္ေပါက္ေနေသာ သနပ္ခါးပင္ ရိုင္းမ်ား ျဖစ္၏။ ရန္ကုန္သူတို႔အဖို႔မူ ထိုသနပ္ခါးပင္ကုိ မက္ၾကလိမ္႔မည္။ သို႔ရာတြင္ အညာသူအဖို႔ကား သီးေခါက္လို အခြံမာ၍ အေပြးထူလွေသာ သနပ္ခါးရိုင္းေခါက္ကို ႀကိဳက္ၾကမည္ မဟုတ္။ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးလို အခြံပါးပါး၊ အေပြးပါးပါး သနပ္ခါးမ်ိဳး ကုိမွ ႀကိဳက္ၾကသည္။ ဖိုးဝင္းေတာင္ေတာထဲက သနပ္ခါးပင္ကုိ မည္သူမွ် မခုတ္ၾကျခင္းမွာ ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လိမ္႔မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။

ေက်ာက္စရစ္ကုန္းကေလးမ်ားေပၚတြင္ ယုန္လိုက္သည့္ ယုန္စည္းမ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္။ ယုန္လိုက္သည့္ စည္းရိုးကေလးေတြက ခပ္နိမ္႔နိမ္႔။ ေျခက်င္းဝတ္ သာသာေလာက္မွ်သာ ရွိလိမ္႔မည္။ ယုန္စည္းရိုးကေလးေတြကို ျမင္ေတာ႔ ငယ္ငယ္က ယုန္လိုက္ၾကသည္ ကုိ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ရျပန္သည္။ "တေပါင္းတန္ခူး၊ ယုန္ရူးသလို" ဆိုသည့္ အဂၤလိပ္စကားတစ္ခု ရွိပါသည္။ ျမဴးတူးသည္ကုိ ေျပာျခင္းေလာ၊ ေၾကာက္သည္ကုိ ေျပာျခင္းေလာ။ မည္သည္ကို တင္စား၍ေျပာသည့္ ဥပမာစကားမွန္း ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မသိပါ။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ယုန္မ်ားကမူ အလြန္ေၾကာက္တတ္ပါသည္။ ယုန္ဝပ္ရာက်င္းကုိေတြ႕လွ်င္ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္တြင္ စည္းရိုးနိမ္႔နိမ္႔ေလးေတြကာၿပီး လမ္းကေလးေဖာက္ စည္းရိုးလမ္းဆံုးထိပ္တြင္ မီးအိမ္တစ္လံုးကုိင္ၿပီး တုတ္ႏွင့္ ေစာင့္၊ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္လည္း စည္းရိုးလမ္းဆံုးထိပ္တြင္ ပိုက္ေထာင္။ ေနာက္က ေျခာက္လွန္႔ေပးလွ်င္ ကိုေရႊယုန္သည္ ဘယ္ကုိမွ မေျပးေတာ႔။ စည္းရိုးထိပ္က ရပ္ေစာင့္ၿပီး တုတ္ႏွင့္ ရိုက္ရံုသာရွိသည္။ ထိုစည္ရိုးကေလးကိုေက်ာ္ၿပီး လြတ္ရာကၽြတ္ရာသို႔ ထြက္ ေျပးလွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ ယုန္သည္ အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။ ရႈပ္သည့္လမ္းကုိ မသြား။ ရွင္းေနေအာင္ လုပ္ေပးထား သည့္ လမ္းကိုမွ သြားရဲသည္။ သို႔ျဖင့္ ယုန္သည္ ေရွ႕ကေထာင္ထားသည့္ ညႊတ္ကြင္းတြင္ အစင္းသားမိေတာ႔သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ယုန္လိုက္သည့္ စည္းရိုးကေလးမ်ားကိုေက်ာ္၍ ေရႊဘေတာင္ဘက္သို႔ လာခဲ႔သည္။ ေရႊဘေတာင္ဟု ဘာေၾကာင့္ေခၚေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မသိ။ လမ္းတြင္ေတြ႕သည့္ ထင္းခုတ္သမားမ်ားႏွင့္ေတြ႕၍ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႕လည္း ေကာင္းေကာင္းမသိၾက။ သမိုင္းႏ်င့္ခ်ီ၍ မေျပာႏိုင္သည့္တုိင္ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ ဝတၳဳကေလးကိုမွ် မေျပာႏိုင္ၾက။

ေရႊဘေတာင္က ဘုရားမ်ား၊ ေစတီမ်ားသည္ ေတာင္ေပၚတြင္တည္ထားျခင္းမဟုတ္။ ေတာင္ေပၚက ခ်ိဳင့္ဝွမ္းႀကီးေတြထဲတြင္ တည္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာက္ေလွကားထစ္ႀကီးေတြအတိုင္း ခ်ိဳင့္ဝွမ္းထဲသို႕ဆင္းရသည္။ ဥမင္ႀကီးေတြထဲသို႕ဝင္ရသည္။ ေက်ာက္ေလွကားထစ္မ်ားက တခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေကြ႕ေကာက္ေနသည္။ ဥမင္ကလည္း ေကြ႕ေကာက္ကာ ဝကၤဘာထဲသို႕ ဝင္ေနရသည့္နွယ္ရိွ၏။ သို႕ရာတြင္ မဲေမွာင္ညစ္ပတ္ျခင္းမရိွပါ။ ေဂါပကလူႀကီးမ်ားသည္ ဥမင္မ်ားကို သန္႕ရွင္းေအာင္ျပဳျပင္ ထားကာ အထဲတြင္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မီးေတြ ထြန္းထားသည့္အတြက္ လင္းေနသည္။

Via: "ေျမာက္ဘက္ေတာင္ကုန္းေဒသမွ အျပန္ - ျမသန္းတင့္" စာအုပ္မွ

Labels: yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္, လမ္းမ်ား, အႏုပညာ, အႏုပညာလႈပ္ရွားမႈ

Posted by Ðaywalker[Soul] at 7:22 PM | Permalink | Comments | links to this post

ေပါက္ပင္ကူးဘုရားပြဲေတာ္
Thursday, January 22, 2009

မနက္ျဖန္ (ျပာသိုလဆုန္ ၁၃ ရက္[23-1-2009]) ဆိုရင္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕မွာ ေပါက္ပင္ကူးဘုရားပြဲေတာ္ က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပါက္ပင္ကူး ၿမိဳ႕ဦးေစတီေတာ္ဟာ ယခင္ေပါက္ပင္ကူးတံတားရဲ႕အေရွ႕ဘက္... ယခုလက္ရွိ ဆရာေတာ္ဦးေဌးယ် စတင္တည္ ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တည္ရွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ ပုိၿပီးစည္ကားလာတဲ႔ ဘုရားပြဲေတာ္ေလးတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးယခင္ကေတာ႔ အခုလို သိပ္ၿပီးလူသိမမ်ားလွသလို စည္ကားျခင္းလည္း မရွိလွပါ။ ဆရာေတာ္ဦးေဌးယ်၏ ၿမိဳ႕ဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ အတူ အခုေနာက္ပိုင္းမွ စည္ကားလာေသာ ဘုရားပဲြေလးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးယခင္ကေတာ႔ ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦးေစတီေတာ္ဟာ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နဲ႔ အေတာ္အသင့္ အလွမ္းေ၀းေသာေနရာမွာ ရွိပါတယ္၊ အခု ေနာက္ပိုင္း ၿမိဳ႕ဧရိယာ က်ယ္ျပန္႔လာျခင္းေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ပင္ ၿမိဳ႕ဦးေစတီေတာ္ ျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦး ေစတီေတာ္ မေရာက္မီမွာပဲ ဆီဆိုင္မ်ား ရွိေနပါေသးတယ္။ မံုရြာဘက္ကေန လာမယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုး ဓါတ္ဆီဆိုင္ေတြကို အရင္ေတြ႕ျမင္ရမွာျဖစ္ၿပီး၊ ၿပီးေတာ႔မွ ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦးေစတီေတာ္နဲ႔ ေပါက္ပင္ကူးတံတား၊ ၿမိဳ႕၀င္ဆိုင္းဘုတ္ ဆိုၿပီး အစဥ္လိုက္ေတြ႕ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Labels: pagoda, yinmabin, yinmarbin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ပြဲလမ္းသဘင္, ဘုရားမ်ား, ယင္းမာပင္, သတင္း

Posted by Ðaywalker[Soul] at 6:14 AM | Permalink | Comments | links to this post

ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း
Wednesday, January 21, 2009

ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္အပ်က္အခ်ိဳ႕ ဟာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ရိုးသားျဖဴစင္မႈနဲ႔အတူ ရယ္ေမာစရာေတြ လည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္.....။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလးဟာ ၾကာေတာ႔ ၾကာသြားပါၿပီ....၊ ယခုေပါက္ပင္ကူးဘုရားပြဲေတာ္အေၾကာင္းကုိ ေရးရင္းနဲ႔မွ ျပန္လည္အမွတ္ရလာလို႔ ျပန္ေျပာျပလိုက္ တာပါ။ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆိုင္ရာ နာမည္မ်ားအစား သူတို႔ရဲ႕တာ၀န္မ်ားနဲ႔သာ အစားထိုးၿပီး ေျပျပသြားပါမယ္....။

ဆရာေတာ္ဦးေဌးယ်ဟာ မံုရြာေဇာတိကေက်ာင္းတိုက္ကေန ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေလးကုိ ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္ပါ တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အဘိုးအဘြားမ်ားဟာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ လက္စြဲေတာ္ဒကာ/ဒကာမအရင္းေတြ ျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ ၿမိဳ႕လယ္က ပ်က္ဆီးယိုယြင္းေနတဲ႔ ေဇာတိကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတိုက္နဲ႔ ေရႊေစတီဘုရား၀င္းကုိ ျပန္လည္ျပဳျပင္ စည္ကားေစခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ႔ ေရႊေစတီဘုရားပြဲေတာ္ဟာ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ ဘုရားပဲြေတာ္ တစ္ခုျဖစ္ေနပါၿပီ။

ဆရာေတာ္ဦးေဌးယ်ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ လူငယ္ေတြအတြက္ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္တဲ႔ ဆရာေတာ္တစ္ပါးေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ ပါ၊ ေရွးဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ပံုစံအတိုင္း စကားနည္းျခင္း၊ "အျခားကိစၥမရွိေတာ႔ရင္ ျပန္ေတာ႔ေလ" လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတတ္ျခင္း စတဲ႔အျပဳအမူမ်ားေၾကာင့္ အျမဲတမ္း ရွိန္ေနခဲ႔ရတဲ႔ ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္သလို သူ႕ေက်ာင္းတိုက္မွ စာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ား ကလည္း ေၾကာက္ရြံရိုေသရတဲ႔ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေျပာလို႔ ဆရာေတာ္ဟာ အျမဲဘုဂလန္႔က်ေနတဲ႔ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးလား ဆုိေတာ႔လည္း.... အဲလိုလည္း မဟုတ္ပါ၊ ဆရာေတာ္ဟာ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေလးကို စည္ကားလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ ခဲ႔သူမ်ားထဲမွာ တစ္ဦးအပါအ၀င္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း (ဘ.က) ကိုလည္း သူ႔ေက်ာင္းတိုက္ ထဲမွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ႔သလို "စိမ္းလန္းသစ္ပင္ စာၾကည့္တိုက္" ဖြင့္လွစ္ဖို႔အတြက္လည္း သူေနထိုင္တဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္ကုိ ေပးခဲ႔တဲ႔ ဆရာေတာ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဟာ ဒီလုိ ဘ.က ေက်ာင္းနဲ႔ စိမ္းလန္းသစ္ပင္ စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဖြင့္လွစ္လိုက္ၿပီးေနာက္ လူေတြအ၀င္အထြက္ မ်ားလာတာကုိ မႀကိဳက္လို႔လားေတာ႔ မသိပါ၊ ၿမိဳ႕လယ္က ေဇာတိကေက်ာင္းတိုက္ကေန စာသင္သားကိုရင္ငယ္ ဆယ္ပါးေလာက္ နဲ႔ ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆီကုိ ေျပာင္းေရႊ႕သြားပါတယ္။ ထိုစဥ္အခ်ိန္ကေတာ႔ ၿမိဳ႕ဦးဆိုေပမယ္႔ တကယ္႔ကို ၿမိဳ႕နဲ႔အလွမ္းေ၀းပါေသးတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆိုတာကလည္း ထန္းလက္တဲေလးႏွစ္လံုးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္လံုးမွာ ဆရာေတာ္စံျမန္းၿပီး ေနာက္တစ္လံုးမွာေတာ႔ စာသင္သားကုိရင္ငယ္မ်ားနဲ႔ အျခားပစၥည္းအနည္းငယ္တို႔ ရွိပါတယ္။ ေရအတြက္ ေရတြင္းတူးထားတာမ်ိဳးလည္း မရွိ၊ မီးအတြက္လည္း လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ၊ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းၿပီး ေနသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလို႔ ဆိုေပမယ္႔ တကယ္က ထန္းလက္တဲႏွစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး... ဆရာေတာ္ေခၚယူထားတဲ႔ စာသင္သားကုိရင္ငယ္မ်ားမွာလည္း ပအို႔(၀္)လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၿပီး ျမန္မာစကားကုိ ပီသေအာင္ မေျပာတတ္ေသး၊ အရြယ္အားျဖင့္လည္း အေတာ္ငယ္လြန္းသည္၊ ငါးႏွစ္မွ ဆယ္ႏွစ္အတြင္း အရြယ္ေလးေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္၊ ဆရာေတာ္ကေတာ႔ ေနလို႔ ျဖစ္ပံုရသည္.....။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ႔ ပအို႔(၀္)စာသင္သားကုိရင္ငယ္မ်ား ညအခ်ိန္ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္း၍ စာၾကည့္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားပံုရသည္။ ကုိရင္ငယ္မ်ားေနေသာ ထန္းလက္ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုလံုး မီးထဲ ပါသြားေတာ႔ သည္။ ေတာ္ေသးသည္. . . ၊ ကုိရင္ငယ္မ်ားအားလံုး မီးထဲက ထြက္ေျပးလာႏိုင္ၿပီး ဆရာေတာ္ေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ကို (အနည္းငယ္အလွမ္းေ၀း၍) မီးမကူးသြားျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ ပုိင္ဆိုင္သည့္ ပစၥည္းမ်ားအားလံုး မီးထဲပါသြားေလသည္။ ဆရာေတာ္လည္း ကုိရင္ငယ္မ်ားကုိ မနည္းလြတ္ေအာင္ဆြဲေခၚရင္း ေအာ္ေငါက္လိုက္ပံု ရသည္။ ကုိရင္ငယ္မ်ားအားလံုးကုိ ထိုညမွာ သူ႔ေက်ာင္းေလးထဲ ထိုးသိပ္ၿပီး အိပ္ခိုင္းလိုက္ရသည္၊ မနက္မိုးလင္းေတာ႔ ကုိရင္ငယ္ မ်ား တစ္ပါးမွ မရွိေတာ႔ . . .။

ပံုမွန္အားျဖင့္ ကုိရင္ငယ္မ်ား ေစာေစာထ၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္သူလုပ္... အရုဏ္ဆြမ္းခ်က္သူခ်က္... ၿပီးလွ်င္ ဆြမ္းခံထြက္ၾကသည္။ အခု ဆြမ္းခ်က္ဖို႔လည္း ဘာပစၥည္းမွမရွိေတာ႔၊ ဆြမ္းခံဖို႔လည္း အခ်ိဳ႕ကိုရင္မ်ားမွာ အိပ္ေနရာမွ အတင္းႏိႈးၿပီး ေခၚလာရ၍ အေပၚပိုင္းသကၤန္းပင္ မရွိၾက။ တစ္ပါးမွမရွိေတာ႔ေသာ ကိုရင္ငယ္မ်ား ဘယ္ေရာက္ေနသည္ဟု ထင္ပါသလဲ...၊ ကိုရင္မ်ားအားလံုး ၿမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းသုိ႔ ေရာက္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ မနက္လင္းလင္းခ်င္း ကုိရင္ဆယ္ပါးလံုး ရဲစခန္းသို႔ ခ်ီတက္သြား ၿပီး သူတို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းေဆာင္ မီးေလာင္သြားေၾကာင္းႏွင့္ "ဘုန္းႀကီးက သြားအဖမ္းခံလို႔ ေျပာလို႔... လာ အဖမ္းခံတာပါ" ဟု မပီမသ ပအို(၀္)သံမ်ားျဖင့္ ၀ိုင္းေျပာေလသည္။ ရဲေတြလည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ႔၊ ဆရာေတာ္၏ကုိရင္ေတြမွန္း သိေသာ စခန္းမွဴးလည္း အေျပးအလႊား ေရာက္လာရေတာ႔သည္။

စခန္းမွဴးက ေမးလိုက္. . . ၊ ကုိရင္ငယ္မ်ားက ပအို႔(၀္)သံဝဲဝဲျဖင့္ ရွင္းျပလိုက္နဲ႔ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းတစ္ခုလံုး အလုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ရႈပ္သြားေလသည္၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကို စခန္းမွဴး ရိပ္စားမိလိုက္ၿပီး ကုိရင္ငယ္မ်ားအတြက္ သကၤန္းပရိကၡရာမ်ား၊ အသံုးအဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အတူ ကုိရင္ငယ္မ်ားအား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ျပန္ပို႔ရင္း လွဴဒါန္းလိုက္ရေလ ေတာ႔သည္။ ထိုအေၾကာင္းကုိၾကားေသာ တစ္ၿမိဳ႕လံုးက ဒကာ/ဒကာမေတြလည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရွိရာသို႔ ကုိယ္စီသြား၍ တတ္ႏိုင္သမွ် လွဴဒါန္းရေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔အဘိုးကေတာ႔ "တို႔ဆရာေတာ္ကေတာ႔ ရဲစခန္းေတာင္ အလွဴခံလႊတ္တတ္တယ္..." လို႔ ေျပာ,ေျပာၿပီး ရယ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကေတာ႔ ညတုန္းက စိတ္တို႔လို႔ ေျပာလိုက္တာလို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္...။

ဘာပဲေျပာေျပာ... မွတ္မွတ္ရရ ေျပာစရာေလး တစ္ခုေတာ႔ ျဖစ္သြားခဲ႔ပါတယ္၊ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အဘိုးလည္း မရွိေတာ႔သလို ဆရာေတာ္ဦးေဌးယ်လည္း ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ အစပ်ိဳးတည္ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ ေပါက္ပင္ကူး ၿမိဳ႕ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးလည္း ယခုအခါ လွ်ပ္စစ္မီးတပ္ဆင္ထားေသာ အုတ္ေက်ာင္းေဆာင္၊ အုတ္တံတိုင္းကာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေပါက္ပင္ကူးၿမိဳ႕ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔အတူ ေပါက္ပင္ကူးဘုရားပြဲေတာ္ေလးပင္ အတန္အသင့္ စည္ကားေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

With deepest respects,
Daywalker( စိုးလိႈက္ဦး )

Labels: pagoda, yinmabin, yinmarbin, ကိုးကြယ္မႈ႕, ထူးခၽြန္သူေတြ, ဘုရားမ်ား, ယင္းမာပင္, အမွတ္တရ

Posted by Ðaywalker[Soul] at 6:12 AM | Permalink | Comments | links to this post

မိုးတိမ္မ်ား
Tuesday, January 20, 2009

တိမ္ေတြမွာ
အိမ္ရွိသလား
ေမေမ။

ေမ်ာခ်င္ရာေမ်ာၿပီး
လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ေနတာ
သူတို႔ ကမာၻလား။

အခုပဲ ေတြ႕လိုက္တယ္
နဂါးလိုလို က်ားလိုလို
အခုပဲ ေတြ႕လိုက္တယ္
သမင္လိုလို ဆင္လိုလို။

အဲသလို
ေကာင္းကင္ျပာျပာမွာ
တိမ္ေတြ
ခပ္သာသာ ေရြ႕ေနတာ
ၾကည့္ေကာင္းရဲ႕ မဟုတ္လား ေမေမ။

ခုေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္ သိလာခဲ႔ၿပီ။

ေမေမ
တိမ္ေတြမွာ
အိမ္မရွိဘူး။

+ ညီမင္းညိဳ +

Via: အင္တာေနရွင္နယ္ မဂၢဇင္း (ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၈)

Labels: poem

Posted by Ðaywalker[Soul] at 7:05 AM | Permalink | Comments | links to this post

Yinmarbin Wallpapers
Monday, January 19, 2009

မေန႔ညက သူငယ္ခ်င္းတစ္ယာက္ Photoshop Learning ေခြလာငွားတာနဲ႔ သူ႕ကုိျပန္ရွာေပးရင္း Wallpaper ေလးေတြ လုပ္ျဖစ္ သြားတယ္။ အရင္တစ္ေန႔ကတည္းက လက္ေဆာ႔ထားတာ... အေရာင္ေတြက မြဲေျခာက္ေျခာက္နဲ႔မို႔ မေက်နပ္လို႔ ထပ္ကလိရင္းနဲ႔ ျဖစ္လာတာေလးေတြပါ။ Desktop background အတြက္ အဓိကရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ လိုခ်င္တဲ႔သူမ်ား ေအာက္မွာ ေဒါင္းလုဒ္ ရယူႏိုင္ပါတယ္ -

Yinmarbin Wallpaper (Green1)

Download: Yinmarbin Wallpaper(Green 1) | Yinmarbin Wallpaper(Green 2)

Yinmarbin Wallpaper (White 1)

Download: Yinmarbin Wallpaper(White 1) | Yinmarbin Wallpaper(White 2)

Yinmarbin Wallpaper (BlueBlur)

Download: Yinmarbin Wallpaper(Blue Blur) | Yinmarbin Wallpaper(Flowers)

Labels: download, photo, yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 7:57 AM | Permalink | Comments | links to this post

အခုတေလာ ဘာေတြလုပ္ျဖစ္....
Saturday, January 17, 2009

ယင္းမာပင္ဘေလာ႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီေနာက္ပုိင္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ပါလာေပမယ႔္ အခ်ိန္နဲ႔ေငြရယ္က စကားေျပာ လာလို႔ ပုိစ္႔အသစ္မ်ားကုိ ပံုမွန္မတင္ျဖစ္ေသးပါ။ ဒါေပမယ္႔ ေရးေတာ႔ေရးျဖစ္ပါတယ္၊ ေနာက္.... ကၽြန္ေတာ္ အရဲစြန္႔ၿပီး ေတးေရး "အလင္းနစ္" ရဲ႕ သီခ်င္းမ်ားကုိလည္း တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေလးကေန ထြက္ေပၚလာတဲ႔ လူငယ္ေတးေရးဆရာတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ဂုဏ္ယူအသိအမွတ္ျပဳတဲ႔ အေနနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက တစ္ခ်ိန္မွာ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္....၊ ဒါေပမယ္႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သီခ်င္းတိုင္းမွာ တားျမစ္ခ်က္စာတန္း ေလးေတြေတာ႔ ထည့္ေပးထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သီခ်င္းစာသားမ်ားကုိလည္း PDF ဖိုင္ လုပ္ၿပီး တင္ေပးထားပါတယ္. . . .၊ သီခ်င္း အမ်ိဳးအစားကုိေတာ႔ အမ်ားႀကိဳက္ျဖစ္ေအာင္ Pop အမ်ိဳးအစားေတြကုိ ဦးစားေပးၿပီး ေရြးခ်ယ္ထားပါတယ္။

"အလင္းနစ္" ဆိုလို႔ အဆိုေတာ္ "လင္းနစ္" (ဒီဇင္ဘာည သီခ်င္းကုိ သီဆိုေသာ...) နဲ႔ လူခ်င္းမမွားေစလို႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ "အလင္းနစ္" က ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕မွ ေတးေရးဆရာလက္သစ္ေလးပါ။ သူ႕နာမည္ရဲ႕အဓိပၸါယ္က ၾကယ္ေတြရဲ႕အကြာအေ၀းကုိ တုိင္း တာတဲ႔ ယူနစ္ 'အလင္းနစ္' ကုိ ယူထားတာလို႔ ေျပာပါတယ္....။ သူ႔သီခ်င္းအားလံုး ကုိယ္ပုိင္သံစဥ္မ်ားျဖစ္ၿပီး မူပိုင္ခြင့္ဆိုင္ရာကိစၥ မ်ားအတြက္ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၾကပါရန္ ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။ အကယ္၍ အသံုးျပဳလိုပါက ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကုိ ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါ တယ္ ....။

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ယင္းမာပင္ဘေလာ႔ေလးမွာ ေရးသားထားသမွ်ကုိ အေၾကာင္းအရာအလိုက္ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ထပ္ျဖည့္ၿပီး လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ႀကိဳက္ ရွားပါးသီခ်င္းေလးအခ်ိဳ႕ကိုလည္း တင္ေပးထားပါတယ္။ ေနာက္...လင့္ ေတြ အေနနဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ အညာအသုိင္းအ၀ိုင္းလင့္မ်ားနဲ႔ သြားေရာက္ေလ႔လာသင့္တဲ႔ စာမ်က္ႏွာေလးမ်ားကုိ ခ်ိတ္ေပးထားပါတယ္။ ယင္းမာပင္ဘေလာ႔ရဲ႕ Template က Classic HTML အဆင့္မွာပဲ ရွိေသးလို႔ ေနာက္ေပးတဲ႔ service ေတြကို အလြယ္တကူနဲ႔ ထည့္မရဘူးဗ်....၊ နည္းနည္း ေခါင္းရႈပ္ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခုေနာက္ပိုင္း ေက်ာ္ရတာခက္လာေတာ႔ Classic Template က ပုိေတာင္ေကာင္းေနသလိုပဲ... ျပင္ရတာ နည္းနည္းရႈပ္ေပမယ္႔ ေက်ာ္ျပင္ရတာမွာ လြယ္ေနတယ္...။

ေနာက္... ယင္းမာပင္ပံုေလးေတြနဲ႔ PhotoShow.exe , Wallpaper စတာေလးေတြလည္း ကလိျဖစ္ေနပါတယ္။ ေအာက္မွာ ေဒါင္းလုဒ္ ရယူႏိုင္ပါတယ္ -

Download:Yinmarbin Photo Show.exe | Yinmarbin Wallpaper

ယင္းမာပင္ကေန ေပၚထြက္လာခဲ႔တဲ႔ ထူးခၽြန္သူေတြအေၾကာင္းကုိလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အေသးစိတ္တင္ျပဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္၊ မံုရြာနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ေဒသမ်ား အေၾကာင္းကုိေတာ႔ အလ်င္းသင့္သလို ေရးျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ထဲကုိ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ဓါတ္ပံုေလးေတြ "ဒုကၡာဦး" ရိုက္ယူေပးလာလို႔ အဲဒီအေၾကာင္းကုိပဲ ဦးစားေပး ေရးျဖစ္ေနပါ တယ္...။ ဟဲ... ဟဲ... ဓါတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး နည္းနည္း စားျမဳပ္ျပန္ၾကည့္ေနတာပါ။

လာေရာက္ဖတ္ရႈၾကသူ အားလံုးကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။
With deepest respects,
Daywalker( စိုးလိႈက္ဦး )

Labels: chalking, သတင္း

Posted by Ðaywalker[Soul] at 10:14 AM | Permalink | Comments | links to this post

မွားေနတာလား ယင္းမာပင္
Friday, January 16, 2009

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ယင္းမာပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတာကုိ အစြဲျပဳၿပီး မွည့္ေခၚခဲ႔တာျဖစ္တယ္လို႔ ေရွးလူႀကီးသူမမ်ား က ဆိုပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေလ႔လာဘူး၍ ေသခ်ာေတာ႔မသိပါ။ ဟုတ္ပါၿပီ.... ယင္းမာပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိလုိ႔ "ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕" လို႔ မွည့္ေခၚတယ္လို႔ပဲ ထားၾကပါစို႔။ ယင္းမာပင္ကုိ "ရင္းမာပင္" လို႔ စာလံုးေပါင္းသလား၊ "ယင္းမာပင္" လို႔ စာလံုးေပါင္းသလား ဆိုတာကုိ ေန႔အိပ္မက္ ဆိုတဲ႔ ဘေလာ္ဂါမေလးတစ္ေယာက္က ေမးလာလို႔ ရွာၾကည့္မိေတာ႔ "ရင္းမာပင္"လို႔ စာလံုးေပါင္းထားတာ ေတြကို ေတြ႕လာရပါတယ္။ ဒီေတာ႔ စဥ္းစားစရာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အမည္ဟာ စားလံုးေပါင္းမွားေနတာမ်ားလားေပါ႔...??

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အစဥ္အလာဆိုရိုး တစ္ခုရွိပါတယ္၊ "ရာသီမသိ ပန္းနဲ႔ညွိ" ဆုိတာေလ...။ ရာသီရဲ႕ အမည္ကုိ ပြင့္ေသာပန္းမ်ားနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ၿပီး အလြယ္တကူသိႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာကဗ်ာေတြ မ်ားစြာရွိတဲ႔အထဲက ကင္း၀န္မင္းႀကီးရဲ႕ "ဆယ္႔ႏွစ္လ ရာသီပန္း" ကဗ်ာဟာ ထင္ရွားပါတယ္။

ပန္းကံံ႔ေကာ္ ေရႊ စံကား
ေငြသားႏု စံပယ္ မွန္။
မုေလး၊ ခတၱာ ႏွင့္
ေရႊရင္းမာ* ၊ ၾကာ ခ၀ဲ
ဖြဲ စ ႏွင္းလွ်ံ၊
သဇင္ က်န္
ခြာတန္ ႏွင့္ ေပါက္လဲ။
ပြင့္၀တ္ကယ္ ေရႊ ဖီမင္း
သင္းထံုန႔ံကဲ။

အနီေရာင္စာလံုးေလးေတြနဲ႔ ပန္းအမည္ေတြဟာ ဆိုင္ရာ "တန္ခူး၊ ကဆုန္" စတဲ႔ လတို႔နဲ႔တြဲယူရမွာျဖစ္ၿပီး မည္သည့္ပန္းပြင့္လွ်င္ မည္သည့္လျဖစ္ေၾကာင္း သိရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာစာဆိုတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အာေဘာ္ခ်င္း မတူတာေလးေတြေတာ႔ ရွိပါ တယ္၊ အခ်ိဳ႕က ၀ါဆိုလမွာ သရဖီပန္းလို႔ ေျပာၾကၿပီး အခ်ိဳ႕ကလည္း သရဖီပန္းကုိ တေပါင္းလမွာပြင့္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေယဘူယ် အားျဖင့္ေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္သားႏိုင္ပါတယ္ -

၁။ တန္ခူး - ကံ႔ေကာ္ပန္း၊ ရင္ခတ္ပန္း
၂။ ကဆုန္ - စံကားပန္း၊
၃။ နယုန္ - စံပယ္ပန္း၊ မုေလးပန္း
၄။ ၀ါဆို - ပုန္းညက္ပန္း
၅။ ၀ါေခါင္ - ခတၱာ
၆။ ေတာ္သလင္း - ရင္းမာပန္း *
၇။ သီတင္းကၽြတ္ - ၾကာမ်ိဳးငါးပါး
၈။ တန္ေဆာင္မုန္း - ခ၀ဲပန္း
၉။ နတ္ေတာ္ - သဇင္ပန္း
၁၀။ ျပာသို - ခြာညိဳပန္း
၁၁။ တပိုတြဲ - ေပါက္လဲပန္း
၁၂။ တေပါင္း - ပိေတာက္ပန္း၊ သရဖီပန္း၊ အင္ၾကင္းပန္း

ဒါနဲ႔ ဆက္ရွာၾကည့္ေတာ႔.... ေတာ္သလင္းလနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးဖြဲ႕တဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္မွာလည္း ဒီလိုေတြ႕ရပါတယ္ -

သစ္ဆင္းရယ္တဲ႔ လမာသာ။
ျမစ္လံုးငယ္ ဆူညံလို႔
ေလွာ္တက္သံ ေလွၿပိဳင္ပြဲငယ္
ႏႊဲေပ်ာ္ၾကရွာ။
ယုန္ရထား အိမ္ သီတလမွာတဲ႔
ပုဏၰဒိန္ ၾကည္ၾကည္ပပါလို႔
မည္ဘျဒ ၾကယ္ျပဳဗၺာ
ယွည္လာ၍ ျပည့္၀န္း။
ဒြါဒရာ
ငွက္ဗ်ိဳးင္းတာရာႏွင့္
ေရြရင္းမာ* ငံုပြင္ကင္းၾကတယ္
သင္းတဲ႔ သည္ပန္း။

ဟုတ္ပါၿပီ. . . ကၽြန္ေတာ္ ဒါေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ ေရွ႕ကေျပာေနတဲ႔အေၾကာင္းအရာနဲ႔ လြဲေနၿပီလို႔ ထင္ေနမလားပဲ၊ မဟုတ္ပါ ဘူး...၊လြဲလည္း မလြဲပါဘူး။ သတိထားမိၾကမလား မသိဘူး၊ ယင္းမာပန္းကုိ "ရင္းမာပန္း" လို႔ စာလံုးေပါင္းထားတာေလ...။ ဒီမွာ တင္... ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ညစ္သြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕နာမည္က အမွားႀကီးပါလားလို႔ သိလိုက္ရလို႔ေပါ႕။ စိတ္ကေတာ႔ မေလွ်ာ႔ေသးဘူး၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္းကရွိခဲ႔တဲ႔ ဗန္႔ဂ်ီနယ္ထဲက အထင္ကရၿမိဳ႕ပဲ...ဘာမွ မွားစရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူး။

ဒါနဲ႔ ထပ္စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာတယ္၊ ကဗ်ာထဲက "ရင္းမာပန္း"ဟာ အျခားတစ္မ်ိဳးလားလို႔ေပါ႕။ "ရင္းမာပန္း"အေၾကာင္း ရွင္းထား တာကို ဆက္ၿပီးရွာျဖစ္တယ္။ ေအာင္မေလ...ေလး!!! ေတာ္ေသးတာေပါ႕၊ ကင္း၀န္မင္းႀကီး ကယ္ေပလို႔....။ ဒါေၾကာင့္ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက သူမသိဘဲ ကင္း၀န္မင္းႀကီးကုိသတ္ပစ္လိုက္ေတာ႔ "လူကုိ ေခြးသတ္ေလျခင္း"လို႔ ေျပာခဲ႔တာျဖစ္မယ္။ ဒါဆိုရင္ "ရင္းမာပန္း" ဆိုတာ အျခားတစ္မ်ိဳးလား၊ မဟုတ္ပါ... "ရင္းမာပန္း" ပြင့္တဲ႔ ရင္းမာပင္ ဆိုတာ ဘယ္လိုအပင္မ်ိဳးလဲဆိုတာကုိ ေအာက္ပါအတိုင္း ရွင္းျပထားပါတယ္ -

ရင္းမာသည္ ေျခာက္ေသြ႕၍ မိုးပါးေသာအရပ္၌ ေပေျခာက္ဆယ္ အျမင့္အထိေပါက္ေသာ အပင္ႀကီးမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ရင္းမာရြက္၌ ငွက္ေမႊးသ႑န္ အရြက္မ်ား ရွိသည္။ ရင္းမာပန္းသည္ အခိုင္လိုက္ပြင့္ေသာ ပန္းျဖစ္သည္။ န႔ံသာေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိရာ အျဖဴ၌ စိမ္းလဲ႔လဲ႔ အေရာင္သန္းသည္ဟု ဆိုသည္။ ရင္းမာကုိ ကသာႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနားခရိုင္ တို႔၌သာ အမ်ားဆံုးေတြ႕ရသည္။ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာ၌ ေတြ႕ရန္ခဲယဥ္းသည္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီးက "ယင္းမာ" ဟု ေရးေသာ္လည္း ယခုအခါ "ရင္းမာ" ဟူေသာ အေရးအသားသည္ အတည္ျဖစ္ေနေလၿပီ။

ကဲ ဟုတ္သြားၿပီေနာ္...၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕နာမည္ဟာ လံုး၀မမွားပါ။ အခုေခတ္မွာ 'ရင္းမာ' လို႔ အတည္ျဖစ္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ႔ ကင္း၀န္မင္းႀကီးေရးခဲ႔တဲ႔ "ယင္းမာ" ကုိပဲ အတည္ျပဳလက္ခံပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ...ဘယ္လိုလဲ၊ သေဘာတူတယ္မို႔လား။ သေဘာတူရင္ လက္ခုတ္ေလးဘာေလး ၀ိုင္းတီးၾကေလဗ်ာ.... :D/ (ေပ်ာ္တယ္ဗ်ိဳ႕၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မမွားဘူးရယ္....)

Labels: history, yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္, သမိုင္း

Posted by Ðaywalker[Soul] at 8:51 AM | Permalink | Comments | links to this post

သူတို႔ ကဗ်ာေလးေတြ...
Monday, January 12, 2009

"က်ေနာ္ရဲ႕ ဇာတိၿမိဳ႕ေလး"

က်ေနာ့ဇာတိၿမိဳ႕ေလးမွာ က်ေနာ္ေနတုန္းကေပါ့ . . . .
Nike, Giordano, Crocodile ေတြမသိဘူး။
က်ေနာ္သိတာက . . . .
အေဖကိုယ္တိုင္ ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ ရွပ္အက်ၤ ီေလး နဲ႕
သဲေတာ၀မ္းတြင္းက ထြက္တဲ့ လံုခ်ည္ေတြပဲသိတယ္။

Toyota, Mzada, Nissan, Suzuki ဆိုတဲ့ ကားေတြမသိဘူး။
က်ေနာ္သိတာက........
ႏြားတစ္ရွဥ္းဆြဲတဲ့ ႏြားလွည္း နဲ႕
ျမင္းတစ္ေကာင္ဆြဲတဲ့ ျမင္းလွည္းပဲသိတယ္။

Telephone, Handphoneေတြ မသိဘူး။
က်ေနာ္သိတာက . . . .
၇ အိမ္ၾကား ၈အိမ္ၾကား ေအာ္သံေတြနဲ႕
"ရြာအေနာက္ပိုင္းကို ညည္းေရာက္ရင္
သာလွကို အိမ္ကိုလာဖို႕ေျပာေပးပါ" ဆိုတဲ့
လွမ္းမွာသံေတြပဲၾကားရတယ္။

VCD, DVD, TV, Internet ေတြ မသိဘူး။
က်ေနာ္သိတာက . . . .
သူၾကီးအိမ္က ၁၄ လက္မ Black and White TVေလးပါပဲ။

ဘာဂါ၊ ပီဇာ၊ ဒိုးနပ္ေတြ မသိဘူး။
က်ေနာ္သိတာက . . . .
အရီးေလးရဲ႕ ဘိန္းမုန္႔ နဲ႔ မုန္႔ပ်ားသလက္ပါပဲ။

မနက္စာအျဖစ္စားၾကတဲ့
ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္ နဲ႔ ေကာ္ဖီ ကို မသိဘူး။
က်ေနာ္သိတဲ့ . . . .
မနက္စာကေတာ့ မေန႔ညက က်န္တဲ့
ထမင္းၾကမ္းကို ပဲေပါင္း နဲ႔ စားတာပါပဲ။

လွ်ပ္စစ္မီး၊ အင္ဗက္တာ မသိဘူး။
ကၽြန္ေတာ္သိတာက . . . .
လျပည့္ည နဲ႔ ေရနံ႔ဆီနီးခြက္ေလးပါပဲ။

အဲယားကြန္း၊ ေရခဲသတၱာေတြ မသိဘူး။
က်ေနာ္သိတာက . . . .
သင္ျဖဴးဖ်ာေလး နဲ႔ ေျမအိုးေလးထဲက ေရေလးေတြပါပဲ။

က်ေနာ့ဇာတိၿမိဳ႕ေလးမွာ က်ေနာ္ေနတုန္းကေပါ့ . . . .
ရုိးသားျခင္းေတြ၊ ရုိင္းပင္းကူညီျခင္းေတြ သိတယ္။
အခု ဟန္ေဆာင္ျခင္း နဲ႔ ေကာက္က်စ္ျခင္းေတြကို
ရင္းႏွီးကၽြမ္းေနတယ္။

အခု က်ေနာ္မသိတာေတြ သိတယ္။

ပဲေပါင္း=ပဲျပဳတ္ (ပ်ဥ္းမနားက ပဲျပဳတ္ကိုပဲေပါင္း ဟုေခၚပါသည္။)

+ ဖိုးဂ်ယ္ +

Via: http://www.jeljel-lay.co.cc (ဖိုးဂ်ယ္)

"ဥေရာပေရာက္ အညာသား"

အမ္......
ဒါ ေႏြတဲ ့လား.....
စကားမမ်ားခ်င္လို ့ေနာ္
ႀကိဳက္သလိုေျပာၾက
ဖုန္လံုးႀကီးေတြ မေတြ ့သမွ်
က်ဳပ္က.....
ေႏြဆိုတာ ယံုကိုမယံုတာ။ ။

+ သစ္နက္ဆူး (အညာကို လြမ္းတာ မခံစားနိုင္လို ့) +

Via: http://thitnetsue22.blogspot.com (သစ္နက္ဆူး)

Update[15-1-09]: ဒီကဗ်ာေလးကေတာ႔ ေနာက္မွထပ္ေတြ႕မိလို႔ ေပါင္းထည့္လိုက္ပါတယ္။

Via: http://sitagustar.com (သီတဂူ)

Labels: poem

Posted by Ðaywalker[Soul] at 8:23 AM | Permalink | Comments | links to this post

ပုန္းေခ်ာင္း
Sunday, January 11, 2009

ပုန္းေခ်ာင္း(ဗုန္းေခ်ာင္း ဟု အသံထြက္ပါတယ္) ဟာ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ကေန ျဖတ္သန္းၿပီး စီးဆင္းလွ်က္ရွိပါတယ္၊ ဟုိး... အရင္ကေတာ႔ ေရစီးလည္း ေတာ္ေတာ္သန္သလို အေတာ္လည္းနက္တာကို မွတ္မိေနပါတယ္။ အခုေတာ႔ ေျမာင္းအေနအထား ေလာက္သာ ရွိပါေတာ႔တယ္၊ ေရႀကီးတာေတြ ဘာေတြေတာ႔ မိုးရာသီမွာ (တစ္ခါတစ္ရံ) ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျဖစ္ေတာင့္ ျဖစ္ခဲပါပဲ.....၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ႔ ခဏခဏႀကံဳရပါတယ္။ ေရႀကီးလာရင္.... အ.မ.က(၁)ထဲထိေတာင္ ေရေတြ ေရာက္တတ္ပါတယ္။

အဲလုိ... ေရႀကီးၿပီဆုိရင္ ေရကူးကၽြမ္းတဲ႔ေကာင္ေတြက သံတံတားႀကီးေပၚကေန ဒိုင္ဗင္ပစ္ခ်ၾကပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ သြားၾကည့္ၾကတာေပါ႕။ အဲလိုေရႀကီးတဲ႔အခ်ိန္မွာ အခုဓါတ္ပံုထဲက ေခ်ာင္းမ်ိဳးေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႕၊ သံတံတားႀကီးနဲ႔ ထိလုနီးပါး ေလာက္ထိ ေရႀကီးတတ္ပါတယ္....။ ဒီေတာ႔ တံတားႀကီးေပၚကေန ဒိုင္ဗင္ထိုးခ်... ေရစီးအတိုင္း ေမွ်ာလိုက္သြား... ေနာက္ေတာ႔ နီးရာသစ္ကုိင္းဆြဲၿပီး ျပန္တက္လာ.... အဲလိုမ်ိဳး အႀကိမ္ႀကိမ္ဒိုင္ဗင္ပစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ပါပဲ။

ေနာက္... "ပုန္းေခ်ာင္း" ေခ်ာင္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာ သေျပပင္ေတြရွိပါတယ္၊ ဒီေတာ႔ မူလတန္းေက်ာင္းတက္ရင္းနဲ႔ သေျပသီးမွည့္ သြားေကာက္လို႔လည္း ရပါေသးတယ္...၊ မင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ သေျပသီးေကာက္ကဗ်ာဟာ...ကိုယ္ေတြ႕မို႔ အျမဲတမ္းအမွတ္ရတဲ႔ ကဗ်ာ ေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မူလတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဆရာႀကီးဦးမင္းလြင္ပါ၊ အရိုက္ၾကမ္းၿပီး စိတ္တအားတိုတတ္လို႔ အေသေၾကာက္ရပါတယ္။ ဆရာႀကီးက သူ႔ေက်ာင္းသား/သူ ေတြကုိ ေခ်ာင္းစပ္သြားတာ မ်ိဳး လံုး၀မႀကိဳက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေၾကာက္သာ အေသေၾကာက္တာ၊ ေခ်ာင္းစပ္ ဆီသြားရတာကုိေတာ႔ မစြန္႔လႊတ္ပါဘူး။ ေန႔လည္ ထမင္းစာေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို သူမျမင္ေအာင္ လစ္တာပါပဲ....။ (ဆရာႀကီးအိမ္က အ.မ.က(၁) ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာပဲ ရွိ တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္၊ သူ႔အိမ္ကလွမ္းၾကည့္ရင္ ေက်ာင္းထဲကုိ အကုန္လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။) တစ္ခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြ လုပ္ပံု ကလည္း ဆရာႀကီးစိတ္ပူမယ္ဆို စိတ္ပူခ်င္စရာပါ။ ေခ်ာင္းစပ္ကုိ ဆင္းရံုတင္ မကေတာ႔ဘူး...၊ ေခ်ာင္းကုိကူးၿပီး ေခ်ာင္းတစ္ဖက္ ကမ္းက ဦးလူႀကီး ဆီးၿခံကေန ဆီးသီး သြားခိုးခူးလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေတြက... သေျပသီးမွည့္ခ်ိန္နဲ႔ ဆီးသီး, သီးခ်ိန္ေတြမွာ လုပ္တတ္ ၾကတာေတြပါ။

သေျပသီးေတြ မသီးတဲ႔အခ်ိန္လည္း ေခ်ာင္းစပ္ကုိ ဆင္းၾကတာပါပဲ...၊ က်ဴရိုး ခုတ္ၾကဖို႔ပါ။ ၿပီးေတာ႔ အဲဒီက်ဴရိုးေလးေတြကုိ ပုေလြ လုပ္ၿပီး ေဆာ႔ၾကပါတယ္။ ေလးတန္းႏွစ္တုန္းကဆိုရင္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား/သူေတြအားလံုး ေခ်ာင္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္ သြားၿပီး စခန္းေဆာက္တမ္း ကစားၾကပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကုိယ္႔စခန္းကုိ အမ်ားမသိသာေအာင္.... ျပန္ၿပီး ခ်ံဳေတြနဲ႔ ျပန္ပိတ္ထားခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါမွ...သူမ်ားေတြ မဖ်က္ႏိုင္တာေလ...၊ ေကာင္မေလးေတြလည္း ပါတယ္။ တကယ္လို႔ သူမ်ားစခန္းကုိေတြ႕ရင္လည္း ဖ်က္ဆီး ေၾကးေပါ႕ . . .။ အမ်ားမသိေအာင္ ဖြက္ၿပီး စခန္းေဆာက္ႏိုင္တဲ႔သူေတြက "ဟဲ.. ဟဲ... ငါတုိ႔စခန္းကုိ မင္းတုိ႔ ရွာမေတြ႕ပါဘူးကြာ၊ ငါတုိ႔စခန္းက လွ်ိဳ႕၀ွက္စခန္းကြ" ဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ေျပာတယ္။ အဲလိုကစားတာကုိ ေလးတန္းႏွစ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေဆာ႔ျဖစ္ တယ္၊ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြက သိပ္မတြဲေပမယ္႔ အဲဒီကစားနည္းမွာေတာ႔ အတူတြဲေဆာ႔ျဖစ္ၾက တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္တန္းႏွစ္ေလာက္မွာ ထင္တယ္...၊ C.G.G ဆိုတဲ႔ ျပင္သစ္ကုမၸဏီတစ္ခု ေရာက္လာၿပီး ေရနံတူးလို႔ရႏိုင္မလား စမ္းသပ္ပါတယ္။ သူတို႔ကုမၸဏီမွာ၀င္လုပ္မယ္႔ အလုပ္သမားေတြလည္း ေခၚပါတယ္၊ ခ်က္ခ်င္းေတာ႔ အလုပ္တန္းမခန္႔ပါဘူး။ အႀကိဳ စမ္းခန္႔အလုပ္သမားေတြအေနနဲ႔ ထားရင္း အဲဒီ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ လုပ္အားနဲ႔ပဲ (သံတံတားႀကီးကုန္းထိပ္နဲ႔ အ.မ.က(၁) ၾကား) ျဖတ္ကူးတဲ႔လမ္းကုိ ေျမဖို႔ၿပီး ခင္းခဲ႔ပါတယ္။ အရင္ကေတာ႔ သံတံတားႀကီးနဲ႔ အ.မ.က(၁)ၾကားဟာ ေခ်ာက္ႀကီးအျဖစ္ ရွိေနခဲ႔တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စစ္တိုက္တမ္းကစားရာ စစ္ေျမျပင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စစ္ေျမျပင္တစ္ခုကုိ လက္လြတ္ခဲ႔ရပါေတာ႔တယ္။ ဒါနဲ႔... စစ္ေျမျပင္ကုိ ဘယ္ဆီေျပာင္းခဲ႔ၾကလဲဆိုေတာ႔ ေခ်ာင္းကမ္းပါးထိပ္မွာေပါက္ေနတဲ႔ အပင္ႀကီး တစ္ပင္ရဲ႕ အျမစ္ေတြေအာက္ကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။
Yinmarbin Pone Chown

အပင္ႀကီးရဲ႕ အျမစ္တစ္၀က္ေလာက္ပဲ ေခ်ာင္းကမ္းပါးမွာရွိေနၿပီး က်န္တစ္၀က္က ေရတိုက္စားထားလို႔ ေအာက္ကုိတြဲလဲေတြက် ေနပါတယ္။ အဲဒီတြဲလဲက်ေနတဲ႔ အျမစ္ေတြကို ခိုစီးၿပီး.... ဟိုဖက္ဒီဖက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ကူးၾကပါတယ္၊ ကေလး၀ိတ္ေတြမို႔လို႔ပါ။ လူႀကီးေတြသာ ခိုစီးမယ္ဆိုရင္ အပင္ႀကီးလဲလာႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး....အပင္ႀကီးရဲ႕ တြဲလဲက်ေနတဲ႔ အျမစ္ေတြေအာက္မွာ ပါယ္အိုင္(ႏြံအိုင္)တစ္ခုလည္း ရွိေနပါတယ္၊ အဲဒီအိုင္ကုိ တာဇံလုပ္ကူးလိုက္၊ ရမ္ဘိုလုပ္ကူးလိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ႔ပါတယ္။ လက္ေခ်ာ္ၿပီး ေအာက္ျပဳတ္က်တဲ႔ေကာင္လည္း ျပဳတ္က်ေပါ႕၊ ပါယ္အိုင္က ကေလးေတြမို႔ ခါးေလာက္ထိနစ္ပါတယ္။ တစ္ခါက "အလင္းနစ္" ဆိုတဲ႔ေကာင္ ျပဳတ္က်တာမွာ ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီတိုေလးကုိ ခါးထိ နစ္၀င္သြားဖူးလို႕ပါ။ အဲဒီ စစ္ေျမျပင္ကစား ကြင္း ေလးလည္း သိပ္ၿပီး သက္ဆိုးမရွည္လိုက္ပါဘူး၊ ဆရာမေတြသိသြားၿပီး ထုတ္နဲ႔လိုက္ေခၚလို႔... ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စစ္ေျမျပင္ ထပ္ေပ်ာက္သြား ျပန္ပါတယ္။
Yinmarbin Road

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ဟာ အ.မ.က(၁)နဲ႔ ပုန္းေခ်ာင္းကုိ သြယ္တန္းဆက္ႏြယ္ထားတဲ႔ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာေတာ႔ အ.မ.က(၁)လည္း မူလတန္းေက်ာင္းကေန မူလတန္းလြန္ေက်ာင္းအျဖစ္ ေျပာင္းသြားပါၿပီ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေသေၾကာက္ခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ဦးေဌးလြင္လည္း ဆံုးပါးသြားခဲ႔ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အ.မ.က(၁)မွာ က်န္ရစ္ေနဆဲလူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ အေမတစ္ေယာက္လိုခ်စ္ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ရင္ခြင္ပုိက္ဆရာမ ေဒၚထားထား၊ ေလးတန္းႏွစ္မွ ေတြ႕ရေပမယ္႔ ရင္ခြင္ပုိက္ဆရာမေတြလိုပဲ ခ်စ္ရၿပီး ပံုျပင္ေတြေျပာျပတတ္တဲ႔ ဆရာမေဒၚမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အဂၤလိပ္စာအသင္အျပ အရမ္း ေကာင္းတဲ႔ ဆရာမေဒၚခ်ိဳတီ.... ဒီေလာက္ပဲ ရွိေတာ႔မည္။ သူငယ္တန္းႀကီးတုန္းက "၀လံုး" စေရးတာကို သင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ဆရာမႀကီး ေဒၚဆန္းၾကည္လည္း အၿငိမ္းစားယူသြားၿပီ ျဖစ္သည္၊ အေမႀကီးပြဲ(အေမေရယဥ္ နတ္ပြဲ)တိုင္း အလွဴခံ/ဆုေတာင္းစကားေျပာေလ႔ ရွိတဲ႔ ဆရာမႀကီးရဲ႕အသံကုိလည္း ၾကားေယာင္ေနမိဆဲ....။
Yinmarbin AMK-1

အခု အ.မ.က(၁)[မူလြန္]မွာ ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ႔ကေလးေတြေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ခပ္ဆိုးဆိုးေတြပဲလား၊ အဲဒီလို ခပ္ဆိုးဆုိး ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အရိုက္ၾကမ္းတဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ေရာ ရွိရဲ႕လား၊ သူတို႔ေတြ... သေျပသီးေကာက္ကဗ်ာ ကုိေရာ သိၾကမည္လား၊ သိတယ္ဆိုရင္လည္း လက္ေတြ႕ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ ရွိၾကရဲ႕လား။ သူတို႔ရဲ႕ကစားကြင္းကေရာ...ကၽြန္ေတာ္ တို႔လို႔ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာကစားကြင္း တစ္ခုမ်ား ျဖစ္ေနမလား...။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရသေလာက္ေတာ႔ ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ထက္ လိမၼာၾကပံုပါပဲ၊ အႏၲရယ္မ်ားလွတဲ႔ေခ်ာင္းစပ္ကုိ သြားေဆာ႔ဖို႔ စိတ္မ၀င္စားၾကသလို "ပုန္းေခ်ာင္း" ကလည္း အရင္လို ေဆာ႔ခ်င္စရာမေကာင္းေတာ႔ဘူး တဲ႔။

ပုန္းေခ်ာင္းလည္း အရင္ကနဲ႔စာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေကာသြားသည္ဟု ေျပာရမည္.....၊ ေခ်ာင္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္ သေျပပင္ေတြ လည္း အရင္လိုမရွိေတာ႔။ ရွိတဲ႔အပင္ေတြလည္း သေျပရြက္အတြက္ ၀ိုင္းခ်ိဳးၾကတာနဲ႔ အညြန္႔ေလးေတာင္မထြက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေန ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အလင္းနစ္ သြား,သြား ထိုင္ခဲ႔ၾကသည့္ ေခ်ာင္းစပ္က သေျပပင္အို မည္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီးလည္း ေရထဲ ပါသြားသလား၊ ဒီအတိုင္းပဲ အခုတ္ခံလိုက္ရသလား မသိ။ မရွိေတာ႔ . . . ။

ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ႔ "တေဘာင္" ထဲကအတိုင္းပဲ.... ပုန္းေခ်ာင္းဟာ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္တည့္တည့္ကုိေတာ႔ ေရာက္သြားၿပီဟု ေျပာရ မည္၊ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီ ပုန္းေခ်ာင္းႀကီး ေကာသြားမယ္လို႔ေတာ႔ မပါ,ပါ။ ခုေတာ႔ တျဖည္းျဖည္းေကာၿပီး လိုက္လာေနတဲ႔ ပုန္းေခ်ာင္း ဟာ ေျမာင္းသာသာအေနအထားကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ေျပာရရင္... ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရကူးလို႔ေတာင္ ရေတာ႔မည္မထင္၊ ေရကူးတဲ႔ သူေတြကလည္း ေရကူးဖို႔ ကန္ေတြရွိလာတဲ႔အတြက္ ဘယ္သူမွ ေခ်ာင္းထဲဆင္းၿပီး မကူးၾကေတာ႔....။ ပုန္းေခ်ာင္းဟာ သူ႔နာမည္ အတိုင္းပဲ တျဖည္းျဖည္း ပုန္းကြယ္ရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္သြားေတာ႔မွာလား...ဆိုတာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ မည္သူမွ် ေသခ်ာေျပာႏိုင္ လိမ္႔မည္ မဟုတ္ပါ။

Labels: yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္, အမွတ္တရ

Posted by Ðaywalker[Soul] at 9:37 AM | Permalink | Comments | links to this post

သံတံတားႀကီး
Thursday, January 8, 2009

"သံတံတားႀကီး" .... ဟုတ္တယ္....၊ ဒီ အသံုးအႏႈန္းကုိ သံုးမယ္ဆိုရင္ အျခားလူေတြအတြက္ ဘာမွထူးျခားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ယင္းမာပင္က ထြက္လာတဲ႔ သူေတြအတြက္ေတာ႔ (အထူးသျဖင့္ ေယာက္်ားေလးေတြအတြက္...ပုိၿပီး) အမွတ္ရစရာ ေနရာေလး အျဖစ္ ရွိေနပါလိမ္႔မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ကေလးအတြက္ လူငယ္ေတြ ေတြ႕ဆံုရာေနရာေလး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒီသံတံတားႀကီးရဲ႕ တည္ေနရာကေတာ႔ အရင္က....ၿမိဳ႕အေရွ႕ဖက္ပုိင္းမွာလို႔ ေျပာရမွာျဖစ္ေပမယ္႔ အခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ထဲကုိ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟိုး... အရင္ကေတာ႔ သစ္သားတံတားႀကီးအျဖစ္ အရင္ရွိခဲ႔တာျဖစ္ၿပီး .... ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီသစ္သားတံတားႀကီး ပ်က္သြားခဲ႔ပါ တယ္။ ဂ်ပန္တပ္ေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္တပ္ေတြ စစ္ျဖစ္ရင္း ပ်က္စီးသြားတယ္လို႔ လူႀကီးေျပာတာၾကားဖူးပါတယ္။ ေသခ်ာေတာ႔ မသိပါ၊ ဒါေပမယ္႔ အရင္သစ္သားတံတားေဟာင္းႀကီးရဲ႕ တံတားတိုင္ ငုတ္တိုေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးဘ၀ အခ်ိန္အထိ ေတြ႕ျမင္ေနရ တုန္းပါပဲ။ အခုေတာ႔ ရွိေသးလား မသိေတာ႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမြးဖြားလာခ်ိန္မွာေတာ႔ အခုျမင္ေနရတဲ႔ သံတံတားႀကီးကုိ ေဆာက္လုပ္ၿပီးသြားပါၿပီး၊ သံတံတားႀကီး ေဘာင္ေပၚက ေရးသားထားတဲ႔ စာသားအရ (1915)ခုႏွစ္က တည္ေဆာက္ခဲ႔တာလို႔ သိရပါတယ္။ ခု (၂၀၀၉)ဆိုရင္ ... ႏွစ္ေပါင္း (၉၄) ႏွစ္ေတာင္ သက္တမ္းရွိသြားပါၿပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ ေက်ာင္းသြားရင္ တံတားႀကီးအလယ္မွာ သြားရပ္ေနၿပီး ကုန္တင္ကားေတြ ျဖတ္ ေမာင္းတာကုိ ေစာင့္ရတာသေဘာက်ခဲ႔႔ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကားႀကီးေတြျဖတ္ရင္ တံတားႀကီးက နည္းနည္းတုန္,တုန္ သြားတယ္ေလ...။ အခုဆို ပိုေတာင္တုန္မယ္ ထင္ပါတယ္။

P & W.MACLELLANLM
BURMA PROV.P.W.D
CONSTRIST NO.R6872
1915
CLUTHAWORKS.CLASSCON

ဓါတ္ပံုထဲကစာသားကုိ မွန္းၿပီးေရးေပးထားတာမို႔ ေသခ်ာေပါက္ မွန္လိမ္မယ္လို႔ေတာ႔ မေျပာႏိုင္ပါ။ ဓါတ္ပံုေလးကုိလည္း တင္ေပး လိုက္ပါတယ္၊ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ သံတံတားႀကီးေပၚက စာသားေလးေတြကုိ ရိုက္ကူးထားတဲ႔ပံု ျဖစ္ပါတယ္။
Yinmarbin Steel Bridge

Labels: photo, yinmabin, yinmarbin, ယင္းမာပင္

Posted by Ðaywalker[Soul] at 10:07 AM | Permalink | Comments | links to this post

ပန္းခ်ီဆယ္တိုက္
Wednesday, January 7, 2009

အေရွ႕ဘက္တြင္ ခ်င္းတြင္းျမစ္၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ပံုေတာင္ရိုး၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ ယမားေခ်ာင္း၊ ေတာင္ဘက္တြင္ ယမား ေခ်ာင္း .... အဲလို ပတ္လည္၀ိုင္းရံထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗန္႔ခ်ီနယ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ေခၚေ၀ၚခဲ႔တဲ႔ အမည္မ်ားကုိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလို႔ မွတ္တမ္းျပဳလိုက္ရပါတယ္။

အင္း၀ေခတ္က ေရးထိုးထားတဲ႔ အနိမ္႔ေတာ ေရြကူေက်ာက္စာမွာ "ပင္ေကႅယ္တိုက္" ရယ္လို႔ အမည္ေခၚတြင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္.... ေညာင္ရမ္းေခတ္မွာေတာ႔ "ပန္းခ်ီဆယ္တုိက္"၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာ "ဗန္႔ခ်ီတိုက္" လို ေခၚေ၀ၚခဲ႔ၾကပါတယ္။

ပဒံုမင္း (၁၇၈၂ - ၁၈၁၉) လက္ထက္ ၁၈၀၂ ခုႏွစ္တြင္ အမိန္႔ေတာ္တစ္ရပ္ ထုတ္၍ ဗန္႔ခ်ီ ၉၉ ရြာတုိက္ ဟူေသာ နယ္ေျမကို သတ္မွတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဗန္႔ခ်ီ ၉၉ ရြာ တိုက္နယ္ေျမမွာ အေရွ႕ေတာင္တြင္ ယမားစည္သူ ကန္ရိုး၊ ထိုမွ ေျမာက္ဘက္သို႔ တင္ေတာင္၊ ရွင္မဥၨဴေတာင္၊ မင္းယာကုန္း၊ ေတာင္ကကာေညာင္ပင္၊ ေက်ာက္ႀကီးရြာ၊ ထိုရြာမွ အေနာက္သို႔ ေျမာက္ယမားအထိ၊ ထိုမွ ဗန္႔က်ီေတာင္ရိုးအတိုင္း ေတာင္သို႔ ေတာင္ယမားအထိ၊ ေတာင္ယမားမွ အေရွ႕ဘက္သုိ႔ ယမားစည္သူ အထိက်ယ္၀န္းေၾကာင္း သိရပါတယ္။

Labels: history, ဗန္႔က်ီနယ္, သမိုင္း

Posted by Ðaywalker[Soul] at 9:59 AM | Permalink | Comments | links to this post

မံုရြာတစ္၀ိုက္(၁)
Thursday, January 1, 2009

ကၽြန္ေတာ္... ဒီဘေလာ႔ေလးကိုေရးေတာ႔ ကိုယ္႔ၿမိဳ႕ကုိယ္ရြာအေၾကာင္းေလးေလာက္သာ ေရးဖို႕ စိတ္ကူးမိပါတယ္၊ ေနာက္ပုိင္း... သမိုင္းေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္မိေတာ႔မွ ကုိယ္တစ္ခုတည္းေရးလို႕ကေတာ႔ ဘယ္လိုမွ အဆင္ေျပမည္မဟုတ္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ယင္းမာပင္အေၾကာင္းဆိုလွ်င္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ထဲက ထင္ရွားတဲ႔နယ္ေျမေတြ၊ ရြာေတြရဲ႕ဓေလ႔ေတြ ပါလာရပါၿပီ။ ေနာက္... အိမ္နီးခ်င္းေတြ အေၾကာင္းလည္း ပါ၀င္လာရပါၿပီ။ ဒီေတာ႔. . .ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အေတာ္ေလးလံရတဲ႔ ကိစၥျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုစ္႔အတင္ က်ဲသြားခဲ႔ပါတယ္။

"ေရႊမံုသား" ကလည္း မံုရြာနယ္ေတြအေၾကာင္းပါ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပသြားဖို႔ ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ေလ႔လာမိသမွ် မံုရြာနယ္တစ္၀ိုက္ အေၾကာင္းမ်ားကို ေရးသားသြားပါမယ္။

ပထမဆံုး မံုရြာၿမိဳ႕ကိုဘာလို႔ "သလႅာ၀တီၿမိဳ႕ေတာ္"လို႔ ေခၚေနၾကသလဲဆိုတာကုိ အရင္ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ မံုရြာၿမိဳ႕ရဲ႕ အသက္ ေသြးေၾကာဟာ ခုထက္ထိ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေပၚမွာ မူတည္ေနဆဲပဲဆိုတာ ေရာက္ဖူးတဲ႔သူတိုင္း သိၾကပါလိမ္႔မယ္။ ဟိုး အရင္ေခတ္ တုန္းကဆိုရင္ ပုိၿပီးေတာင္ ေရလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ မူတည္ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မံုရြာၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ "ခ်င္းတြင္းၿမိဳ႕ေတာ္" (သို႔မဟုတ္) "သလႅာ၀တီၿမိဳ႕ေတာ္" ရယ္လို႔ ေခၚေ၀ၚခဲ႔ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကုိ "သလႅာ၀တီ" လို႔ ေခၚေ၀ၚပါတယ္၊ "ဆူးေညာင့္ရွိသာျမစ္" ဟု အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။

ဟုိး... ေရွးယခင္အခါက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ နယ္ပယ္ေဒသေတြကို တိုက္ႀကီး (၄)တိုက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ခြဲျခားထားခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက သတ္မွတ္ခဲ႔တဲ႔ တိုက္ႀကီးမ်ားနဲ႔ ပါ၀င္တဲ႔ေဒသေတြကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မံုရြာတစ္၀ိုက္က နယ္ပယ္ေဒသေတြဟာ ဘယ္တိုက္ထဲမွာ ပါ၀င္ေနခဲ႔လဲဆိုတာ တစ္ခ်က္ ရွာၾကည့္ပါ...၊ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ... ခင္ဗ်ားတို႔ ေခါင္းမူးေနပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပလိုက္ပါ႔မယ္၊ ေျမာက္ဘက္တိုက္ထဲမွာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ရွာၾကည့္လိုက္ပါ -

ေတာင္ဘက္တုိက္ - ဆင္ရင္ရြာ၊ ငျမာငယ္၊ ေက်ာက္မဆင္၊ ႏြယ္ေရာက္၊ လင္ကေတာ၊ ေခ်ာင္းဆံုႀကီး၊ ေညာင္မရြာ၊ တရား၊ ၾကက္ေမာက္၊ သေျပ၊ ေခ်ာင္းဆံုငယ္၊ ေျမာက္မ်ား၊ ပ်ည္းမ၊ ျဗဟၼဒတ္၊ ျဖစ္သီ၊ လယ္အိုး၊ ထီးခ်ိဳင့္၊ ဗန္ရြာ၊ မန္က်ည္းခြ၊ ပုပၸါးရြာ၊ မေတာင့္တ၊ ဦးေႏွာက္၊ စကား၊ ၿမိဳ႕ႀကီး၊ ျဖစ္သီ၊ ဆံုတား၊ ၀က်၊ မင္းရြာ၊ လံုေပါင္၊ ဘူးေတာင္း၊ ငဇင္၊ လက္ပံ၊ ဆင္စြယ္၊ သလင္း၊ စင္ဆယ္၊ ငမိႈင္း၊ တေကာ၊ ညည့္ေရွာ၊ ဆသိမ္၊ ေက်ာ္ရာ၊ ျမတ္၀န္၊ ငနံသင္၊ လယ္ကန္၊ ကက္ရင္၊ ပလဲရြာ၊ ငေၾကာင္ရြာ၊ က်တ္ရြာ၊ တည္ၾကည္ရြာ၊ ၀ယ္ေပါင္ရြာ၊ ၀ယ္ေခါင္ရြာ၊ ေက်ာက္ျမစံုခ်က္၊ မိဖုရား၊ မင္းကန္၊ ေခၚသႏၲီ၊ ပန္းတိမ္ေတာ္၊ ျမဲနဲ၊ က်ိဳင္ခေမာက္၊ ရြာသမင္၊ မံုျမစ္၊ ေတာကေသာင္၊ သိတုန္ စေသာရြာမ်ား ပါ၀င္ေသာေဒသ...

ေျမာက္ဘက္တိုက္ - ေမာကၠေတာ္၊ သင္ေတာ၊ ငစည့္ကုိင္း၊ ေတာင္ေအာက္၊ ေတာက္ရွရြာ၊ မွက္ကိ၊ ရွိမၼကားရြာ (ရွိန္းမကား ဟု အသံထြက္ပါသည္)၊ ျမင္တြင္၊ မံုရြာ၊ ေစ်တက္၊ ေတာင္ၾကား၊ ကုလားရြာ၊ ငသွ်ံရြာ၊ ေခါက္ေရာင္ရြာ၊ ဟသာၤရြာ၊ သာ၀တၱိ၊ တည္ေတာ၊ ငကင္၊ ေဆရ၊ နန္ႏုန္ရြာ၊ ကြမ္းဘံုး၊ ကၽြန္းေတာ၊ ဘိန္ကား၊ ေျမာင္၊ မုတ္ဆိုးၿခံဳ၊ တန္တည္၊ ကုန္းရြာ၊ ရင္မိႆံ၊ မေတာင့္တ၊ ရြာသာ၊ နဘက္၊ ေက်ာက္ရစ္၊ ၾကာပန္းညိဳ၊ ပဲခြဲ၊ အင္းပဲ၊ အင္းတိုင္၊ သစ္ဆိပ္ငယ္၊ သံေမာက္၊ ဆင္ကြတ္၊ ျမင္းမူ၊ အင္းမ၊ ရြာသစ္ႀကီး၊ ေျမနဲ၊ အုန္းေပါက္၊ ျမင္းေမ၊ ေျပာရြာ၊ ရြာသံ၊ ၀တၱနာ၊ ေညာင္ရင္း၊ မန္က်ည္းတံု၊ ေၾကးမံု၊ မေဗရြာ၊ သိန္ကေတာ၊ ေရ၀င္၊ သရိုင္ရြာ၊ စဥ္သာ၊ ရတံု၊ ေခ်ာင္းဦး၊ လွေထြ၊ ၀လို၊ ေက်ာက္ကာ၊ ဆံေတာ္ဆြဲ၊ ကူေခါင္း၊ မုတ္ဆိုးဘို၊ ခက္လံု၊ ေစာဘြတ္အို၊ မင္းရြာ၊ ရြာစိုက္၊ သံုးႀကီး၊ ရေ၀ရြာ၊ သင္တြဲ စေသာရြာမ်ား ပါ၀င္ေသာေဒသ...

အေနာက္တုိက္ - သြန္ရြာ၊ မန္လည္၊ သက္ပန္း၊ ေတာင္တြင္းငယ္၊ ပဲနံ႔သာရြာ၊ မလြန္မီတၳီလာ၊ ထီးလိႈင္၊ တပယ္၊ ေျမာင္လွၿမိဳ႕၊ ျမင္းခံုတိုင္ၿမိဳ႕၊ သဲေက်းရြာ၊ နံ႔သာရြာ၊ ေခါင္းကြဲရြာ၊ ငျမာႀကီး၊ သၾကင္ေျမာက္ရြာ၊ လိႈင္းတက္ၿမိဳ႕၊ ျပင္စည္ၿမိဳ႕၊ ကင္းေတာက္ရြာ၊ ရြာသယာရြာ၊ ရန္ေနာင္ၿမိဳ႕သစ္၊ ရန္ေနာင္ၿမိဳ႕အ၀င္ ဇီးခ်ိဳ၊ ဖြတ္အင္း၊ သာဂရ၊ ၿမိဳ႕တင္ ၿမိဳ႕၊ ပင္လွ၊ က်ိသာ၊ ငန္းစြန္၊ ထရကန္၊ ကင္းသာရြာ၊ မင္းလွရြာ၊ မင္းလွကင္းသာရြာ၊ လိႈင္တက္ေငြစြန္၊ ၀ါရြက္၊ အင္နီးေၾကာက္ၿမိဳ႕၊ မ်င္ထိတ္၊ ျမစ္စုတ္၊ မလည္ စေသာ ရြာမ်ား ပါ၀င္ေသာေဒသ...

အေရွ႕ဘက္တုိက္ - ေအာင္ပင္လယ္၊ ေအာင္ပင္လယ္ကန္အသည္၊ အုတ္ဖို၊ အုန္းကြမ္း၊ ဘုတ္ရြာ၊ ကင္းရြာ၊ ၾကပင္း၊ ေရႊခံုတိုင္၊ ျမစ္တြင္း၊ မေကြတရာ၊ ကၽြဲနဖား၊ ခက္တင္၊ ေတာင္အင္း၊ မတၱရာ၊ ေရျမပုကန္၊ ေတာင္ၿပံဳးငယ္၊ စၾကင္၊ စၾကင္ေတာင္ရြာ၊ သေျပလွ၊ စံုးရြာ၊ စရိုင္၊ နာရီေတာင္၊ ျမစ္သစ္ငယ္၊ ၀ရင္းတုတ္၊ ကြမ္းစည္၊ ေျပာင္းျပလင္းဇင္း၊ ကြန္သာယာ၊ ကင္ကံုပယ္၊ ေပါက္နက္၊ ေရၾကည္၊ ေရနံသာ၊ ေဆးေဟာင္း၊ ေဆးသစ္၊ ၀ါတန္ဆက္၊ ငွက္ႀကီးသိုက္၊ ရက္ဘား၊ ရမာန္၊ ယမံု၊ မံုေတာ၊ ေရထြက္ရြာမ်ား ပါ၀င္ေသာ ေဒသ...

ေနာက္...ထပ္ေတြ႕ရတာက၊ "ေတာင္ ၁၅၀" ဆိုတဲ႔ အသံုးအႏႈန္း ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီအသံုးအႏႈန္းကေတာ႔ အထူးေရြးခ်ယ္ေလ႔က်င့္ထား တဲ႔ တပ္သားအမႈ႕ထမ္းေတြကုိ သတ္မွန္ေခၚေ၀ၚခဲ႔တဲ႔ အမည္ျဖစ္ပါတယ္။ ပရစ္ကုန္းေျမာက္ရြာ၊ ပရစ္ကုန္းေတာင္ရြာ၊ ေလွကူးရြာ၊ သက္ကယ္က်င္းရြာ၊ ေအာင္သာရြာ၊ မံုရြာ၊ ရွားေျပးရြာ၊ ေအာင္ခ်မ္းသာရြာ၊ သက္ရွည္ကန္ရြာ၊ ေညာင္ပင္ေစာက္ရြာ၊ စတဲ႔ရြာမ်ားမွ သန္မာထြားက်ိဳင္းတဲ႔ လူငယ္မ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႔ "အမႈထမ္း အစု" လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။ အဲဒီ အမႈထမ္းေတြရဲ႕ လက္ယာလက္ဖမိုးမွာ "ျခေသၤရုပ္" ကုိလည္း ေရးထိုးထားေလ႕ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ညာဖက္လက္ဖမိုးကို တစ္ခ်က္ ျပန္ငံု႔ၾကည့္လိုက္ပါဦး၊ ေတာ္ၾကာ... "ေတာင္ ၁၅၀" အဖြဲ႕ထဲကမ်ား ျဖစ္ေနမလား မသိဘူးေနာ္....

Labels: history, Monywa, မံုရြာ, သမိုင္း

Posted by Ðaywalker[Soul] at 5:13 AM | Permalink | Comments | links to this post

ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕နယ္ မွတ္စုတို

တည္ေနရာ

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ မံုရြာခရိုင္ အတြင္း ခ်င္းတြင္းျမစ္၏ အေနာက္ ဘက္ ေျမာက္လတီၱက်ဳ ၂၁ံ ၅၉' ႏွင့္ ၂၂ ံ ၁၉' အၾကား၊ အေရွ႕ ေလာင္ဂ်ီက်ဳ ၉၃ ံ၃၆' ႏွင့္ ၉၅ ံ ၁၅' အၾကားတြင္ တည္ရွိ၍၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၏ ေျမာက္ဘက္ အေနာက္ယြန္းယြန္း မိုင္ (၄၀၀) အကြာတြင္ တည္ရွိ ပါသည္။ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ ၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ မံုရြာျမိဳ႕နယ္ ႏွင့္ ဆားလင္းၾကီးျမိဳ႕နယ္၊ ေတာင္ဘက္ တြင္ ပုလဲျမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ကနီျမိဳ႕နယ္၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ ကနီျမိဳ႕နယ္တို႔ ရွိၾကပါသည္။

အက်ယ္အ၀န္း

ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္သည္ ပင္လယ္ေရမ်က္ ႏွာျပင္ အထက္ ေပ (၄၀၀) တြင္ ရွိျပီး ေယဘူယ် အားျဖင့္ ေျမျပင္ ညီညာျပန္႔ျပဴး ပါသည္။ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္မွာ ရာခိုင္ႏႈန္း (၄၈.၂၃%) ရွိျပီး စတုရန္းမိုင္ အားျဖင့္ (၁၇၄.၅၉) ရွိ၍ စတုရန္းမိုင္ အားျဖင့္ (၇၅.၈၂)၊ ဆင္ေျခေလွ်ာ ေျမမွာ (၃၄၀.၀၂%) ဧရိယာအားျဖင့္ (၁၁၂.၂၉) စတုရန္းမို္င္ ရွိရာ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ မွာ စုစုေပါင္း အက်ယ္အ၀န္း အားျဖင့္ (၃၆၂.၇၀) ဧရိယာစတုရန္းမိုင္ က်ယ္၀န္း ပါသည္။

ျမိဳ႕နယ္သမိုင္း

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္အား ျမိဳ႕နယ္အျဖစ္ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ျဗိတိသွ်အစိုးရမွ စတင္သတ္မွတ္ျပီး နယ္ပိုင္၀န္ေထာက္ တစ္ဦး ရံုးထိုင္ေစလ်က္ ပုလဲျမိဳ႕နယ္၊ ဆားလင္းၾကီးျမိဳ႕နယ္ တို႕ကုိပါ အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ ခရိုင္ခြဲ (ဆဗၺဒီ၀ီဇံ)ျမိဳ႕အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ႔ ပါသည္။ ျမန္မာဘုရင္မ်ား လက္ထက္ကမူ ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္ အပါအ၀င္ ပုလဲျမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ဆားလင္းၾကီးျမိဳ႕နယ္တို႔ ပါ၀င္ေသာ ေဒသမ်ားအား ဖန္႔ခ်ီနယ္ (တခ်ိဳ႕က `ဗန္႔ဂ်ီနယ္´ ဟုလည္း ေျပာၾက ပါသည္။) ဟု ေခၚေ၀ၚ သတ္မွတ္ ခဲ႔ပါသည္။ အဆိုပါ (၃)ျမိဳ႕နယ္၏ အေနာက္ဘက္တြင္ ပင္ေတာင္၊ ငျပံဳးေတာင္၊ ဖန္႔ဂ်ီေတာင္ ဟူ၍ ရွိရာ ဖန္႔ဂ်ီေတာင္သည္ ေတာင္ယမား ေခ်ာင္းႏွင့္ ေျမာက္ယမားေခ်ာင္း အၾကားတြင္ တည္ရွိေသာ ေၾကာင့္ အဆိုပါ ေဒသအတြင္း တည္ရွိေသာ နယ္ေျမမ်ားကို ဖန္႔ဂ်ီနယ္ဟု ေခၚေ၀ၚေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ ျမိဳ႕နယ္အျဖစ္ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္ကပင္ ျဗိတိသွ်အစိုးရက သတ္မွတ္ ခဲ႔ေသာ္လည္း ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ကုိမူ ျမိဳ႕အျဖစ္ စနစ္သစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စတင္သည့္ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္တြင္မွ တရား၀င္ သတ္မွတ္ ခဲ႔ပါသည္။ ယခင္ကမူ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ နယ္ပိုင္ရံုးစိုက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမိဳ႕အျဖစ္ တရား၀င္ သတ္မွတ္ခ်က္ မဟုတ္ဘဲ ျမိဳ႕မအုပ္စု အျဖစ္သာ တည္ရွိ ခဲ႔ပါသည္။

ေျမအေနအထား

ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္ အတြင္း၌ ေတာင္တန္း ႏွင့္္ ဆင္ေျခေလွ်ာ ေဒသမွာ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္ ဧရိယာ ထက္ ပိုမိုက်ယ္၀န္းသည္ မွန္ေသာ္ လည္း ဤျမိဳ႕နယ္တြင္ အလြန္ ျမင့္္မားေသာ ေတာင္ကုန္း ေတာင္ တန္းၾကီးမ်ား မရွိပါ။ ျမိဳ႕နယ္ အတြင္း ျဖတ္သန္း စီးဆင္းသည့္ ေတာင္က် ေခ်ာင္း(ယမားေခ်ာင္း)မွာ အေနာက္မွ အေရွ႕သို႔ စီးဆင္း၍ စုန္းက်င္းအုပ္စု၊ ဘိန္းႏြယ္ေခ်ာင္ ေက်းရြာအနီးတြင္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ အတြင္းသို႔ စီး၀င္ပါသည္။ တင္ဆံုေခ်ာင္းမွာ အေနာက္ေျမာက္မွ အေရွ႕ေတာင္သို႔ စီးဆင္းျပီး နေတၳာင့္ ေက်းရြာ အနီးတြင္ ေပါင္းဆံုပါသည္။ ၎ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ေရစီး အလြန္ လွ်င္ျမန္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ၎ေခ်ာင္းမ်ား ျဖတ္သန္းစီးဆင္းသည့္ ေရႊလွန္၊ ပန္းမထံုး၊ ေရေအာင့္ စသည့္ေက်းရြာမ်ားသည္ ရံဖန္ရံခါ ေရတိုက္စားျခင္းမ်ား ၾကံဳရပါသည္။

လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး

မံုရြာ - ပုလဲ - ဂန္႔ေဂါလမ္း ၊ ၁၂-ေပ အက်ယ္ ကတၱရာခင္း ကားလမ္းသည္ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ကုိ ျဖတ္သန္းလ်က္ ရွိပါသည္။ မိုင္တိုင္ အမွတ္ ၉/၀ မိုင္မွ ၂၃/၄ မိုင္သည္ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ အပိုင္း ျဖစ္၍ (၁၄) မိုင္ (၄) ဖာလံု ရွည္လ်ား ပါသည္။ ဤ မံုရြာ-ပုလဲ-ဂန္႔ေဂါ လမ္းမွာ ရာသီမေရြး ဆက္သြယ္ သြားလာႏိုင္ျပီး ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္စည္ မ်ားကုိ သယ္ယူပုိ႕ေဆာင္ေပးလ်က္ ရွိပါသည္။ ထိုျပင္ ပြင့္လင္းရာသီ၌ ျမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ ကပိုင္၊ ဆင္စြယ္၊ ရင္ေပါင္တိုင္ စသည့္ ေက်းရြာမ်ားမွ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕ကုိ ျဖတ္သန္း၍ မံုရြာျမိဳ႕သို႔ ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္စည္မ်ား ပို႔ေဆာင္ ေပးျခင္း၊ ကနီ-ယင္းမာပင္-မံုရြာ ကားလမ္းျဖင့္ သြားလာႏိုင္ျခင္း တို႔ျဖင့္ လမ္းပန္းဆက္ သြယ္ေရး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔လ်က္ ရွိပါသည္။ ယင္းမာပင္ျမိဳဳ႕မွ မံုရြာျမိဳ႕သို႔လည္း ကားၾကီးကားငယ္ မ်ားျဖင့္ အခ်ိန္မေရြး သြား လာႏိုင္ သကဲ႔သို႕ ယခုေနာက္ပိုင္းမွ ဖြင့္လွစ္ခဲ႔ေသာ ကေလး၀-ယာၾကီး-မင္းေဒါင့္-မံုရြာ ကားလမ္းျဖင့္ ခ်င္းတြင္းတံတား(မံုရြာ) ကုိ အသံုးျပဳလ်က္ ယင္းမာပင္ ျမိဳ႕နယ္မွ ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္စည္ မ်ားကုိ အခ်ိန္အခါမေရြး သယ္ယူပို႕ေဆာင္ ေပးေနျပီ ျဖစ္ပါသည္။

ရာသီဥတု

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္း ပူျပင္းေျခာက္ ေသြ႔သည့္အပုိင္းတြင္ ပါရွိပါသည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ပ်မ္းမွ် မိုးေရခ်ိန္ (၃၀)လက္မ ႏွင့္ (၄၀)လက္မ အၾကားသာ ရြားသြန္း ေလ႔ ရွိပါသည္။ မိုးေရခ်ိန္ အနည္းဆံုး လမွာ ဧျပီလျဖစ္၍ အမ်ားဆံုးလမွာ ေအာက္တိုဘာလ ျဖစ္ပါ သည္။ ပူျပင္း ေျခာက္ေသြ႔သည့္ ေဒသျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ မိုးရာသီတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ မိုးသက္ ေလျပင္းမ်ား က်ေရာက္ေလ႔ ရွိပါသည္။ အပူခ်ိန္ အေနျဖင့္ အနိမ္႔ဆံုး (၄၀)ဒီဂရီ ဖာရင္ဟုိက္ ျဖစ္၍ အျမင့္ဆံုး အပူခ်ိန္မွာ (၁၁၀)ဒီဂရီ ဖာရင္ဟုိက္ ျဖစ္ပါသည္။ အေအးဆံုးလ မွာ ဇန္န၀ါရီလ ျဖစ္၍ အပူဆံုးလမွာ ဧျပီလ ျဖစ္ပါသည္။

ေပါက္ေရာက္ေသာ အပင္မ်ား

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္သည္ ေျမျပန္႔ အပူပိုင္း ေဒသတြင္သာ ေပါက္ ေရာက္ ႏိုင္သည့္ သန္း၊ ဒဟတ္၊ ထေနာင္း၊ ရွား၊ ဇီးျဖဴ၊ တယ္၊ တမာ၊ သမုန္း၊ သနပ္ခါး စသည့္ အပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ ပါသည္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္ ေဘးတေလွ်ာက္ႏွင့္ ေခ်ာင္းေဘး တို႔တြင္လည္း သေျပ၊ ဘိုင္၊ ကတြတ္၊ သဖန္းပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္လ်က္ ေတာင္ေစာင္း မ်ားတြင္ အင္၊ အင္ၾကင္း၊ ေထာက္ၾကံ႕၊ တမလန္း၊ ပိေတာက္၊ ပ်ဥ္းကတိုးပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ကာ ေတာင္ေပၚ ေျမျပင္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္း၊ သတီ၊ ေမ်ာက္ေခ်ာႏွင့္ မွ်င္၀ါး၊ တင္း၀ါး၊ သနပ္ခါး စသည္တို႔ ေပါက္ေရာက္ၾက ပါသည္။ ေဆးဘက္၀င္ အပင္မ်ားအေနျဖင့္ ေတာင္ေပၚ၊ ေတာင္ေစာင္းမ်ားတြင္ လက္ထုပ္၊ ဘုမၼရာဇာ၊ သက္ရင္းၾကီး၊ သက္ရင္းကေလး၊ နီပေဆး၊ မွန္နီ၊ ဆင္တံုးမႏြယ္၊ မွန္နီ၊ ဆင္တုန္းမႏြယ္၊ နာငါးပါး၊ နႏြင္းခါး၊ ေတာေရွာက္၊ မင္းကိုးခါ(မင္းကိုးဒါး) စေသာ ေဆးဘက္၀င္ အပင္မ်ား ေပါက္ ေရာက္ ပါသည္။

စိုက္ပ်ိဳးေရး

ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္တြင္ စီမံကိန္း သီးႏွံမ်ား စိုက္ပ်ိဳးထုန္လုပ္လ်က္ ရွိရာ မိုးရာသီ၌ မိုးၾကိဳစပါး စိုက္ပ်ိဳးျခင္း၊ မိုးႏွမ္း၊ မိုးေျပာင္ဖူး၊ ေျမပဲ၊ ၀ါကေလး၊ ပဲစိမ္းငံု သီးႏွံမ်ား အဓိကထား၍ စိုက္ပ်ိဳး ျပီး မိုးလယ္ရာသီတြင္ စပါး၊ ပဲတီစိမ္း ႏွင့္ ႏွံစားေျပာင္း သီးႏွံမ်ား၊ မိုးေႏွာင္းရာသီတြင္ ေထာပန္ပဲ၊ စြန္တာနီ၊ ငရုတ္သီးႏွံမ်ား၊ ေဆာင္းရာသီတြင္ ႏွမ္းၾကီး၊ ေဆာင္းေျမပဲ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ အာလူး၊ ကုလားပဲ၊ ဂ်ံဳ သီးႏွံမ်ား အဓိကထား၍ စိုက္ပ်ိဳး ထုတ္လုပ္ပါသည္။
ယင္းမာပင္ျမိဳဳ႕နယ္၏ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ႏုိ္င္သည္႔ ေျမဧကမွာ (၁၂၁၇၆၄) ဧက ျဖစ္ျပီး၊ သစ္ေတာေျမမွာ (၃၄၂၉၈) ဧက ျဖစ္ပါသည္။ ပလပ္ေျမ စုစုေပါင္းမွာ (၁၅၇၃၆) ဧက ရွိ၍ စိုးပ်ိဳး မရသည့္ ေျမ စုစုေပါင္းမွာ (၄၀၉၈၂) ဧက ရွိပါသည္။

ေနာက္ဆံုးအေျပာင္းအလဲေလးေတြ

ပညာေရး

         အရင္တုန္းက ... မူႀကိဳေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း၊ အ.မ.က(၁) မူလ တန္းေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း နဲ႔ အ.ထ.က(ယင္းမာပင္) အထက္တန္း ေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း ... ဒါပဲ ရွိတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေလာက္ကစျပီး အ.မ.က(၂) ဆိုတာ ထပ္ဖြင့္တယ္၊ ေနရာက ေတာ႔ (ခ)ရပ္ကြက္ ထဲမွာပဲ (အရင္ စာတိုက္ေဟာင္း ေနရာေပါ႕)။ ဒီေတာ႔ (က)ရပ္ကြက္ (ကုလားတန္း လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္) ဖက္က ကေလးေတြ အမ်ားဆံုး တက္ၾကတယ္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ေလာက္မွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး စာသင္ေက်ာင္း (ဘ.က) ကုိ "ေဇာတိက ေက်ာင္းတိုက္" ထဲမွာ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ဒီေက်ာင္းက ေလးတန္း အထိရွိျပီး ေငြေၾကးႏြမ္းပါးတဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ စာသင္သံဃာေတာ္ ေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ ပါတယ္။
         ဒါေၾကာင့္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာတင္ မူႀကိဳေက်ာင္း (၁) ေက်ာင္း၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္း (၁) ေက်ာင္း၊ မူလတန္း ေက်ာင္း (၂)ေက်ာင္း [အ.မ.က(၁) ႏွင့္ အ.မ.က(၂)] နဲ႔ အထက္တန္း ေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း ရွိလာတယ္ ဆိုပါေတာ႔ ...။
         အဲဒီေနာက္ပိုင္း ... တျခားေက်ာင္းေတြအေနနဲ႔ ဘာမွ အေျပာင္း အလဲ မရွိေပမယ္႔ မူလတန္းေက်ာင္း (၂) ေက်ာင္း ျဖစ္တဲ႔ အ.မ.က(၁) နဲ႔ အ.မ.က(၂) ကေတာ႔ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္း ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ လာခဲ႔ပါတယ္။ ( "မူလြန္ေက်ာင္း" ဆိုတဲ႔ အေခၚအေ၀ၚ က နည္းနည္းေတာ႔ စိမ္းပါတယ္၊ ေျပာရရင္ တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္တန္းစီ တိုးသြားတာမ်ိဳးပါ။) အ.မ.က(၁)အေနနဲ႔ ခုဆိုရင္ ( ) တန္းထိ တိုးတက္လာျပီး ၊ အ.မ.က(၂) ကေတာ႔ (၇)တန္း ထိ ေရာက္ေနပါျပီ။
         ေနာက္ၿပီး ... ရြာသာရြာမွာ အလယ္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းလည္း ရွိပါေသး တယ္ (မူလတန္းကေန ရွစ္တန္း အထိေပါ႕)။ ဘယ္တုန္းက စဖြင့္ ခဲ႔လဲ ဆိုတာေတာ႔ မမွတ္မိဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။
         စာသင္ေက်ာင္း မဟုတ္ေပမယ္႔ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ က ဖြင့္လွစ္ ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး အိမ္တြင္းမႈ ေက်ာင္းကုိ လည္း ထည့္တြက္မယ္ ဆိုရင္ ထည့္တြက္လို႔ ရပါတယ္၊ ဒီေက်ာင္းကို ၂၀၀၅ ေလာက္က ဖြင့္လွစ္ လိုက္တာပါ။ ေနရာကေတာ႔ အရင္ စက္မႈလယ္ယာ ရံုး၀င္းရဲ႕ ေျမာက္ဖက္ ဆန္ဂိုေဒါင္ ေဟာင္းႀကီး ေတြ ေနရာမွာပါ။
         အခုလက္ရွိ ေက်ာင္းေတြနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြရဲ႕ အမည္စာရင္းေတြ ကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္ -

လက္ရွိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္
ေက်ာင္းအမည္	ေက်ာင္းအုပ္အမည္
အ.ထ.က(ယင္းမာပင္)	ဦးေဇာ္၀င္း (ယာယီ)
အ.မ.က(၁)	ေဒၚေအးေအးမာ
အ.မ.က(၂)	ေဒၚဥမၼာေရႊ
အ.လ.က(ရြာသာယာ)	9.9
ဘ.က	9.9
မူႀကိဳေက်ာင္း	မရွိ (ဆရာမ ႏွစ္ဦးသာရွိ)
အမ်ိဳးသမီး အိမ္တြင္းမႈေက်ာင္း	ေဒၚျမျမသင္း

၂၀၀၃ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားတာ တစ္ခု ကေတာ႔ (၉)တန္း၊ (၁၀)တန္း ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပါလာတာ ပါပဲ။ (ခ-ရပ္ကြက္ နဲ႔ တိုးခ်ဲ႕ဖက္ေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရ ပါတယ္။) မူလတန္း ကေနစၿပီး က်ဴရွင္ေတြ၊ Guideေတြ ရွိလာၿပီး ကေလးတိုင္းလိုလိုကလည္း ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္ မနားတမ္း ေျပးေန ၾကရတယ္။ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ နာမည္ရွိတဲ႔ ေဘာ္ဒါေဆာင္ အခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္-

ေဘာ္ဒါအမည္	အုပ္ခ်ဳပ္သူ	ေနရာ
ျမင္႔မိုရ္	ဦးျမင့္သန္းဦး	ခ-ရပ္ကြက္(ပါတီရံုးေဟာင္း)
EverGrade	ဦးေမာင္ေမာင္ေထြး	ခ-ရပ္ကြက္
ေအာင္ထက္ေအာင္	ဦးသိန္းထီ	ခ-ရပ္ကြက္
ပညာမြန္	ဦးစိုးတင့္	ဂ-ရပ္ကြက္
ဂုဏ္ထူးေ၀	ဦးသန္းထြန္း၀င္း	ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
Excellent	ဦးျမလိႈင္	ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
ေယာမင္းႀကီး	ဦး၀င္းလိႈင္	ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
ၿငိမ္းခ်မ္း	ဦးစန္းေမာင္	ခ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
ေငြစႏၵာ	ေဒၚခင္ႏွင္းျဖဴ	ခ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
သရဖူ	ဦးသိန္းမင္းလိႈင္	ခ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕)
Golden	ဦး -	က-ရပ္ကြက္

လူမႈ႔ေရး

         ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားဆံုး ေနထိုင္တဲ႔ ေတာမက် ၿမိဳ႕မက် ၿမိဳ႕ေလးမို႕ ေခတ္ေနာက္က် မက်န္ခဲ႔သလို ေခတ္ေရွ႕လည္း ေျပး မေနပါဘူး။ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သား အခ်င္းခ်င္း လည္း သိေနၾကတာမို႕ တစ္ခါ တစ္ခါ ရြာေလးနဲ႔ ေတာင္ တူေနပါတယ္။
         အရင္က လူမႈေရး ကိစၥေတြ ေပၚလာတိုင္း ၀ိုင္း၀န္း အႀကံေပး ကူညီတတ္ ၾကေပမယ္႔ ခုေနာက္ပုိင္းမွာ နည္းနည္း စိမ္းသြား တယ္လို႕ ခံစား ရပါတယ္။ ခင္ရာခင္ေၾကာင္း ေတြေလာက္ပဲ ေရာက္ လာ ၾကေတာ႔တယ္။ ဒါကလည္း ေနာက္တက္လာတဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။
         အဲဒီ ေနာက္တက္ လူငယ္ေတြဟာ ေရွးအစြဲ အခ်ိဳ႕ကုိ ေလ်ာ႔ခ်ခဲ ပါတယ္။ ဥပမာ- ဒီၿမိဳ႕ ေပၚမွာ တိုက္မေဆာက္ ရဘူး၊ ေဆာက္ရင္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ . . . တို႕ ၊ အေမေရယာဥ္ ရဲ႕ နယ္မို႔ ေလွကို "ေလွ" လို႔ မေျပာရဘူး... "ေခါင္း" လို႔ ေျပာရမယ္ တို႔ ၊ ဒီၿမိဳ႕နယ္ သား ျဖစ္ရင္ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါ အေမေရယာဥ္ နတ္နန္း ဆီလာၿပီး ေရစင္ ဆက္ရမယ္ တို႔ ..... ။
         ဒါေပမယ္႔ ... ရန္ကုန္မွာ ေနတယ္၊ ႏိုင္ငံျခား သြားတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ရမ္းစမ္းၿပီး အထင္ႀကီး ပစ္တတ္ၾကတဲ႔ အစြဲေလးေတြ ေတာ႔ ရွိဆဲ ပါပဲ။

စီးပြားေရး

         ၀န္ထမ္းၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ႔ စီးပြားေရးကုိ ဒီေလာက္ႀကီး အားစိုက္ ခြန္စိုက္ လုပ္ၾကတဲ႔သူေတြ မရွိလွပါဘူး။ ယင္းမာပင္ကေန ေညာင္ပင္ႀကီးအထိ ေျပးဆြဲေပးေနတဲ႔ "ေရႊယင္းမာ ကားေလး အသင္း"ဟာ အခုေနာက္ပိုင္း လံုး၀ပ်က္သေလာက္ ျဖစ္သြား တယ္။ ပုလဲၿမိဳ႕နယ္ကားအသင္းေတြက ပုလဲကေန မႏၲေလးအထိ မွန္လံု ကားေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ေျပးဆြဲ လိုက္တာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကားပိုင္ရွင္ေတြလည္း ကုန္တင္ ကားေတြဖက္ ဦးလွည့္တဲ႔သူ လွည့္၊ မွန္လံုကားေတြ ထပ္၀ယ္တဲ႔သူ ၀ယ္ ျဖစ္ကုန္တယ္။
         ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ေလာက္ကစၿပီး ဓာတ္ဆီဆိုင္ေတြကုိ အေရွ႕ဖက္ ျမိဳ႕အ၀င္ မွာ စနစ္တက် ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ( ဆိုိင္ကယ္ေတြကုိ အိမ္တိုင္းနီးပါး ၀ယ္ႏိုင္ လာၾကတာရဲ႕ အက်ိဳးဆက္တစ္ခုေပါ႔။ အဲဒါရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ တစ္ခုက ဆိုင္ကယ္၀ပ္ေရွာ႕ေတြပါ ေပၚလာ တာပါပဲ။) အရင္က မႏၲေလးနဲ႔ မံုရြာကုတ္ လိုင္းဖုန္းေတြကို သံုးေနရာ ကေန GSMဖုန္းဆိုင္ေတြ ေပၚလာတယ္။ (အခုဆို ျပည္ပေခၚဆို မႈ႕ေတြ အထိ လြယ္သြားျပီ။)
         ႏွစ္ေပ၊ ရွစ္ေပစေလာင္းေတြကိုလည္း အိမ္ေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ား မွာ ၀ယ္တပ္လာၾကတယ္။ ေနာက္... ေရခဲေသတၱာ၊ မီးအား ျမင့္စက္၊ မီးစက္၊ အင္ဗာတာ ေတြကုိလည္း သံုးစြဲလာၾကတယ္။ လူေနမႈ႕ အဆင့္အတန္း အနည္းငယ္ ျမင့္တက္လာတဲ႔ ပံုစံမ်ိဳးပါ။
         ႏွင္းဆီပန္းကုိ အဓိကထား စိုက္ပ်ိဳးၾကတဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံ ေတြကုိ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ လုပ္ကုိင္ လာၾကတယ္။ ေနာက္ - - - ေရထြက္ သိပ္မေကာင္းတဲ႔ ေရကန္ေတြမွာ ငါးေမြးတာကိုလည္း လုပ္ကိုင္ လာၾကတယ္။ အျခား ၾကက္ေမြးျမဴေရးတို႕ ၊ ကြမ္းစိုက္ တာတို႔ လည္း လုပ္ေနၾကဆဲ ပါပဲ။
         ေနာက္ ... သိသိသာသာ တိုးလာတာကေတာ႔ လက္ဖက္ ရည္ဆိုင္ ေတြ နဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးေဆးပစၥည္းဆိုင္ ေတြပါပဲ။ ဒီဂ်စ္တယ္ ဓါတ္ပံုဆိုင္၊ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီနဲ႔ မိတၱဴဆိုင္ေတြပါ ေတြ႕လာ ရပါျပီ။

ဘာသာေရး

         ယခင္က ေဇာတိကေက်ာင္း၊ ေရ၀န္းေက်ာင္း၊ မာန္ဘရာ ေက်ာင္း၊ သီးပင္ေက်ာင္း ဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၄) ေက်ာင္းပဲ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ရွိခဲ႔တယ္။ ဦးစံေပါေက်ာင္း နဲ႔ မိုးကုတ္၀ိပါႆနာေက်ာင္း ေတြကုိ ထည့္မတြက္ဘူး ဆိုရင္ေပါ႕ ---။
         ေနာက္ပိုင္းမွာ ဦးစံေပါေက်ာင္းကို "ေတာရေက်ာင္း"လို႔ အမည္ ေျပာင္းၿပီး မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတစ္ခုကုိပါ အဲဒီနားမွာ ထပ္ၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ႔ ပါတယ္။ မိုးကုတ္ ၀ိပႆနာ ေက်ာင္းတိုက္ ကေတာ႔ သံတံတားႀကီး အေနာက္ဖက္ကေန အေရွ႕တိုးခ်ဲ႕ဖက္ ကုိ ေရြ႕သြားခဲ႔ပါတယ္။
         ထပ္ၿပီးေပၚလာတဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ႔ "ေရႊေပါက္ပင္ ေတာရ ေက်ာင္းတိုက္" ပါပဲ။ (ေနရာက ၿမိဳ႕အ၀င္ ေပါက္ပင္ကူး တံတား အေရွ႕ဖက္နားေလး မွာပါ။) ဒီေက်ာင္းတိုက္ကို ယခင္ "ေဇာတိက ေက်ာင္းတိုက္" ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးေဌးယ် ကပဲ တည္ေထာင္ သြားခဲ႔တာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လမ္းတစ္ဖက္ မွာေတာ႔ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္ခု ထပ္ရွိပါေသးတယ္(ေနရာ အတိအက် ဆိုရင္ေတာ႔ ေပါက္ပင္ကူး ၿမိဳ႕ဦးေစတီနဲ႔ ကပ္ရက္ေပါ႕)။
         ဒါေၾကာင့္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာတင္ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ (၂)ခု ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚေက်းရြာ နဲ႔ ေျပာင္းျပာေက်းရြာ ၾကားမွာေတာ႔ ေနာက္ထပ္ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္တြင္းမွာလုိ႔ ေျပာရင္ေတာ႔ မယ္သီလရင္ ေက်ာင္းတိုက္ (၃)တိုက္ ရွိသြားၿပီ လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
         အျခားဘာသာ၀င္မ်ား အေနနဲ႔ က-ရပ္ကြက္(ကုလားတန္း) ဘက္မွာ ေတာ႔ အစၥလမ္ဘာသာ ဘုရား၀တ္ျပဳေက်ာင္း (ဗလီ) တစ္ခု ရွိပါတယ္။ ဂ-ရပ္ကြက္(တိုးခ်ဲ႕) ဖက္မွာလည္း သာသနာ ၿပဳေနတဲ႔ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳအဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ ရွိပါတယ္။